II OZ 1100/25

Dnia 21 sierpnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 725/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie uznania za obywatela polskiego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 725/25, odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), skargę V. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 lutego 2025 r. w przedmiocie uznania za obywatela polskiego, przyjmując, że skarżący mimo wezwania nie usunął w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, polegających na przedłożeniu pełnomocnictwa procesowego uprawniającego pełnomocnika do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo złożenia na skutek wezwania do usunięcia braków formalnych skargi drugiego pełnomocnictwa brak formalny w postaci braku właściwego pełnomocnictwa w istocie nie został uzupełniony. Sąd ten bowiem stwierdził, że "drugie pełnomocnictwo również nie czyni zadość wymaganiom określonym w art. 37 i n. p.p.s.a.". Po pierwsze, w ocenie Sadu pierwszej instancji, "treść drugiego pełnomocnictwa nie jest tożsama z treścią pierwotnego pełnomocnictwa. Pierwsze pełnomocnictwo, tj. z 5 marca 2025 r., nie wskazywało jednoznacznie, w jakiej sprawie pełnomocnik zostaje ustanowiony. Wskazano bowiem, że pełnomocnictwo zostaje udzielone w sprawie , przed . Nie wskazano zaś dokładnego określenia zaskarżonej decyzji, m.in. jej daty, numeru lub znaku. Pełnomocnictwo nadesłane przy piśmie z 17 kwietnia 2025 r. wskazywało zaś umocowanie węższe, bo jedynie przed tut. Sądem, ponadto podano tylko sygnaturę sprawy sądowej, a nie dookreślenie ." Po drugie, z art. 37 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnictwo powinno być złożone w oryginale lub w formie uwierzytelnionego odpisu, tymczasem skarżący "załączył zaś do pisma jego kserokopię, co usprawiedliwił faktem, że (...) przebywał wówczas poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej". Trzecim zaś argumentem przemawiającym za odrzuceniem skargi była, w ocenie Sądu pierwszej instancji, data obu pełnomocnictw. Zdaniem Sądu, "nawet jeśliby przyjąć, że drugie pełnomocnictwo jest dopuszczalne, zostało ono podpisane z datą 16 kwietnia 2025 r. Oznacza to zatem, że w chwili złożenia skargi, tj. 6 marca 2025 r. (data stempla pocztowego nadania skargi do organu) pełnomocnictwo to nie działało. Skarga została natomiast podpisana wyłącznie przez pełnomocnika". Skarżący na to postanowienie wniósł zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Stwierdził, że "nie można mówić o braku dokumentu, określającego umocowanie do wniesienia skargi, skoro pełnomocnictwo z dnia 5 marca 2025 r. wraz z treścią skargi (...) należy traktować iunctim". Zdaniem skarżącego, z treści pierwotnie nadesłanego wraz ze skargą pełnomocnictwa z dnia 5 marca 2025 r. wynika, "kto udziela (jest jego oryginalny podpis); komu jest udzielone pełnomocnictwo; a także, w jakim przedmiocie to pełnomocnictwo jest udzielone". Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnictwo z 5 marca 2025 r., mimo pewnych mankamentów, jest pełnomocnictwem do prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym ze skargi, do której zostało ono dołączone. Oznacza to, że nie było podstaw do wzywania skarżącego, a ściślej jego pełnomocnika, do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie pełnomocnictwa. Tym samym nie było podstaw, aby odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na nieuzupełnienie takiego braku formalnego skargi. Powyższe wystarcza do uznania, że zażalenie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie powinno być uchylone. Niemniej NSA uważa za stosowne zaznaczenie nadto, że nietrafny jest także zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pogląd, z którego wynika, że uzupełnienie braku formalnego skargi w zakresie pełnomocnictwa nie może polegać na tym, że zostanie przedłożone pełnomocnictwo późniejsze niż wniesienie skargi. W ocenie NSA rozpoznającego zażalenie nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby pełnomocnik, który wniósł skargę bez wymaganego pełnomocnictwa, taki brak formalny skargi uzupełnił w ten sposób, że przedłożyłby pełnomocnictwo skarżącego podpisane po wniesieniu skargi. Ustawodawca przewiduje bowiem w art. 44 p.p.s.a. możliwość podejmowania czynności bez pełnomocnictwa pod warunkiem ich późniejszego zatwierdzenia, co można rozciągnąć także na przypadek wniesienia skargi bez wymaganego pełnomocnictwa. Uwzględniając powyższe NSA na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.