II OZ 1024/15

Dnia 30 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 447/15 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. i B. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dokonania rozbiórki budynku garażowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r., II SA/Łd 447/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej ŁWINB) w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dokonania rozbiórki budynku garażowego. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że A. B. i B. B. wnieśli do WSA w Łodzi skargę na decyzję ŁWINB w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dokonania rozbiórki budynku garażowego oraz ścian stanowiących pozostałość po przebudowanym budynku gospodarczym na działce nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. W treści skargi zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wskazali, że rozbiórka obiektu budowlanego przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy łączy się w niniejszej sprawie z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o nakazie rozbiórki jest wadliwa, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem zaskarżonej decyzji i wówczas ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Wskazując na powyższe, sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy już sam przedmiot skargi czyni prawdopodobnym wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. Zdaniem tegoż sądu rozbiórka budynku garażowego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może nie tylko narazić stronę skarżącą na straty finansowe, ale także spowodować znaczne trudności w przywróceniu obiektu do stanu poprzedniego w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Tym samym sąd I instancji zgodził się z składającymi wniosek, że wykonanie nakazu rozbiórki obiektu przed rozpoznaniem skargi może spowodować, że ochrona sądowa w następstwie rozpoznania skargi okaże się iluzoryczna. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H. G., wnosząc o jego zmianę. Żaląca w uzasadnieniu podnosi, że WSA w Łodzi nie powiadomił jej o przedmiotowym wniosku nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tej kwestii przed wydaniem postanowienia z dnia 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, sąd powinien analizować interesy wszystkich stron postępowania. Uzasadnienie takiego stanowiska wynika m.in. z wyrażonej w art. 10 Ppsa zasady, zgodnie z którą rozpoznanie sprawy odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl tej zasady Sąd powinien podejmować wszelkie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sposób umożliwiający uczestniczenie i obserwowanie tych czynności przez zainteresowanych wynikiem postępowania. Rozpoznanie zatem wniosku o udzielenie tzw. ochrony tymczasowej przed doręczeniem stronom zainteresowanym odpisu tego wniosku nie pozwala wszystkim uczestnikom na ustosunkowanie się do tej kwestii, a więc jest naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 32/10; postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I OZ 1621/06). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że pomimo nadesłania odpowiedniej ilości odpisów skargi, pismo to nie zostało doręczone pozostałym uczestnikom postępowania. Stwierdzić zatem należy, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło w niniejszej sprawie z naruszeniem zasady jawności postępowania wobec stron. WSA w Łodzi doręczy uczestnikom odpis skargi umożliwiając wypowiedzenie się co do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznaniu tego wniosku nie stoi na przeszkodzi zawieszone postanowieniem z dnia 8 września 2015 r. postępowanie sądowe (art. 127 § 3 Ppsa). Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.