II OZ 1158/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SPP/Wa 183/19 odrzucające zażalenie J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r. w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SPP/Wa 183/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r., w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie starszego referendarza sądowego. W dniu [...] lipca 2019 r. skarżący wniósł do Sądu zażalenie na ww. postanowienie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesione zażalenie polegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Podstawę odrzucenia zażalenia stanowił art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, opisując swoją sytuację finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie odrzucające zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 23 września 2019 r. utrzymujące w mocy, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r. w przedmiocie prawa pomocy, odpowiada prawu. Na skutek wejścia w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) na postanowienie sądu pierwszej instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost art. 260 § 2 in fine p.p.s.a., z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny orzeka w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.