II OZ 1076/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 376/16 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. III SA/Gd 376/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi J,J, na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 maja 2017 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy. W ocenie Sądu zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazano, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidziała środków odwoławczych od orzeczeń sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznanie wniosków w przedmiocie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że zakwestionowane orzeczenie Sądu jest nietrafne i jako takie ostać się nie może. Zdaniem skarżącego odrzucenie zażalenia jest nieprawidłowe, gdyż od postanowienia jak w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, przysługuje środek odwoławczy. Wskazał także, że wzywanie go do uzupełnienia braku fiskalnego było zbędne, a nadto iż przedstawił nowe okoliczności umożliwiające uwzględnienie złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 p.p.s.a. Powyższe postanowienie, wobec wniesienia przez stronę sprzeciwu, zostało postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2017 r. utrzymane w mocy. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. (ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2015 r., poz. 658), nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. (porównaj: postanowienie NSA z 22.06.2017 r. II OZ 688/17). W związku z powyższym prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, jako niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.