II OZ 1011/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2680/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 858/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.; 2. odrzucić zażalenie R. P.

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2680/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił osobiście sporządzone przez K. P. (dalej: "skarżąca") zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 1 lipca 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej K. P. Sąd uznał, że zażalenie skarżącej na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną jest niedopuszczalne, bowiem nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, pomimo że wymóg taki wynika z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), o czym skarżąca została pouczone w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r., wraz z którym doręczono jej odpis zaskarżonego postanowienia. Pismem z 10 lipca 2026 r. zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K. P. i R. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. jednoznacznie określa, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, wskazując jednocześnie, iż odpowiednie zastosowanie znajduje art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 1 lipca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej została prawidłowo pouczona o sposobie i trybie zaskarżenia tego orzeczenia. Pomimo tego skarżąca osobiście sporządziła zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie mając w tym zakresie wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co stanowi formalny warunek wniesienia tego środka odwoławczego. Sporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez podmiot do tego nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, co oznacza, że nie podlega konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia nie mogły mieć wpływu argumenty skarżącej odwołujące się do jej sytuacji finansowej. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należało ocenić, czy skarżąca spełniła warunki formalne wywiedzionego środka odwoławczego. W związku z powyższym zażalenie K. P. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez R. P. podlegało natomiast odrzuceniu. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, która nie doznaje żadnego uszczerbku w swoich prawach procesowych. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez R. P. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2026 r. jest niedopuszczalne, ponieważ, mimo iż wnoszący zażalenie jest stroną postępowania w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2680/24, to zaskarżone postanowienie nie dotyczy bezpośrednio jego sytuacji prawnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.