II OZ 1031/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1565/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1567/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że [...] sp. z o. o. w M. M. wniosła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] czerwca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Winnica z [...] kwietnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł za nieprzekazywanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych na terenie regionu ciechanowskiego. Skarżący wniósł też o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w przypadku niewstrzymania jej wykonania może zostać zmuszony do podjęcia działań całkowicie niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym, jak również podał, że niewłaściwe klasyfikowanie odpadów przemawia za wstrzymaniem jej wykonania, gdyż wiąże się z narażeniem skarżącego na istotne koszty (por. postanowienie wydane w sprawie o sygn. akt II SZ/Sz 303/08). Wskazując na powyższe Sąd I instancji stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji (uiszczenie nałożonej kary pieniężnej) nie zmusza skarżącego do podjęcia działań niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym. Kara z uwagi na jej wysokość nie może mieć istotnego wpływu na funkcjonowanie podmiotu gospodarczego, a w razie skutecznego zakwestionowania przed Sądem zasadności nałożenia kary, uiszczona kwota będzie podlegać zwrotowi. Sąd wskazał, że nie jest również zasadny drugi argument uzasadnienia wniosku, ponieważ zaskarżoną decyzją orzeczono jedynie o nałożeniu kary pieniężnej za nieprzekazywanie odpadów w określone miejsce, natomiast nie zobowiązano skarżącego do określonego postępowania. Przedmiot zaskarżonego w niniejszej sprawie do Sądu aktu jest więc inny niż w przywołanej przez skarżącego sprawie o sygn. akt II SZ/Sz 303/08, w której zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym zobowiązano stronę do określonego działania (określonej klasyfikacji odpadów). Zażaleniem [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. M. zaskarżyła w całości ww. postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, w sytuacji, gdy zachodzą wskazane w powołanym wyżej przepisie przesłanki do jej wstrzymania. Skarżąca spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka podnosi, że Sąd I instancji rozważając zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pominął, iż zgodnie z art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) w wypadku, gdy przedsiębiorca po raz drugi przekazuje odpady do instalacji innych niż regionalne zostaje wykreślony z rejestru działalności regulowanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez skarżącą spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka we wniosku nie wskazała żadnych konkretnych argumentów, uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się tylko do gołosłownego twierdzenia, że w konsekwencji wykonania ostatecznej decyzji skarżąca spółka może zostać zmuszona do podjęcia działań całkowicie niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym. Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Tym samym prawidłowo odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca spółka nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie tylko, NSA zauważa, iż przywołana przez skarżąca spółkę w zażaleniu okoliczność nie może być uznana za przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka we wniesionym środku zaskarżenia upatruje bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, nie na skutek wykonania samej decyzji nakładającej łączną wysokość kary 500 zł, lecz ewentualnego zdarzenia mogącego nastąpić w przyszłości. Przesłanką do wykreślenia z rejestru działalności regulowanej jest jednakże fakt ponownego przekazania odpadów do instalacji innych niż regionalne (art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Natomiast kara pieniężna została orzeczona za pierwszy ujawniony taki przypadek. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji nie skutkowałoby wobec tego ochroną tymczasową przed zastosowaniem przez organ powyższej regulacji. Skarżąca spółka nie przywołała natomiast okoliczności wskazujących, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej pociągnie za sobą jedną z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.