II OZ 116/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. A. i M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 1084/15 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A. i M. A. na decyzję Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącym M. A. i M. A. wstrzymania wykonania skarżonej decyzji Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2015 r., uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olecku z dnia [...] października 2014 r. i nakazującej M. A. demontażu wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach pralni zlokalizowanej na parterze budynku przy ul. [...] w O. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie wykazali, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Podnoszona przez skarżących okoliczność, że wykonanie decyzji spowoduje zamknięcie zakładu nie ma charakteru nieodwracalnego. Ponadto Sąd może oceniać tylko skutki wynikające bezpośrednio z zaskarżonej decyzji, a nie takie które mogą być dalszym następstwem jej wykonania. Zaskarżona decyzja nie dotyczy zaś zamknięcia działalności zakładu, a jedynie wykonania określonych prac budowlanych. Uznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za niezasadny, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli M. A. i M. A., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż utrata dochodu i miejsca pracy nie jest znaczną szkodą i nie spowoduje nieodwracalnych skutków. Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Odpowiedź na zażalenie złożyli M. i A. M., podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie wskazali żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w analizowanym przepisie. Ma to szczególne znaczenie w aspekcie oceny trudnych do odwrócenia skutków, skoro nie sposób uznać, iż demontaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach pralni, będzie do nich prowadził. Eksponowana również w niniejszym zażaleniu okoliczność, iż wykonanie przedmiotowego obowiązku będzie prowadzić do zaprzestania prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, nie stanowi bezpośredniego skutku wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.