II OZ 1101/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 417/14 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 21 maja 2014 r., VII SA/Wa 417/14 WSA w Warszawie oddalił skargę skarżącej na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót. Skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Zarządzeniem z 29 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 417/14 Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie wezwał skarżącą do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia. Od tego zarządzenia skarżąca złożyła zażalenie. Wskazała, że nie została poinformowana przez sąd o konieczności uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Opłaty tej nie jest w stanie uiścić. Poniosła już koszty wysokiego wpisu od skargi. Zarządzeniem z 11 czerwca 2014 r. Przewodniczący zobowiązał skarżącą do wskazania czy twierdzenia zawarte w zażaleniu należy interpretować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W kolejnym piśmie skarżąca wskazała, że twierdzenia te należy interpretować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z 26 czerwca 2014 r. przesłano skarżącej formularz PPF. Zarządzenie to skarżąca odebrała 30 czerwca 2014 r. Zarządzeniem z 18 sierpnia 2014 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż skarżąca nie dostarczyła do sądu wniosku na urzędowym formularzu PPF. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 nie stosuje się, co oznacza, że pismu takiemu nadaje się dalszy bieg pomimo jego nieopłacenia (a należność podlega egzekucji), nie pozostawia się go zaś bez rozpoznania. Skarżąca, spełniając wszystkie wymagane w tym przepisie przesłanki, skutecznie wniosła o sporządzenie uzasadnienia. Już w momencie złożenia wniosku powstaje po stronie składającego wniosek obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Opłata ta wynosi 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Zasadnie zatem wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Odnosząc się do treści zażalenia wskazać należy, że przyznanie stronie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych odbywa się w innym postępowaniu, niż to zainicjowane wniesieniem zażalenia na zarządzenie w przedmiocie opłaty kancelaryjnej. Przewodniczący zasadnie wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, jednakże nie otrzymawszy go pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Wobec tego, skarżąca była zobowiązana do uiszczenia ww. opłaty kancelaryjnej. Ponadto, obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym. Sąd nie jest zatem zobligowany do udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań - obowiązek odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II UKN 639/99, OSNP 2002/3/78). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.