II OZ 1031/16

Dnia 6 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 484/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku polegającego na wykonaniu określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 484/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie tego Sądu z 19 maja 2016 r., którym odrzucono zażalenie wyżej wymienionych na postanowienie Sądu z 7 kwietnia 2016 r. o oddaleniu wniosku tych skarżących o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu M. G. i W. K. od rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie na postanowienie Sądu z 19 maja 2016 r. D. W. i M. W. złożyli w dniu 20 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął im z dniem 6 czerwca 2016 r. z uwagi na fakt doręczenia postanowienia pełnomocnikowi skarżących w dniu 30 maja 2016 r. W zażaleniu na postanowienie z 29 czerwca 2016 r. D. W. i M. W. podnieśli, że w niniejszej sprawie nie powinni orzekać sędziowie WSA we Wrocławiu Andrzej Wawrzyniak, Alicja Palus i Olga Białek, dlatego – w ich ocenie – postanowienia Sądu z 7 kwietnia 2016 r., 19 maja 2016 r. oraz z 29 czerwca 2016 r. są nieważne. Dodali, że w sprawie nie powinni orzekać również sędziowie WSA we Wrocławiu Mieczysław Górkiewicz oraz Władysław Kulon, gdyż byli uprzednio radcami prawnymi zatrudnionymi w [...] Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...], a nadto sędzia Mieczysław Górkiewicz z uwagi na to, że "w zażaleniu ponownie orzeka", w sytuacji, gdy brał udział w wydaniu orzeczenia w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 804/13. Stwierdzili też, że zażalenie na postanowienie z 19 maja 2016 r. wnieśli również w imieniu J. W. i D. W., którzy to postanowienie otrzymali 14 czerwca 2016 r. i dlatego nie było podstaw do odrzucenia zażalenia, jako wniesionego po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne, gdyż nie zakwestionowano w nim skutecznie przyczyny odrzucenia zażalenia, mianowicie ustalenia, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z akt wynika, że postanowienie z 19 maja 2016 r. zostało doręczone pełnomocnikowi D. W. i M. W. 30 maja 2016 r., zaś zażalenie na to postanowienie zostało wniesione w dniu 20 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Nie jest też zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy twierdzenie zawarte w zażaleniu, że zażalenie na postanowienie z 19 maja 2016 r. zostało wniesione przez D. W. i M. W. w imieniu J. W. i D. W., którym to postanowienie doręczono 14 czerwca 2016 r. Z samego zażalenia oraz także akt sprawy nie wynika bowiem, aby D. W. i M. W. działali w imieniu J. W. i D. W. W związku z zarzutem zawartym w zażaleniu, że zaskarżone postanowienie wydał sędzia Mieczysław Górkiewicz, a więc sędzia, którego wyłączenia dotyczyło postanowienie z 7 kwietnia 2016 r., NSA rozważył, czy sędzia ten był wyłączony od podjęcia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 20 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zgodnie z którym, do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki. Rozstrzygnięcie tej kwestii zależy od ustalenia, czy sprawa o wyłączenie sędziego Mieczysława Górkiewicza została rozstrzygnięta. W ocenie NSA o rozstrzygnięciu sprawy o wyłączenie sędziego można mówić przede wszystkim wtedy, gdy postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego jest prawomocne. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl art. 194 § 1 pkt 6 i § 2 p.p.s.a. od postanowienia, którego przedmiotem jest oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego, można wnieść zażalenie w terminie siedmiu dni od jego doręczenia. Takie postanowienie staje się więc prawomocne z chwilą upływu terminu do wniesienia od niego zażalenia. W związku z tym wskazać należy, że postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. zostało doręczone stronom postępowania działającym bez pełnomocników w dniach 14, 15 i 29 kwietnia 2016 r., zaś pełnomocnikowi D. W. i M. W. w dniu 15 kwietnia 2016 r. Zażalenie na to postanowienie wnieśli jedynie D. W. i M. W. z tym, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, gdyż w dniu 4 maja 2016 r. Jest oczywiste, że wniesienie zażalenia po upływie terminu nie wpływa na ustalenie terminu uprawomocnienia się postanowienia. Postanowienie staje się bowiem - jak powiedziano - prawomocne z chwilą upływu terminu do wniesienia zażalenia. Wniesienie zażalenia nie wpływa na ustalenie terminu uprawomocnienia się postanowienia także wtedy, gdy zostanie ono z powodu uchybienia terminu odrzucone, a strona to odrzucenie kwestionuje wnosząc na postanowienie o odrzuceniu zażalenie. Z tego względu nie ma w rozpoznawanej sprawie znaczenia, że postanowienie z 19 maja 2016 r. o odrzuceniu zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. również wydał sędzia Mieczysław Górkiewicz oraz że także to postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem. Istotne jest natomiast to, że D. W. i M. W. w zażaleniu na postanowienie z 19 maja 2016 r. nie kwestionowali ustalenia, że zażalenie na postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. wnieśli z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego Mieczysława Górkiewicza jest prawomocne, co oznacza, że sprawa o wyłączenie tego sędziego została rozstrzygnięta, a to z kolei sprawia, że ten sędzia mógł wydać zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.