II OZ 1002/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1700/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi P. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych postanawia: oddalić zażalenie.

P. S. wniósł skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 września 2015 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej uchwały, wskazując, że wniosek nie zawierał uzasadnienia, więc podlega oddaleniu. Zażalenie na postanowienie z 7 września 2015 r. wniósł P. S., wskazując, że orzeczenie przez powołaną komisję o niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenie w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych spowodowałoby utratę dobrego imienia przez skarżącego, zaprzepaszczenie wielu lat pracy, złamanie kariery zawodowej, utratę pacjentów, pozbawienie źródła utrzymania, straty finansowe, pogorszenie sytuacji materialnej, majątkowej i życiowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie został uzasadniony. Ten brak wniosku miał charakter braku usuwalnego. W sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie. Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie, nie skorzystał z możliwości, jaką stwarza przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. i nie wezwał skarżącej do uzupełnienia wniosku, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie jest jednak zgodne z prawem, ponieważ powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy – wniosek nie zasługiwał bowiem na uwazględnienie. Na podstawie treści zażalenia można już jednoznacznie określić, jakich skutków zaskarżonej uchwały obawia się skarżący. Jednakże, skutki te mogłyby nastąpić dopiero w wyniku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia przez powołaną komisję o niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych – a nie w konsekwencji samego powołania komisji. Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że komisja została powołana właśnie w celu ewentualnego zapobieżenia zrealizowaniu się negatywnych i trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.