II OZ 1004/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lipca 2017 r. sygn. akt II SO/Gl 5/17 oddalające wniosek A. P. o wymierzenie grzywny Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Katowicach za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie

Pismem z dnia 11 maja 2017 r. do A. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o nałożenie grzywny na Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z powodu nie przekazania kompletnych akt administracyjnych wraz z jej skargą z dnia 3 października 2016 r. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała na szereg dokumentów, których organ nie nadesłał w aktach administracyjnych oraz te, w których brakuje poszczególnych stron. Organ w piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r. ustosunkował się do zarzutów stronny uznając je za niezasadne. Wyjaśnił, że wskazywane przez Skarżącą w piśmie z dnia 11 maja 2017 r. dokumenty nie zostały przekazane do WSA w Gliwicach, bowiem dotyczą one innych postępowań (m.in. skargowych, przekazań według właściwości, czy wreszcie prowadzonych przez GINB w Warszawie, w których wydane akty, czy czynności techniczne nie zostały zaskarżone skargami do WSA w Gliwicach) niż ww. postępowanie odwoławcze, zakończone zaskarżanym rozstrzygnięciem. Podkreślił, że przekazał skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzą na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, co czyni wniosek o wymierzenie grzywny nieuzasadnionym. Nie można zatem mówić, że nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo. Ocena natomiast załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania w postępowaniu sądowym wszczętym m.in. na skutek wniesionej skargi przez Skarżącą, zakończonym wydaniem przez Sąd wyroku z dnia 8 marca 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 1000/16, którym oddalono skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), - dalej p.p.s.a., oddalił wniosek. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie zarzuca organowi przekazania skargi wraz z aktami po terminie lub nawet jej nieprzekazane w ogóle. Jedyny zarzut to przekazanie akt niekompletnych. Wniosek o wymierzenie grzywny organowi z art. 55 p.p.s.a. jest sprawą odrębną od sprawy toczącej się w wyniku wniesionej skargi, jednak usytuowanie tego przepisu w ustawie sugeruje, że wniosek taki jest celowy przed merytorycznym rozpatrzeniem skargi na decyzję. Celem tego przepisu jest zapobieganie sytuacjom w których organ poprzez swoje zaniechanie blokuje stronie prawo do sądu. Złożenie takiego wniosku nie jest co prawda ograniczone żadnym terminem, jednak złożenie go po wyroku oddalającym skargę, sprawia że decyzja o ewentualnym wymierzeniu grzywny zostaje podjęta również w oparciu o zapadły wyrok. W wyroku z dnia 8 marca 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 1000/16 Sąd przesądził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla rozpoznania skargi. Z tego też powodu Sąd na rozprawie odmówił przyjęcia w poczet materiału dowodowego dalszych oferowanych przez skarżącą A. P. dokumentów, który to fakt zaakcentował w uzasadnieniu wydanego wyroku. Ocenę że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający, podziela Sąd także obecnie. A. P. pismem z dnia 31 lipca 2017 r. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl § 2 art. 54 organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z treścią art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W rozpoznawanej sprawie uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Katowicach. Należy podkreślić, że art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. To właśnie do kompetencji Sądu należy zbadanie, czy nadesłane akta administracyjne są kompletne i uporządkowane. W sytuacji gdy akta te nie są kompletne Sąd wzywa organ do nadesłania brakujących dokumentów. Natomiast w sytuacji gdy Sąd uzna, że akta sprawy są wystarczające do jej rozstrzygnięcia, przedmiotową sprawę rozpoznaje merytorycznie. Należy zauważyć, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie grzywny w związku z jej skargą z dnia 3 października 2016 r. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Skarga ta została zarejestrowana przez WSA w Gliwicach pod sygnaturą II SA/Gl 1000/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. oddalił w/w skargę. Oznacza to, że Sąd uznał nadesłane akta administracyjne do sprawy II SA/Gl 1000/16 za wystarczające do jej rozpoznania. Tak więc, zasadnie Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie kompletnych akt administracyjnych dotyczących skargi na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.