II OZ 1165/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1192/19 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1192/19 odrzucił skargę J. C. (dalej powoływany jako skarżący) na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Sąd przyjął, że trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., obecnie Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej określanej jako P.p.s.a.) upływał w dniu 18 kwietnia 2019 r., gdy tymczasem skarga została wniesiona (nadana na poczcie) w dniu 19 kwietnia 2019 r. Po doręczeniu tego postanowienia pełnomocnikowi skarżącego wniósł on pismem z dnia 1 sierpnia 2019 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 października 2019 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd, powołując się na art. 86 § 1 P.p.s.a. wskazał, że okoliczności podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Jak zauważył Sąd, zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 19 marca 2019 r. na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego. Uzyskanie przez pełnomocnika od skarżącego błędnej informacji o dacie odbioru zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwaga lub zaniedbania nie mogą bowiem uzasadniać braku winy jako kryterium przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 87 § 2 P.p.s.a. W tym zakresie pełnomocnik zakwestionował przyjęcie przez Sąd, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i mając to na uwadze wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobniając równocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można i należy wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia sytuacji nadzwyczajnych, nagłych, niezależnych od strony, a przy tym niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Powołanie się przez pełnomocnika na brak dokładnej wiedzy o faktycznej dacie doręczenia zaskarżonej decyzji nie jest okolicznością uwalniającą od winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OZ 80/18, LEX nr 2461049). Skoro pełnomocnik przyznaje, że skarżący nie potrafił ustalić, kiedy dokładnie doszło do doręczenia mu decyzji, to w takiej sytuacji rzeczą pełnomocnika działając w interesie strony było podjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu ustalenia tego istotnego faktu, nie wyłączając osobistego przejrzenia akt administracyjnych. Wszak od daty skutecznego doręczenia decyzji rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi. Powoływanie się zatem zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w zażaleniu, na błędne informacje przekazane pełnomocnikowi przez skarżącego w odniesieniu do daty doręczenia zaskarżonej decyzji nie mogą przesądzać o braku winy w uchybieniu terminu dokonania czynności procesowej. Może to świadczyć wyłącznie o braku staranności (szczególnej staranności wymaganej od fachowego pełnomocnika) przy dokonywaniu czynności procesowych. W tej sytuacji nie ma znaczenia dodatkowa argumentacja podniesiona w zażaleniu, że przygotowanie skargi nie było możliwe w krótszym czasie z uwagi na zawiłość i specyfikę sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.