II OZ 1062/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1190/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. z siedzibą w L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, co wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, zatem sąd nie działa z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści wniosku. W zaistniałej sprawie E. z siedzibą w L. (dalej "skarżący") nie uprawdopodobnił, zdaniem Sądu, na czym konkretnie miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. Sąd wskazał, że ani z wniosku ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącego kwotą nałożonej kary spowoduje znaczną i trudną do odwrócenia szkodę dla jego funkcjonowania. Uiszczenie kwoty pieniężnej, w opinii Sądu, jest czynnością odwracalną, gdyż w przypadku wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej kwoty. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. K. K., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że zapłata kary w wysokości 12.702,60 zł spowodowałaby utratę płynności finansowej skarżącego, a w dalszej perspektywie upadłość. Taka sytuacja jest, zdaniem pełnomocnika skarżącego, prawdopodobna tym bardziej biorąc pod uwagę trudną sytuację geopolityczną w regionie, a co za tym idzie specyficzne warunki funkcjonowania przedsiębiorców na terenie Ukrainy. Do zażalenia pełnomocnik skarżącego dołączył kserokopie dokumentów księgowych mających świadczyć o trudnej sytuacji finansowej skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu występują przesłanki wynikające z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ strona skarżąca nie przedstawiła we wniosku wystarczających okoliczności do zastosowania ochrony tymczasowej. Strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13) Podnieść również należy, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżący nie poparł wniosku żadną dokumentacją. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Należy się zgodzić z argumentacją Sądu I instancji, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór ma charakter odwracalny. Ciężko zatem uznać, że skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. można utożsamiać z zapłatą kary która w przedmiotowej sprawie może podlegać zwrotowi. Warto zauważyć, że podobny wniosek skarżącej był już rozpoznawany w sprawie o sygn. II OZ 1119/15 (postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2015 r.), gdzie również w zbliżonym stanie faktycznym odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.