II OZ 1141/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 96/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia oddalić zażalenie.

I. D. (dalej: "Skarżący") pismem z 30 listopada 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju pochodzenia. Postanowieniem z 19 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że Skarżący nie przedstawił uzasadnienia złożonego wniosku, w związku z czym nie uprawdopodobnił on, iż wykonanie decyzji może spowodować skutki wymagane dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył zażalenie, wskazując, że w wyniku powrotu do kraju pochodzenia zagrożone będzie jego prawo do wolności od tortur, bezpieczeństwa osobistego oraz prawo do życia rodzinnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o istnieniu tych niebezpieczeństw. Stawiane twierdzenia należy uzasadnić stosownymi okolicznościami. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ono wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że powołanie się przez Skarżącego w treści zażalenia na ryzyko bezprawnego zatrzymania go przez organy ścigania w kraju pochodzenia, a związane z tym możliwe naruszenie prawa do wolności od tortur, bezpieczeństwa osobistego oraz prawo do życia rodzinnego nie zostało poparte żadnymi możliwymi do obiektywnego zweryfikowania faktami, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala uznać, że przywołane przez Skarżącego następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter spekulatywny. W tym miejscu należy podkreślić, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji mogą być jedynie te okoliczności, które mają charakter realny, a więc ich wystąpienie wskutek wykonania decyzji nie jest oparte jedynie na subiektywnym przeświadczeniu strony odnośnie do przebiegu określonych zdarzeń. Odnotować jednocześnie należy, że Skarżący jest adresatem, znajdującej się w aktach, prawomocnej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2017 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie występuje obawa przed prześladowaniem, a powrót do kraju pochodzenia nie wiąże się z narażeniem na doznanie poważnej krzywdy. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek wskazujących na realny charakter zagrożeń wskazanych w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji. Mając na uwadze, że Skarżący nie wykazał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.