II OW 52/19

Dnia 5 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Prezydenta Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta J. a [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w W. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek wykonania zadań wynikających z prowadzenia prawidłowej gospodarki leśnej postanawia: oddalić wniosek.

Pismem z 19 kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta J. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w W., poprzez wskazanie organu właściwego do wydania decyzji ustalającej obowiązek wykonania zadań wynikających z prawidłowej gospodarki leśnej poprzez usunięcie posuszu z terenu lasu stanowiącego część działki [...] obręb [...] ([...]). W odpowiedzi na wniosek [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. wniósł o wskazanie go jako organu właściwego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 Ppsa). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii związanej z określeniem organu właściwego do załatwienia sprawy ma poczynienie właściwych ustaleń odnoszących się do przedmiotu sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że jedynie jednoznaczne określenie przedmiotu postępowania i ustalenie przez organy stanu faktycznego w sprawie objętej wnioskiem może być podstawą powstania sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego. O tego rodzaju sporze można jednocześnie mówić wyłącznie w sytuacji, kiedy istnieje pomiędzy organami rozbieżność stanowisk co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do tej samej sprawy administracyjnej (por. postanowienie NSA z 10 marca 2006 r. sygn. II OW 84/05; postanowienie NSA z 5 kwietnia 2011 r. sygn. II OW 13/11). Trudno za spór kompetencyjny lub spór o właściwość uznawać bowiem sytuację, gdy dwa organy, żądając wskazania organu właściwego, odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, odmiennie rozumiejąc ich istotę. W takiej sytuacji zaistniały pomiędzy organami spór ma charakter jedynie pozorny, albowiem nie dotyczy on z zasady rozbieżnych stanowisk odnośnie do przypisanych tymże organom kompetencji, ale istnienia odmienności ocen w zakresie podstawy materialnoprawnej działania każdego z organów (por. postanowienie NSA z 9 marca 2010 r. sygn. I OW 208/09; postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r. sygn. I OW 228/14). Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, ponieważ spór nie dotyczy tej samej sprawy administracyjnej. Przedmiotem wniosku jest wskazanie organu właściwego do wydania decyzji ustalającej obowiązek wykonania zadań wynikających z gospodarki leśnej, a nie wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku właściciela (posiadacza) o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze. zm.). Kwestia jaki organ jest właściwym do wydania pozwolenia na wycinkę drzew nie ma żadnego zatem znaczenia dla niniejszego sporu. W istocie bowiem problem nie dotyczy tego, który organ byłby właściwy do wydania pozwolenia na wycinkę drzew lecz generalnej kwestii dopuszczalności wydania przez Prezydenta Miasta J., w trybie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 poz. 2129 ze zm.) decyzji ustalającej obowiązek wykonania zadań wynikających z prawidłowej gospodarki leśnej tj. wycinki drzew - usuwania posuszu - w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Na tle przepisów ustawy o lasach nie zaistniał spór o to, który organ jest właściwy do nałożenia wskazanego obowiązku. Dodatkowo wyjaśnić należy, że argumentacja organu konserwatorskiego w żaden sposób nie odnosi się do tak rozumianego sporu, a powoływanie okoliczności dotyczących aktualizacji użytków gruntowych oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie ma żadnego związku z niniejszym sporem. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w sprawie nie zostały spełnione warunki, od których istnienia uzależnione jest skuteczne żądanie wskazania przez Naczelny Sąd Administracyjny organu właściwego w sprawie, wniosek o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego należało oddalić na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 ustawy Ppsa.