Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 1036/26

Postanowienie NSA z 21 października 2026 r., II OZ 1036/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
21 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 79/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2025 r. nr SKO 4121.159.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 79/26, po rozpoznaniu wniosku E. K. (dalej: "skarżąca") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: "SKO") z dnia 7 listopada 2025 r., nr SKO 4121.159.2025 utrzymującą w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, decyzję Kierownika Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego Wrocławia z dnia 6 czerwca 2025 r., nr 303/2025, ustalającej na rzecz S. Z. (dalej: "inwestor") warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną (po rozbiórce istniejącej zabudowy), na działce nr [...] przy ul. [...] we W., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."). Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie kreuje żadnych praw i obowiązków podlegających egzekucji. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy ustala warunki planistyczne, jakie powinny być zachowane przy ewentualnej realizacji planowanej inwestycji budowlanej, nie stanowi samodzielnej podstawy do rozpoczęcia robót budowanych, otwiera jedynie inwestorowi drogę do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji SKO z 7 listopada 2025 r. W uzasadnieniu zażalenia zarzuciła dokonanie przez Sąd błędnej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a., a także wskazała na istnienie realnego ryzyka szkody i nieodwracalnych skutków. Ponadto twierdziła, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji czyni ochronę sądową nieskuteczną, gdyż nawet uchylenie decyzji o warunkach zabudowy nie cofnie jej skutków, naruszenie prawa własności będzie trwałe, w efekcie czego skarga stanie się bezprzedmiotowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana jest w przypadku braku na danym terenie planu miejscowego. Decyzja taka zasadniczo określa rodzaj przyszłej inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz warunki jego zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2026 r. poz. 538, dalej: "u.p.z.p."). Decyzja ma charakter deklaratoryjny, nie nakłada obowiązków, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Czasem wskazuje się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter "promesy" uprawniającej do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie w niej wskazanym (zob. postanowienie NSA z 16 lutego 2022 r., sygn. akt II OZ 68/22, LEX nr 4089693). Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że charakter decyzji o warunkach zabudowy nie rodzi skutków prawnych uzasadniających jej wstrzymanie na zasadzie w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego znajduje jednak zastosowanie tylko w stosunku do takich decyzji lub aktów, które podlegają wykonaniu i tego wykonania wymagają. Wykonalność to możliwość doprowadzenia w sposób dobrowolny lub pod przymusem egzekucji do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie. Zagrożenia, na które wskazuje skarżąca we wniosku i w zażaleniu, nie są związane z wykonaniem decyzji o warunkach zabudowy, a odnoszą się do potencjalnych skutków zrealizowania inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej na dalszym etapie procesu inwestycyjnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. z 2026 r. poz. 524). Jedynie taka decyzja, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, z którymi skarżąca wiąże takie zagrożenia, jak m.in. trwałe zacienienie czy zmiana warunków korzystania z nieruchomości w związku z budową budynku na sąsiednim gruncie. Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi więc aktu, który może spowodować powstanie niebezpieczeństwa w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie powoduje takich skutków możliwość uzyskania przez inwestora w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. O ile inwestor złoży wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w ramach tego postępowania skarżąca będzie miała możliwość realizowania swych zarzutów względem zamierzenia budowlanego, w tym także na drodze sądowej. Obawa, że w najbliższym czasie zostanie wydana decyzja, która stanowić będzie podstawę do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a., brak zatem podstaw do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
1 września 2026
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny