Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 1060/26

Postanowienie NSA z 21 października 2026 r., II OZ 1060/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
21 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. J. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 1556/25 o pozostawieniu pisma z 3 czerwca 2026 r. bez rozpoznania w sprawie ze sprzeciwu A.B., L.J., M.J., A.J., M.S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 3 listopada 2025 r. nr SKO.4103.124.2025 w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzeniem z 22 lipca 2026 r. pozostawił bez rozpoznania pismo z 3 czerwca 2026 r., którym ustanowiony przez L.J. (skarżącą) pełnomocnik w osobie radcy prawnego, odpowiedział na wezwanie Sądu z 18 maja 2026 r. do usunięcia braków skargi kasacyjnej. Do powołanego pisma przedłożył odpis pełnomocnictwa procesowego, trzy egzemplarze odpisów skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego. Ponadto oświadczył, że skarżąca zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Jak wynika z akt, Przewodniczący Wydział II zarządzeniem z 16 czerwca 2026 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych pisma z 3 czerwca 2026 r., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez nadesłanie dodatkowych czterech jego egzemplarzy, celem doręczenia pozostałym stronom postępowania. Poinformowano, że jest to niezbędne z uwagi na zawarty w tym piśmie wniosek, dotyczący zrzeczenia się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na powyższe wezwanie, przy piśmie z 3 czerwca 2026 r. (data wpływu do Sądu 29 czerwca 2026 r.) przedłożył cztery egzemplarze odpisów skargi kasacyjnej dla pozostałych stron postępowania. Jak stwierdzono w uzasadnieniu powołanego na wstępie zarządzenia, pełnomocnik skarżącej złożył pismo obarczone brakami formalnymi, opisanymi w wezwaniu z 16 czerwca 2026 r. Odpisy pisma były niezbędne ze względu na zawarty w nim wniosek procesowy, dotyczący zrzeczenia się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Braków nie usunięto w przepisanym terminie, pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia o skutkach ich nieuzupełnienia. Zażalenie na powołane zarządzenie złożyła skarżąca, reprezentowana przez swojego pełnomocnika. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono: 1. naruszenie art. 49 § 1 i § 2 w zw. z art. 47 § 1 oraz art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że niedołączenie odpisów pisma z 3 czerwca 2026 r., zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, uniemożliwiało nadanie temu pismu prawidłowego biegu i uzasadniało pozostawienie go bez rozpoznania, podczas gdy oświadczenie zostało złożone w sposób jednoznaczny, znajduje się w aktach sprawy, a brak jego odpisów nie wpływał na prawa procesowe pozostałych stron ani nie stanowił rzeczywistej przeszkody w nadaniu skardze kasacyjnej dalszego biegu, 2. naruszenie art. 49 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wobec skarżącej nieproporcjonalnej sankcji procesowej oraz dokonanie nadmiernie formalistycznej wykładni przepisów, prowadzącej do pominięcia skutecznie złożonego oświadczenia procesowego i mogącej w dalszej kolejności skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej oraz pozbawieniem skarżącej prawa do merytorycznego rozpoznania wniesionego środka odwoławczego. Wobec tak postawionych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia z 22 lipca 2026 r. Jednocześnie przedłożono wymaganą liczbę odpisów pisma z 3 czerwca 2026 r. wraz z wnioskiem o ich doręczenie pozostałym stronom postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W świetle art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 15 maja 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez m.in. złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej 1 czerwca 2026 r., w piśmie z 3 czerwca 2026 r. pełnomocnik zawarł oświadczenie, że skarżąca zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Wobec braku nadesłanie oświadczenia w danym zakresie w liczbie odpowiadającej pozostałym stronom niniejszego postępowania, zarządzeniem z 16 czerwca 2026 r. wezwano do nadesłania dodatkowych czterech egzemplarzy pisma, celem doręczenia pozostałym stronom. Pismo zawierające wspomniane wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał 19 czerwca 2026 r. (tak: zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, karta nr 104 akt), a więc dostrzeżony brak formalny powinien być usunięty do 26 czerwca 2026 r. Jak ocenił Sąd I instancji, skarżąca w terminie nie usunęła danego braku formalnego skargi kasacyjnej, co też pełnomocnik skarżącej kwestionuje w zażaleniu, ponieważ, w jego przekonaniu, brak odpisów oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy – zawartego w piśmie z 3 czerwca 2026 r. – nie wpływał na prawa procesowe pozostałych stron, pozostawienie zaś tego pisma bez rozpoznania cechuje się nadmiernym formalizmem procesowym. Trudno z taką argumentacją polemizować, w sytuacji gdy zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. do wymogów skargi kasacyjnej należy także wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W tym zakresie przepisy nie dają wnoszącemu dany środek odwoławczy takiego pola działania, w ramach którego może on złożyć jedynie wymagane oświadczenie w jednym odrębnym piśmie, sporządzonym poza samą skargą kasacyjną, a zatem w ilości nieodpowiadającej liczbie stron prowadzonego postępowania. Zważywszy, że każda z pozostałych stron winna zostać zapoznana z treścią skargi kasacyjnej, a zatem i oświadczeniem, o którym mowa w powołanej regulacji, wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania stosownej ilości oświadczeń, by móc je następnie przesłać stronom postępowania. Skierowanie wezwania było następstwem braku nadesłania przez pełnomocnika stosownej ilości egzemplarzy danego oświadczenia na etapie pierwotnego wezwania Sądu, na skutek którego jedynie w piśmie przewodnim zawarto stosowne oświadczenie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w zażaleniu, wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy są elementami formalnymi skargi kasacyjnej a brak ich odpisów wpływa na prawa procesowe pozostałych stron i w istocie stanowi rzeczywistą przeszkodę nadaniu skardze kasacyjnej dalszego biegu. Oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jako część skargi kasacyjnej, powinno zostać doręczone stronom postępowania, tak aby mogły one odnieść się do oświadczenia strony skarżącej kasacyjnie oraz ewentualnie zażądać przeprowadzenia rozprawy. W konsekwencji nieusunięcie braków formalnych skargi kasacyjnej w danym zakresie pomimo wezwania Sądu i upływu zakreślonego terminu, skutkowało pozostawieniem pisma z 3 czerwca 2026 r. – stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu z 18 maja 2026 r. – bez rozpoznania, co znalazło swój wyraz w objętym zażaleniem zarządzeniu. Dla dokonanej oceny nie ma znaczenia to, że strona skarżąca usunęła pozostałe braki formalne skargi kasacyjnej (złożono wymaganą ilość odpisów skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo procesowe i uiszczono wpis sądowy od skargi kasacyjnej). Nadto, co istotne, na powtórne wezwanie Sądu, precyzujące ilość wymaganych egzemplarzy oświadczenia, ponownie nadesłała wyłączenie cztery egzemplarze skargi kasacyjnej, pozbawione żądanego oświadczenia. Załączenie zaś do zażalenia odpisów pisma z 3 czerwca 2026 r. wraz z wnioskiem o ich doręczenie pozostałym stronom postępowania, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, skoro Naczelny Sąd Administracyjny kontrolował legalność wydanego zarządzenia, ono zaś posiada uzasadnione podstawy, wszak pełnomocnik skarżącej w przepisanym terminie – po dwukrotnym wezwaniu Sądu – nie dopełnił nałożonego obowiązku i nie złożył wymaganego oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w odpowiedniej ilości egzemplarzy, celem przesłania pozostałym stronom postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu

Informacje o sprawie

Data wpływu
3 września 2026
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny