II OZ 1111/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 627/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu W. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji podał, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku. Odwołując się zaś do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Sąd podkreślił, że inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi. To na nim spoczywać będzie również obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy uzasadnienie wniosku zostało zawarte w piśmie pełnomocnika z dnia 3 sierpnia 2016 r., a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnieniu, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia skarżonego postanowienia. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym trzeba, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż strona skarżąca nie uzasadniła w ogóle złożonego wniosku. Skarżący, bowiem w piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. wskazywał na możliwość zmiany kierunku spływu wód opadowych podczas pracy myjni, jednakże okoliczność ta nie przesądzała jeszcze wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji o niemożność udzielenia w sprawie ochrony tymczasowej. Wskazywane przez skarżącego możliwości występowania zagrożeń ze strony budowanej myjni przy jej eksploatacji w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii badanych w rozpoznanej sprawie. W konsekwencji prezentowana przez skarżącego argumentacja powoduje, że owo niebezpieczeństwo jest jedynie hipotetyczne i odrealnione, skoro w żaden sposób nawet nie uprawdopodabnia, że realizacja przedmiotowej obiektu będzie wykraczać ponad przeciętną miarę. Podkreślić trzeba, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest mowa nie o jakimkolwiek zagrożeniu (niebezpieczeństwie), ale o takim które może doprowadzić do znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji na przedmiot niniejszej sprawy, tj. pozwolenie na budowę i to, że realizacja przedmiotowej inwestycji przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny obciąża ryzykiem inwestora. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.