II OZ 1172/16

Dnia 20 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2016 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2254/15 odrzucające zażalenie M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odrzucił zażalenie M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 16 marca 2016 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie zmieniające lub utrzymujące w mocy zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza. Sąd wskazał, że ani art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zawierający katalog zaskarżalnych postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przyznaje stronie prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu rozpoznające sprzeciw od postanowienia referendarza w przedmiecie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.W. zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 w związku z art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. poprzez ich pominięcie w niniejszej sprawie, naruszenie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez "powołanie się na ustawę z dnia 15 sierpnia 2015 r., w sytuacji gdy sprawa dotyczy Decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. – to jest przed uprawomocnieniem się tej ustawy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie zaś z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Zatem odrzuceniu podlega także zażalenie, którego wniesienie jest niedopuszczalne. Jak prawidłowo wyjaśnił już w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji, w obowiązującym obecnie stanie prawnym rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza wydanego w przedmiocie prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Orzekając w sprawach z tego zakresu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie określając w art. 194 § 1 p.p.s.a. katalog postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, na które przysługuje stronom zażalenie, ustawodawca pominął postanowienia wydawane w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza. Treść powołanych wyżej przepisów w obecnym brzmieniu, wprowadzona została ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogłoszonej w dniu 14 maja 2015 r. w Dz. U. z 2015 r. poz. 658. W myśl art. 3 tej ustawy weszła ona w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 15 sierpnia 2015 r. Podkreślenia wymaga, że określona w ustawie data, od której stosowane są przepisy p.p.s.a. w nowym brzmieniu, odnosi się do momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś jak mylnie wskazuje skarżący od daty wszczęcia postępowania administracyjnego czy też wydania zaskarżonej decyzji. Zatem elementem decydującym o tym czy w sprawie zastosowane będą przepisy p.p.s.a. w brzmieniu sprzed czy po nowelizacji, jest data wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 3 września 2015 r., co potwierdza stempel pocztowy znajdujący się na kopercie zawierającej skargę przesłaną do organu (k. 4). Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy p.p.s.a. w nowym brzmieniu, gdyż skarga wniesiona została już po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W rezultacie stosownie do powołanych wyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając jako sąd drugiej instancji rozpoznał sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 marca 2016r. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zaś od przedmiotowego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie referendarza nie przysługiwało stronie prawo wniesienia zażalenia, co powodowało, że żalenie to jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.