II OZ 1087/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1262/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1262/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie E. W. (dalej "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skoro Sąd pierwszej instancji, w którym orzeka referendarz, a od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), nie służy już środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego. Tym samym skoro od postanowienia Sądu z dnia 13 marca 2018 r. nie przysługuje środek odwoławczy, zażalenie skarżącego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Od powyższego postanowienia, zażalenie wniósł E. W., domagając się: - uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości; - sprostowania i uzupełnienia części orzekającej; - uchylenia postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2018 r.; - zwolnienia z kosztów sądowych, w części; - ustanowienia pełnomocnika prawnego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny rozpoznający sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stąd też wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 168 § 1 p.p.s.a., jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Ponadto zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi z kolei, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (a więc odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2018 r., a więc Sąd I instancji prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.