II OZ 116/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2137/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2025 r. znak: DOR.7100.108.2025.BSI w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości przepustu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2137/25, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, odmówił wstrzymania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2025 r. znak: DOR.7100.108.2025.BSI w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości przepustu. W uzasadnieniu Sąd I instancji ocenił wniosek złożony w rozpoznanej sprawie jako niedostatecznie uprawdopodobniony. WSA w Warszawie stwierdził przy tym że wykonanie decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości przepustu przez uzupełnienie jego elementów czy ubytków, czy też odtworzenie jego fragmentu, ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy i wiąże się z kosztami. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku będą to następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zdaniem Sądu, złożony wniosek nie zawierał choćby wskazania przybliżonej wartości kosztu naprawy spornego obiektu. Jeśli zaś skarżący powoływał się na naruszenie dyscypliny finansów publicznych Gminy w przypadku wykonania czynności objętych zaskarżoną decyzją, które to koszty będą musiały być pokryte z jej budżetu, to powinien wskazać te koszty w sposób możliwie konkretny, ewentualnie przybliżony, a także odnieść je do sytuacji finansowej Gminy, możliwości wykonania decyzji i powrotu do stanu poprzedniego w kontekście własnej kondycji ekonomicznej, czego jednak nie uczynił. Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł Prezydent Miasta [...] (dalej jako: "skarżący"). Zaskarżając wydane postanowienie w całości, wniósł o jego zmianę. Wystąpił także o dopuszczenie dowodu z dołączonego do zażalenia kosztorysu wykonania robót celem wykazania wysokości kosztów wykonania decyzji GINB. W zażaleniu postawił zarzut naruszenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie doszło do uprawdopodobnienia przesłanek uprawniających do wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu, w sytuacji kiedy oczywistym faktem jest, że czynności objęte zaskarżoną decyzją związane są z znacznymi kosztami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że prawidłowo Sąd I instancji wywiódł z przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."), że Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania złożony w trybie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. To zatem skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, powinien wykazać istnienie oraz uzasadnienie ustawowych przesłanek. Twierdzenia skarżącego powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. W tym zakresie słusznie WSA w Warszawie wskazał, że skarżący winien wykazać nie tylko przynajmniej przybliżony koszt naprawy obiektu budowlanego, ale również wpływ tego wydatku na posiadane przez Gminy zasoby finansowe w świetle przesłanek wymienionych przez ustawodawcę w powołanym powyżej przepisie procesowym. O ile w zażaleniu skarżący taki koszt (kosztorys) przedstawił, to w dalszym ciągu nie przedstawił wpływu tak oszacowanej wysokości wydatkowanych środków publicznych na stan finansów publicznych Gminy, np. na zachowanie (utrzymanie) jej płynności finansowej i zdolności płatniczych w zakresie finansowania pozostałych, wykonywanych przez nią zadań publicznych. To z kolei nie pozwalało Sądowi I instancji na przeprowadzenie oceny, czy przesłanki ustawowe konieczne do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej rzeczywiście zaistniały. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie.