Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 1007/26

Postanowienie NSA z 8 października 2026 r., II OZ 1007/26 – obowiązek meldunkowy

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
8 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 8 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Po 110/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 października 2025 r. nr SO-VII.621.2.51.2025.BB w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Po Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 października 2025 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że uargumentowując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, iż dom jednorodzinny, z którego został wymeldowany na mocy zaskarżonej decyzji, został częściowo sfinansowany kredytem hipotecznym udzielonym przez bank w walucie [...]. W dniu [...] czerwca 2024 r. zapadł prawomocny wyrok unieważniający umowę kredytową, co oznacza, że bank nie posiadał skutecznej podstawy do przejęcia nieruchomości. Dalej Skarżący argumentował, że w wyniku postępowania egzekucyjnego, nieruchomość została przejęta przez bank (obecnie w upadłości). W dniu 30 lipca 2025 r. Kancelaria Radcy Prawnego wniosła do Sądu Okręgowego w P. pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Postanowieniem Sądu Okręgowego z [...] września 2025 r. udzielono zabezpieczenia roszczenia poprzez wpis wzmianki o toczącym się postępowaniu w księdze wieczystej nieruchomości. Skarżący poinformował również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29.01.2025 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 uznał, że decyzja o przymusowej restrukturyzacji banku jest niezgodna z polskim prawem. Wyjaśniono, że wprawdzie wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny lecz niewątpliwie skarżący, jako kredytobiorca, został pokrzywdzony. Wskazano, że działanie banku dalej okazuje się być mało wiarygodne i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż bank po otrzymaniu pisma z żądaniem ujawnienia zmiany właściciela przedmiotowej nieruchomości niezwłocznie uruchomił procedurę wymeldowania skarżącego z przedmiotowej nieruchomości. Powyższe, w przekonaniu skarżącego, doprowadzi do nieodwracalnej utraty przez niego nieruchomości. Postanowieniem z 10 lutego 2026 r. o sygn. akt III SA/Po 110/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 21 kwietnia 2026 r. o sygn. akt II OZ 391/26 – wydanym na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego – uchylił ww. postanowienie z 10 lutego 2026 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania określonego aktu "Sąd powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwzględnieniem całości akt sprawy i to zarówno dokumentacji przedstawionej w aktach sądowych, jak i w aktach administracyjnych". Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że z urzędu wiadomym mu, iż w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego o jej wymeldowaniu z tego samego adresu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 kwietnia 2026 r. o sygn. akt II OZ 355/26 oddalił zażalenie H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 lutego 2026 r. o sygn. akt III SA/Po 109/26 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że decyzja o wymeldowaniu jest aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu. Skutki takiej decyzji nie mają charakteru nieodwracalnego, a sama decyzja nie powoduje powstania, ani utraty jakichkolwiek praw, ani nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu. Jest to szczególnie istotne w kontekście podniesionego przez stronę w skardze argumentu, jakoby wymeldowanie z przedmiotowej nieruchomości skutkować miało "nieodwracalną utratą" tej nieruchomości. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wymeldowania nie pozbawia skarżącego ewentualnych praw do lokalu – jeżeli takowe posiada – ani żadnych roszczeń, jeżeli takowe zgłasza. Poza tym w każdym momencie osoba wymeldowana z dotychczasowego miejsca pobytu stałego (lub czasowego) może – o ile tylko jej miejsce faktycznego, stałego pobytu ulegnie "powrotnej" zmianie na adres, z którego została poprzednio wymeldowana – ubiegać się zameldowanie pod tym adresem. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają zatem charakteru nieodwracalnego. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w kontekście argumentów skargi, trzeba mieć przede wszystkim na uwadze okoliczność, że zarówno decyzja o wymeldowaniu, jak i decyzja o zameldowaniu, w świetle obowiązujących przepisów prawa nie rozstrzygają o prawie własności (ani innych prawach do) nieruchomości. Zasadniczo bowiem obecnie ewidencja ludności, służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień (praw przedmiotowych i podmiotowych) do lokalu, ani – tym samym – uprawnienia do przebywania w nim lub jego posiadania. Jedynym kryterium rozstrzygającym o wymeldowaniu jest ustalenie przez właściwy organ faktu, czy obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie stanowi dostatecznej podstawy dla dokonania odmiennej oceny argumentacja zawarta w skardze i poparta dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy, która bazuje na twierdzeniach związanych z unieważniona umową kredytową, restrukturyzacją banku oraz postępowaniem cywilnym w przedmiocie prawa własności przedmiotowej nieruchomości, albowiem okoliczności te – choć niewątpliwie istotne z punktu widzenia skarżącego i jego żywotnych interesów – pozostają jednak bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie wymeldowania. Jak bowiem zostało już wyjaśnione, jedynym kryterium rozstrzygającym o wymeldowaniu jest ustalenie przez właściwy organ faktu, czy obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. I – w konsekwencji – tylko potwierdzeniu lub zaprzeczeniu tego faktu służy decyzja wydana w sprawie o wymeldowanie. Zarazem Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że dla treści podejmowanego na obecnym, wstępnym etapie postępowania sądowego, rozstrzygnięcia w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawione prawnej relewancji są motywy i zarzuty skargi – w tym ich waga – kwestionujące legalność zaskarżonej decyzji. Albowiem rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej - p.p.s.a., Sąd nie może oceniać jej zgodności z prawem. Jakiekolwiek rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii prowadziłoby bowiem w istocie do swoistego "przedsądu" – przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy sądowoadministracyjnej i wydaniem wyroku. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu: 1. Naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy w sytuacji uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w P. powództwa H. S. i E. S. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (sygn. akt [...]), decyzja Wojewody Wielkopolskiego stanie się bezprzedmiotowa, 2. Naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie prejudycjalnego charakteru wyżej wskazanego postępowania cywilnego, albowiem w wątpliwość poddać należy legitymację wnioskodawcy do złożenia wniosku i zasadność wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego, 3. Naruszenie art. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie prejudycjalnego charakteru nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 stanowiącego, że decyzja o przymusowej restrukturyzacji banku jest niezgodna z polskim prawem, albowiem w wątpliwość poddać należy legitymację wnioskodawcy do złożenia wniosku i zasadność wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego, 4. Naruszenie art. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nierozważenie przez Sąd zawieszenia postępowania; poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest ściśle związane z postępowaniem sądowym, zawisłym obecnie przed Sądem Okręgowym w P., sygn. akt [...] oraz nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, 5. Naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 października 2025 r. umożliwia, a przede wszystkim ułatwia, ewentualną sprzedaż nieruchomości przez uczestnika postępowania – bank, 6. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, czego wynikiem jest pominięcie faktu, że Sąd Okręgowy w P. we wyżej wskazanym postępowaniu postanowieniem z dnia [...] września 2025 r. udzielił zabezpieczenia roszczenia H. S. i E. S. poprzez wpisanie w dziale [...] księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości położonej przy ulicy [...] w G., stanowiącej działkę nr [...] – ostrzeżenia o toczącym się z powództwa E. S. i H. S. przeciwko bankowi postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, przed Sądem Okręgowym w P., pod sygnaturą akt [...], albowiem uprawdopodobnili oni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, 7. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, czego wynikiem jest pominięcie celu wyżej wskazanego postępowania przed Sądem Okręgowym w P., którego ostateczną konsekwencją ma być ustalenie komu przysługuje prawo własności do ww. nieruchomości, 8. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, skutkujące odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo istotnych naruszeń organu administracji, w szczególności przyjęcie, że skarżący opuścił lokal trwale i dobrowolnie, podczas gdy został go pozbawiony wskutek działań banku, których podstawa prawna została podważona prawomocnym wyrokiem unieważniającym umowę kredytową, 9. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuwzględnienie całokształtu charakteru niniejszego postępowania i pominięcie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 w przedmiocie uznania, że decyzja o przymusowej restrukturyzacji banku jest niezgodna z polskim prawem, czego skutkiem jest prowadzenie postępowania przez organ administracji nie zasługujący na zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wniesiono o zawieszenie postępowania z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co najmniej do czasu rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem Okręgowym w P. z powództwa H. S. i E. S. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (sygn. akt [...]), zwrot kosztów postępowania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co najmniej do czasu rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem Okręgowym w P. z powództwa H. S. i E. S. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (sygn. akt [...]) oraz o zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Udzielenie ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnione jest od uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę konkretnych zdarzeń, czy okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji będzie rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w ww. przepisie. Ryzyka, o których stanowi ww. przepis, muszą być zatem powiązane z wykonaniem objętej wnioskiem decyzji. Takimi okolicznościami nie są zdarzenia przyszłe i niepewne, o których wspomina zażalenie, związane z potencjalną sprzedażą przedmiotowej nieruchomości osobie trzeciej. Sąd oceniając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie może brać pod uwagę zdarzeń hipotetycznych, lecz musi opierać swoje rozstrzygnięcie na analizie skutków wiążących się z wykonaniem zaskarżonego aktu dla aktualnej sytuacji wnioskodawcy. W niniejszym postępowaniu było już artykułowane, co wymaga podtrzymania, że należy mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Otóż co do zasady ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień (praw przedmiotowych i podmiotowych) do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynym kryterium rozstrzygającym o wymeldowaniu jest ustalenie przez właściwy organ faktu, czy obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). Związane jest to zatem z określonym stanem faktycznym, a nie prawnym. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny (por. postanowienia NSA: z 22 kwietnia 2015 r., II OZ 307/15; z 5 maja 2015 r., II OZ 374/15; z 21 października 2020 r., II OZ 898/20; z 2 grudnia 2020 r., II OSK 2764/20). Nie ma ono przy tym charakteru nieodwracalnego, co również ma znaczenie w kontekście stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym bowiem momencie osoba wymeldowana z dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego, jeśli jej miejsce faktycznego pobytu ulegnie zmianie ponownie na adres, z którego została poprzednio wymeldowana, może dokonać zameldowania pod tym adresem. W związku z przesłankami wydania decyzji o wymeldowaniu oraz jej charakterem prawnym prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który podkreślił, że nie stanowi dostatecznej podstawy dla dokonania odmiennej oceny argumentacja podnoszona przez stronę skarżącą i poparta dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy, które skupiają się wokół kwestii związanych z restrukturyzacją banku, sporem wokół prawa własności do nieruchomości oraz umową kredytu hipotecznego. Powyższa argumentacja strony skarżącej nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż, jak prawidłowo podnosi Sąd pierwszej instancji, kluczowe pozostaje, iż decyzja o wymeldowaniu w świetle obowiązujących przepisów prawa nie rozstrzyga o prawie własności (ani innych prawach) do nieruchomości. Tego rodzaju rozstrzygnięcie, jak zaskarżone, nie pozbawia skarżącego ewentualnych praw do lokalu, jeżeli takowe posiada, ani żadnych roszczeń, jeżeli takowe zgłasza. Powtórzyć należy, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualne spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. Zaskarżona decyzja stwierdza jedynie zaistnienie określonego stanu faktycznego, nie prawnego, a w zażaleniu skarżący potwierdza, że na skutek działań banku opuścił wraz z żoną nieruchomość. Nie jest zatem słuszne stanowisko zażalenia w zakresie, w jakim próbuje wywieść znaczenie postępowania mającego na celu przesądzenie prawa własności nieruchomości na wynik sprawy w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższą argumentacją oraz wyartykułowaną specyfiką (charakterem) zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zależy od wyniku postępowania cywilnego powoływanego w zażaleniu i w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie są zasadne, a wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem Okręgowym w P. sygn. akt [...] nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Okoliczność, że ostateczną konsekwencją postępowania cywilnego ma być ustalenie komu przysługuje prawo własności do spornej nieruchomości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia podstaw do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie wymeldowania, która stanowi egzemplifikację stanu faktycznego, nie prawnego względem nieruchomości. Wyraźnego rozróżnienia wymagają przy tym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oceniane na etapie postępowania incydentalnego w tym przedmiocie oraz jej legalności. Rację ma Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie może oceniać jej zgodności z prawem. Jakiekolwiek rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii prowadziłoby w istocie do swoistego "przedsądu" – przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy sądowoadministracyjnej i wydaniem wyroku, jak słusznie artykułuje Sąd pierwszej instancji. A zatem kwestie, czy wniosek o wymeldowanie pochodził od uprawnionego podmiotu, jego zasadności, podstawy prawnej działań banku oraz czy skarżący opuścił lokal trwale i dobrowolnie nie powinny być brane pod uwagę przy ocenie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobnie również uwzględnieniu przy ocenie przesłanek do stosowania ochrony tymczasowej nie może być brana pod uwagę okoliczność powoływana w zażaleniu, zgodnie z którą wskutek wyniku procesu cywilnego zaskarżona decyzja miałaby stać się bezprzedmiotowa. Z tej także przyczyny – tj. usytuowania podnoszonej argumentacji poza przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.- bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w kontekście, w jakim zażalenie zarzuca nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji prejudycjalnego charakteru postępowania sądowego w sprawie dotyczącej decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku oraz jego efektu, którego dopatruje się zażalenie, w postaci ewentualnego podważenia legitymacji wnioskodawcy do złożenia wniosku o wymeldowanie i jego zasadności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
24 sierpnia 2026
Skarżony organ
Wojewoda
Sędziowie
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny