II OZ 1075/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 434/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odnowienia gruntu leśnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. II SA/Gd 434/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi [...] sp z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odnowienia gruntu leśnego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zapadło w następującym stanie sprawy: [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargą na ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia terminu wykonania zabiegów gospodarczych i w tym zakresie umarzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że obowiązki z zakresu gospodarki leśnej określone przez organ pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za prawidłowe i zgodne z art. 13 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r., poz. 788). Jednocześnie Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., podnosząc że w razie jej wykonania zostanie narażona na znaczną szkodę związaną z koniecznością poniesienia wysokich kosztów łączących się z odnowieniem gruntu leśnego w ramach nałożonych obowiązków. W ocenie Sądu złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności o których mowa we ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które miałyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu w złożonym wniosku Spółka nie wykazała na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie sprecyzowała ani też nie przybliżyła, jaką szkodę poniosłaby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku poprzestano na ogólnikowym przytoczeniu hipotezy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odnosząc jej do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy i indywidualnej sytuacji skarżącej. Powyższe uniemożliwiło Sądowi ocenę zasadności złożonego wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka, domagając się jego uchylenia i zasądzenia od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że Spółka nie wskazała i nie uzasadniła zaistnienia jednej z przesłanek wymaganych przez powyższy przepis. W uzasadnieniu podniesiono, że na tym etapie Spółka nie jest w stanie dokładnie oszacować jaki będzie koszt wykonania obowiązków nałożonych decyzją. Nie jest również w stanie przedstawić dokumentów o których wspomina Sąd, gdyż takowe nie istnieją. Jednakże nawet bez specjalistycznej wyceny czy dokumentów stwierdzić można z dużą dozą prawdopodobieństwa, że obowiązki wskazane w punktach 1-3 decyzji wiążą się z koniecznością poniesienia przez Spółkę znacznych nakładów finansowych. Nadto Spółka nie jest w stanie wykonać przedmiotowych prac nakładem własnym, nie ma stosownych zasobów i środków. Środki finansowe będą na tyle wysokie, że płynność finansowa Spółki zostanie zagrożona, a zaistniała sytuacja może doprowadzić do jej niewypłacalności. Spółka w swej działalności korzysta z finansowania wielu podmiotów, ma zaciągniętych szereg pożyczek i kredytów, przeprowadza wiele inwestycji. Biorąc zaś pod uwagę, że Spółka zatrudnia szereg pracowników, skutki wykonania decyzji mogą być katastrofalne nie tylko dla skarżącej, ale i całej załogi tam zatrudnionej. Wskazano także, że w sprawie rębni zostało złożone zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Policja prowadzi w tej sprawie dochodzenie. Zaś ustalenie sprawcy bezprawnych działań, narażających Spółkę na szkodę, ma wpływ na niniejsze postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, w orzecznictwie przyjmuje się, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zobacz: B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Bogusław Dauer, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie VI, 2016). W niniejszej sprawie wskazania takich konkretnych okoliczności brak, co trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji. Stanowiska tego wniesione zażalenie nie podważyło. Podana przez Spółkę we wniosku okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji związane jest z koniecznością poniesienia wysokich kosztów, które wiążą się z odnowieniem gruntu leśnego, nie jest wystarczająca do oceny zasadności złożonego przez Spółkę wniosku. Ogólne argumenty Spółki wskazujące na szkodę, którą Spółka może ponieść w związku z nakazaniem czynności wymagających nakładów finansowych, nie świadczą jeszcze o konieczności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez podania kondycji finansowej spółki i szacowanych kosztów związanych z wykonaniem decyzji trudno ocenić, czy w tej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i to znacznej w stosunku do Spółki, może wystąpić. Również i rozmiar nałożonych obowiązków sam w sobie nie świadczy jeszcze o zajściu niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast argumenty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji w tym postępowaniu, dotyczącym przecież kwestii incydentalnej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogą być brane pod uwagę. Co do zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji Sąd wypowiada się w orzeczeniu kończącym postępowanie. Reasumując wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skarżąca Spółka nie wykazała zasadności złożonego wniosku. Dlatego, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.