II OSK 993/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 357/20 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 10 marca 2020 r. Nr ... w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazania przedłożenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 357/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2020 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazania przedłożenia dokumentów. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że termin wyznaczony przez organ administracji był wystarczający do przedłożenia stosownych dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do uznana zarzutu skarżącej za chybiony, 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie - art. 143 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 par. 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - przez stwierdzenie, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na uznanie, że urządzenie reklamowe powstało w latach 90 tych XX wieku na podstawie zgłoszenia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie oddalił skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące wstrzymania robót budowlanych i nakazania przedłożenia określonych dokumentów. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w skardze kasacyjnej nie została podważona przyjęta w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna przedmiotowego urządzenia reklamowego jako budowli (art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: Prawo budowlane), wymagającej pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Jako niezasadny należało uznać zarzut kasacyjny kwestionujący ocenę Sądu Wojewódzkiego w zakresie ustaleń odnoszących się do czasu powstania spornego obiektu budowlanego. Prawidłowo bowiem Sąd Wojewódzki przyjął w zaskarżonym wyroku, że przedmiotowy obiekt budowlany znajdujący się na działce nr ... nie jest urządzeniem reklamowym zrealizowanym w latach 90-tych XX wieku na podstawie zgłoszenia, ani też tablicą reklamową posadowioną na podstawie zezwolenia. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodzić się należało z analizą organu odwoławczego, który wywiódł logicznie, że przedmiotowy obiekt budowlany istniejący na działce nr ... od ok. 2009 r. różni się od obiektu reklamowego, który znajdował się tam we wcześniejszych latach. Sąd Wojewódzki, akceptując ustalenia organu odwoławczego trafnie stwierdził, że włączone w poczet materiału dowodowego zdjęcia satelitarne wraz z pozostałą dokumentacją mogły być wykorzystane do wyjaśnienia miejsca i czasu wybudowania spornego urządzenia reklamowego. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zdjęcia lotnicze mogą stanowić materiał dowodowy w sprawie administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 24 listopada 2022 r. II OSK 3554/19, 20 lutego 2019 r. II OSK 820/17, 29 marca 2022 r. I GSK 2405/18). Zaakcentować trzeba, że wykorzystane przez organ odwoławczy zdjęcia lotnicze ocenione zostały w świetle całokształtu materiału dowodowego, tymczasem strona skarżąca ograniczyła się do gołosłownego kwestionowania ich wartości dowodowej. W rezultacie uprawnione było stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym organy obu instancji wykazały w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, iż przedmiotowa budowla została zrealizowana samowolnie, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę, co w konsekwencji skutkowało wszczęciem postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Z tych względów chybiony okazał się zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) w zw. z przepisami art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto nie mógł odnieść skutku zarzut odnoszący się do art. 143 p.p.s.a. w sytuacji, gdy z treści skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałoby polegać jego naruszenie. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, bowiem Sąd Wojewódzki wyraził trafną ocenę co do określonego w zaskarżonym postanowieniu terminu wykonania nałożonych obowiązków. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił prawidłowo, że termin wykonania obowiązku przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego określenie ustawodawca pozostawił organowi wydającemu postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 tej ustawy. Termin przedłożenia wymaganych dokumentów określa zatem sam organ w ramach posiadanego luzu decyzyjnego, jednak powinien on zostać określony w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy, przy czym musi być na tyle długi, aby umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. II OSK 1780/18). W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na inwestora m.in. obowiązek dostarczenia dokumentów: czterech egzemplarzy projektu budowlanego; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia. Mając na względzie zarzuty zażalenia wskazujące na zbyt krótki czas na wykonanie nałożonych obowiązków, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 10 marca 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i w to miejsce orzekł o ich wykonaniu w terminie 120 dni od doręczenia postanowienia, w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy. W takim stanie sprawy termin wyznaczony przez organ odwoławczy uznać należało za adekwatny do zakresu nałożonych obowiązków. Sama zaś okoliczności utrudnień związanych z pandemią nie przemawiała za koniecznością określenia dłuższego terminu. Jeżeli zaś skarżąca miała wiedzę dotyczącą czasu oczekiwania na potrzebną dokumentację geodezyjną, to miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie terminu, wykazując przeszkody do realizacji określonych obowiązków w okresie czterech miesięcy. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 4