II OZ 1120/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp.j. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 448/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp.j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 448/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi [...]sp.j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca przyznała, iż kwota kary w wysokości 1.000 zł nie jest dla strony sumą dolegliwą. Jednakże wykonanie decyzji na tym etapie może godzić w dobre imię i renomę Spółki, która jest przedsiębiorcą realizującym głównie zamówienia publiczne w zakresie usług odbioru i zagospodarowania odpadów. Wykonanie decyzji mogłoby wpłynąć negatywnie na ocenę wiarygodności Spółki i rzetelności w oczach przyszłych zamawiających, tym bardziej, że obecne przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych kładą znaczący nacisk również w tym aspekcie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało odmową jego uwzględnienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu argumenty przytoczone na poparcie wniosku są bardzo lakoniczne i niepoparte jakimikolwiek dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami. Argument, że niewstrzymanie wykonania decyzji wpłynie negatywnie na kontakty handlowe spółki, spowoduje utratę dobrego imienia, wizerunku spółki, czy wykluczanie z postępowań o udzielenie zamówień publicznych, nie mógł zostać uwzględniony jako istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku. W zakresie przesłanek z art. 61 § 3 powołanej ustawy nie mieszczą się bowiem dokonane uprzednio działania skarżącej co do prowadzenia działalności gospodarczej i ich konsekwencje. Ponadto przywołane okoliczności są czysto hipotetyczne, co dowodzi, że skarżąca Spółka nie wykazała realnego zagrożenia, jakie pociągnęłoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania do sprawy do ponownego rozpoznania. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, błędne uznanie, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji polegającej na zapłacie kary pieniężnej z zakresu ochrony środowiska nie wpłynie negatywnie na prowadzoną przez spółkę działalność, podczas gdy wykonanie takiej decyzji może przynieść nieodwracalne skutki prawne oraz faktyczne dla skarżącej do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego m.in. może czasowo pozbawić spółkę uczestnictwa w przetargach publicznych z zakresu ochrony środowiska co jest głównym i jedynym rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177) ustawodawca postawił przed przyszłymi wykonawcami nowe standardy przetargowe związane m.in. z brakiem karalności właśnie w zakresie ochrony środowiska; wyróżnianie się wysoką rzetelnością i doświadczeniem; brakiem poważnego naruszenia podstawowych obowiązków zawodowych itp. (art. 22d ust. 3, art. 24 ww. ustawy). Wykonanie przedmiotowej decyzji przez skarżącą spółkę mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych i dotkliwych dla niej skutków faktycznych oraz prawnych, w tym również finansowych, a polegających na uniemożliwieniu przystępowania do przetargów publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Objętą wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej decyzją wymierzono Spółce karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za nieprzekazanie zebranych z terenu wskazanej gminy niesegregowanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów dla województwa łódzkiego w dniach 1 października 2015 r. i 24 października 2015 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazane we wniosku argumenty są lakoniczne i niepoparte jakimikolwiek dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami. Z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, iż sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy zaistnienie chociaż jedno z niebezpieczeństw o których mowa we ww. przepisie. Decydując się na skorzystanie z uprawnienia jakim jest złożenie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej strona skarżąca winna mieć świadomość, że wiąże się to z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i ewentualnie dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zobacz: postanowienie NSA z 26.11.2007 r. II FZ 338/07). W niniejszej sprawie wniesione zażalenie nie podważyło trafności zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu ze wskazanych przez Spółkę w uzasadnieniu zażalenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych nie wynika, by niewstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji mogło skutkować wskazanymi przez Spółkę okolicznościami. Przy czym zwrócić należy uwagę, że art. 24 ustawy Prawo zamówień publicznych składa się z kilkudziesięciu mniejszych jednostek redakcyjnych, dotyczących różnych stanów faktycznych. Zatem niewskazanie w której konkretnie normie skarżąca upatruje zaistnienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej, niewątpliwie uniemożliwia ocenę wniosku w kontekście spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W doktrynie przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zobacz: B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, 2016 r.). Jednocześnie, mając na uwadze wyżej wskazane rozważania za zbyt ogólnikowe należy ocenić twierdzenia Spółki o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście wskazywanego art. 22d ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych. To również nie uzasadnienia zastosowania w tej sprawie ochrony tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego samo ogólnikowe powoływanie się na nowe standardy przetargowe bez wykazania związku z konkretną sytuacją Spółki nie rodzi po stronie skarżącej uzasadnionej potrzeby zastosowania konstrukcji prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast sam fakt, że skarżąca Spółka zajmuje się odbiorem odpadów komunalnych od właścicieli nie stanowi podstawy do automatycznego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.