II OZ 1029/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 24/14 odmawiające dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. , sygn. akt VII SA/Wa 24/14 w sprawie ze skargi B. J. i A. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 24/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. J. i A. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia 15 maja 2014 r. skarżący A. F. złożył wniosek o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej Sąd uznał za zgodne z prawem działania osób trzecich względem nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, czyli budynku usytuowanego na działce ew. nr 101 z obrębu 5 w Zakopanem. W piśmie z dnia 22 maja 2014 r. wniosek o wykładnię wyroku złożyła B. J., wnosząc o wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej W. S. występuje w sprawie jako strona. W dniu 17 czerwca 2014 r. odpis wyroku doręczono obojgu skarżącym. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. A. F. ponownie zwrócił się o wykładnię wyroku, wskazując na wątpliwości co do jego treści z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy przejęcia budynku w celu eksterminacji Narodu Żydowskiego oraz wnosząc o wyjaśnienie na jakiej podstawie Sąd uznał, że nie jest on stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r. na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") odmówił dokonania wykładni wyroku wskazując, że wnioski skarżących, stanowią w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwały strony stanowiskiem Sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Podniesione przez A. F. oraz B. J. w złożonych wnioskach okoliczności zmierzają do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia i mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś w drodze wniosku o jego wykładnię. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. F., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 158 P.p.s.a. poprzez: - błędną jego wykładnię i przyjęcie, że dotyczy on wyłącznie sytuacji, gdy treść wyroku budzi wątpliwości interpretacyjne, podczas gdy z orzecznictwa sądów cywilnych i administracyjnych wynika jednoznacznie, że wykładni wyroku dokonać należy także wówczas, gdy treść wyroku budzi wątpliwości w świetle zawartych w uzasadnieniu wyroku stwierdzeń, pozostających w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia; - jego nieprawidłowe niezastosowanie w sytuacji, gdy niejasna i budząca wątpliwości pozwalające na jej rozbieżna interpretację, pozostaje treść uzasadnienia wyroku. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia w zakresie dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W obszernym uzasadnieniu zażalenia A. F. podkreślił, że treść rozstrzygnięcia zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. budzi wątpliwości, albowiem nie jest zrozumiałym oddalenie skargi, które zgodnie z treścią uzasadnienia nastąpiło na skutek braku przymiotu strony u A. F., w sytuacji gdy skarżący jest właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem sprawy zgodnie z treścią KW 42 i KW 43. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zażalenia, a także treść wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. wskazuje, iż skarżący domaga się wyjaśnienia przez Sąd I instancji powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia i stanowi z nim polemikę. Żądania skarżącego w tym zakresie wykraczają znacznie poza przewidzianą w art. 158 P.p.s.a. wykładnię orzeczenia, która nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia i zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. W świetle powyższych ustaleń uznać należy, iż Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu zasadnie odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.