II OZ 1150/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 160/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M.J. na uchwałę Rady Miasta Lublin z dnia 6 lutego 2025 r. nr 256/VIII/2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin – obszary przestrzeni publicznych – Las Dąbrowa z przyległymi terenami otwartymi oraz terenem istniejących i projektowanych ogrodów działkowych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 160/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M.J. (dalej: "skarżąca") na uchwałę nr 256/VIII/2025 Rady Miasta Lublin z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin – obszary przestrzeni publicznych – Las Dąbrowa z przyległymi terenami otwartymi oraz terenem istniejących i projektowanych ogrodów działkowych. W uzasadnieniu wskazano, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. wskazania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Według Sądu przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwania została wysłana na adres podany w skardze (tj. ul. [...]) i po dwukrotnej awizacji dokonanej 9 i 17 kwietnia 2025 r. została zwrócona do Sądu, który uznał ją za doręczoną z dniem 23 kwietnia 2025 r. Termin na uzupełnienie braków upływał zatem 30 kwietnia 2025 r. Wobec nieusunięcia przez skarżącą braków skargi w tym terminie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w związku z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). Zażalenie na postanowienie z dnia 14 maja 2025 r. wniosła skarżąca. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że nieuzupełnienie braków skargi jest wynikiem złego zbiegu okoliczności (wyjazdy służbowe i wypoczynek w dniach 9 i 17 kwietnia 2025 r., brak otrzymania zawiadomienia o przesyłce, trudności w skontaktowaniu się z listonoszem, itd.), a nie złej woli skarżącej lub zaniedbania. Wraz z zażaleniem skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 300 zł, który postanowieniem z dnia 10 czerwca 2025 r. został zwrócony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę z uwagi na niewykonanie przez skarżącą wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Odnośnie zasadności wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Obowiązek wskazania numeru PESEL w przypadku strony będącej osobą fizyczną wynika z art. 46 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Z kolei obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi nakłada na stronę art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. Według § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193, ze zm.; dalej: "rozporządzenie") wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej wynosi 300 zł. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżąca zasadnie została wezwana do nadesłania numeru PESEL oraz uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca nie kwestionuje ani zasadności wezwania, ani tego, że nie wykonała go w wyznaczonym terminie, koncentrując się na próbie wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy. Rozstrzygając natomiast o zasadności odrzucenia skargi Sąd nie oceniał przyczyn niewykonania terminowo wezwania, lecz jedynie zachowanie terminu do uzupełnienia braków wywiedzionego środka odwoławczego i czy uiszczono opłatę sądową. Okoliczności przywołane w zażaleniu (wyjazdy służbowe i wypoczynkowe, brak otrzymania zawiadomienia o przesyłce, itd.) pozostają bez wpływu na ocenę zasadności wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia. Stanowić mogą jedynie argumentację wniosku o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.