II OZ 1169/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1987/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości rolnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1987/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. D. (dalej "skarżąca") na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości rolnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2017 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Ponadto przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. Sąd również wysłał skarżącej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz odpowiedź organu na skargę. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu [...] sierpnia 2017 r. Skarżąca w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Nie nadesłała natomiast w wyznaczonym terminie wymaganych odpisów skargi. Sąd uznał, że nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych skargi uniemożliwia zatem nadanie jej dalszego biegu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a.") Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie jej dwóch odpisów, a także przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że strona wniosła w sprawie o przyznanie jej prawa pomocy i ustanowiony w ramach tego prawa pełnomocnik powinien mieć możliwość dokonania czynności, której strona nie dokonała działając bez profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem autora zażalenia odrzucenie skargi ze wskazanych przez Sąd powodów stanowi naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 57 § 1 oraz art. 47 § 1 p.p.s.a., do skargi powinny być dołączone odpisy dla doręczenia ich stronom (uczestnikom). Brak odpisów jest brakiem formalnym, który powoduje niemożność nadania skardze prawidłowego biegu. Skarżąca, mimo stosownego wezwania, braku tego nie usunęła w terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji odrzucenie skargi w przypadku nienadesłania w wyznaczonym terminie odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania pozostaje w zgodzie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13. W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo, na które powołuje się pełnomocnik skarżącej (post. NSA z 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 42/13), pochodzi z okresu przed wydaniem wskazanej uchwały, a ponadto wskazane w nim okoliczności są odmienne od niniejszej sprawy. W tamtej sprawie strona skarżąca uzupełniła braki ale nieprawidłowo zaadresowała przesyłkę co miało istotne znaczenia dla oceny sprawy. W zaistniałych okolicznościach NSA stwierdza, że wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.