II OSK 999/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1572/19 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 maja 2019 r. nr EA-b-811/651/19 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. G. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1572/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), zwanej dalej "u.b.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 lutego 2019 r., nr PA-B-ZII-19/18/54266/S/MSZ, o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celu sportowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi "zwykłej", ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo, ze ta podlegała uwzględnieniu z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez organy wydające decyzje w I i II instancji, polegające na nienależytym sporządzeniu uzasadnienia z pominięciem wyjaśnień skarżącego, jak również zarzutów podnoszonych w tym zakresie w toku postępowań administracyjnych oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Spowodowało to bezpodstawne uzupełnienie przez sąd uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie wskazania przez organ przyczyn, dla których odmówił dowodowi w postaci wyjaśnień skarżącego wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których nie przeprowadzono wnioskowanego dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii i dlaczego nie uznano zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu w tym zakresie, a tym samym naruszenie zasady przekonywania określonej w art. 11 K.p.a., której art. 107 § 3 K.p.a. stanowi realizację; - art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo, że ta podlegała uwzględnieniu z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez organy wydające decyzje w I i II instancji, a polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i całkowite pominięcie dowodu z wyjaśnień skarżącego odnośnie spożycia alkoholu po użyciu broni. Spowodowało to błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu w momencie użycia broni w celu oddania strzałów ostrzegawczych; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo, że ta podlegała uwzględnieniu z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez organy wydające decyzje w I i II instancji, a polegające na zaaprobowaniu przez sąd odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii na okoliczność ustalenia czy w świetle wyników badania alkoholu bezpośrednio po dokonaniu zgłoszenia wtargnięcia na teren jego posesji, znajdował się on w stanie po użyciu alkoholu w chwili przemieszczania się z bronią w trakcie tego zdarzenia oraz pominięcie niektórych dokumentów z akt sprawy postępowania w sprawie dotyczących zeznań skarżącego odnośnie ilości alkoholu spożytego po użyciu broni, a przed wykonanym badaniem trzeźwości. Spowodowało to błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu w momencie użycia broni w celu oddania strzałów ostrzegawczych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną (wniesiona w terminie, o jakim mowa w art. 179 p.p.s.a.) Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej brak jest podstaw do stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały wady procesowe, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie znajduje potwierdzenia argumentacja skarżącego wskazująca, że zaskarżona decyzja zawiera wadliwie skonstruowane uzasadnienie, jak i to, że nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie uwzględniono wniosku skarżącego o powołanie biegłego. W sprawie uwzględniono bowiem okoliczności, że skarżący przed użyciem broni spożywał alkohol, jak i to, że po zdarzeniu, oczekując na interwencję Policji, także spożył alkohol (0,5 litra piwa). Po około dwóch godzinach od zdarzenia przeprowadzone prawidłowo alkomatem badania trzeźwości skarżącego wykazały kolejno wynik 0,44 mg/l oraz 0,42 mg/l. W tym zakresie Sąd I instancji niewadliwie zaaprobował ocenę organów administracyjnych, które stwierdziły, że skarżący wyczerpał przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., a mianowicie, że dokonał przemieszczenia się z bronią, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm.) stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: 1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje, że po prawie dwóch godzinach od zdarzenia, w którym użył broni, przeprowadzone badania ujawniły, że znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Jeżeli skarżący twierdzi, że dla tej oceny ma znaczenie fakt spożycia 0,5 litra piwa po zdarzeniu, to powinien wykazać, że fakt ten mógł prowadzić do odmiennej oceny. Skarżący najpóźniej w skardze kasacyjnej powinien to wykazać, a nie zasłaniać się tym, że w sprawie nie uwzględniono jego wniosku dowodowego o powołanie biegłego. Jeżeli skarżący formułował w sprawie określone stanowisko, to mógł w każdym momencie postępowania administracyjnego (a najpóźniej w skardze kasacyjnej) przedstawić stosowne dokumenty na potwierdzenie swoich twierdzeń. W takim bowiem zakresie inicjatywa działania ciąży także na stronie postępowania, ponieważ ze swojej istoty określone twierdzenia powinny zostać potwierdzone stosownymi dowodami. Ciężar dowodu w tym zakresie ciąży na stronie postępowania jeżeli ta formułuje stosowną ocenę. Brak wykazania trafności swoich twierdzeń oznacza, że skarżący nie podważył skutecznie legalności działania organów administracyjnych w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro w sprawie oceniono, że przedstawione okoliczności faktycznie świadczą o tym, iż skarżący, będąc w stanie po użyciu alkoholu, przemieszczał się na swojej posesji z naładowaną bronią palną, a następnie użył jej w celu oddania dwóch strzałów ostrzegawczych. W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że organy trafnie przyjęły, iż skarżący swoim zachowaniem wypełnił przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Należało też zaaprobować ocenę Sądu I instancji, zgodnie z którą wyjaśnienia skarżącego, iż spożywał alkohol w postaci piwa jedynie w dniu 16 czerwca 2018 r. około godziny 16:00 po obiedzie oraz w dniu 17 czerwca 2018 r., bezpośrednio po zdarzeniu około godziny 3:20 stanowią jedynie wersję mającą przekonać organy, że w trakcie samego użycia broni nie pozostawał on pod wpływem alkoholu. Ma rację Sąd I instancji, że wyjaśnienia te nie są wiarygodne, gdyż nie sposób przyjąć, iż skarżący mając świadomość konieczności ujawnienia organom ścigania okoliczności użycia broni palnej, bezpośrednio po jej użyciu przystąpił do spożywania alkoholu. Takie zachowanie skarżącego należałoby ocenić jako nieracjonalne i sprzeczne z wiedzą, którą skarżący – jako osoba dysponująca od dwóch lat bronią palną – niewątpliwie musiała posiadać; tym bardziej, że zgodnie z wiedzą powszechnie znaną spożycie 0,5 litra piwa daje średnio wynik 0,13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (np. informacja podawana przez ubezpieczyciela kierowców). W niniejszej sprawie badanie wykazało zaś ponad 0,4 mg/l, co wskazuje, że skarżący także przed spożyciem ww. 0,5 litra piwa znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, skoro wynik po prawie dwóch godzinach od zdarzenia wyniósł wskazywane ponad 0,4 mg/l. W odniesieniu zaś do normy z art. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. skarżący nie wykazał aby w chwili zdarzenia mógł mieć poniżej 0,1 mg/l, a tylko wtedy mógłby skutecznie twierdzić, że nie był w stanie po spożyciu alkoholu. Oznacza to, że w okolicznościach niniejszej sprawy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że zaistniała w odniesieniu do skarżącego przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., a mianowicie, że skarżący znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, a skoro w takim stanie dokonał przemieszczenia się z bronią, to tego rodzaju zaistniałe fakty uprawniały organy administracyjne do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.