II OZ 1084/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2361/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.R. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. VII SA/Wa 2361/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez M.R. postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brak podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący M.R. W dniu 18 sierpnia 2017 r. w sprawie tej Sąd pierwszej instancji wydał wyrok, w którym oddalił skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej instancji wydaniem wyroku z dnia 18 sierpnia 2017 r. spowodowało, że sąd ten nie ma uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej. Skoro zaś po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, to konsekwentnie bezprzedmiotowe jest również rozpoznawanie w tych okolicznościach zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z 22.06.2017 r. II OZ 658/17, LEX nr 2311912). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.