II OSK 97/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2531/15 w sprawie ze skargi J.T. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2531/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) oddalił skargę J.T. (dalej skarżący) na postanowienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] 2015r., który na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.; dalej uozoz), utrzymujące w mocy postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Zielonej Górze z [...]2014 r. odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zespól zabudowy dworskiej: pałac, oficyna, brama pałacowa, park w S., powiat w. (dz. nr ew. [...]) wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] i [...], jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy ww. o ochronie zabytków. Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko, że z uwagi na stan zabytku udokumentowany protokołami z oględzin, brak jest podstaw do wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sytuacji naruszenia przez organ art. 217 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas - Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej Kpa), poprzez niewydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że w. zespół zabudowy dworskiej: jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pomimo że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zespół zabudowy dworskiej jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami przedmiotowej ustawy, co powinno skutkować wydaniem żądanego zaświadczenia; b) art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sytuacji naruszenia przez organ przepisu art. 7 i 77 Kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy i niepełny, w szczególności zaś na ustaleniu w oparciu o protokoły oględzin z 21 października 2013 r., 25 kwietnia 2014 r. oraz 3 lipca 2014 r., że zespół zabudowy dworskiej w S. nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w sytuacji gdy skarżący dokonał szeregu działań zmierzających bezpośrednio do zachowania zespołu w stanie niepogorszonym oraz zapewnienia jego ochrony m.in. naprawy rynien, zamontowania rur spustowych, zamontowania w budynku pałacu instalacji alarmowej, a także oddania zespołu pod stały dozór firmy ochroniarskiej; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 uozoz poprzez uznanie, że działania podjęte przez skarżącego jako właściciela zespołu zabudowy dworskie w S. nie są wystarczające dla uznania, iż zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 5 uozoz, o czym świadczy zły stan zachowania zabytkowego zespołu, w sytuacji gdy, mając na uwadze wiek zabudowy, a także jej postępującą degradację, właściciel obiektu poczynił działania konserwatorskie oraz takie, które mają na celu wstrzymanie degradacji zgodnie z zaleceniami konserwatora zabytków. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, że stan faktyczny, wynikający na treści protokołów oględzin z 21 października 2013 r., 25 kwietnia 2014 r. oraz 3 lipca 2014 r. został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 Kpa. Trudno bowiem w oparciu o jednoznaczną dokumentację stanu zabytku mówić o ustaleniu stanu faktycznego w sposób wybiórczy i niepełny. Powołane protokoły wskazują m.in. na przerwane rury spustowe i brak odprowadzenia wody od budynku, zawilgocenie piwnic, ślady po zalaniu oraz wykwity wilgoci i ciemne zaplamienia, spękanie sufitu mansardy, odspojone, odparzone, zawilgocone tynki na pierwszej kondygnacji czy widoczne zazielenienia, organy uznały, że czynności podejmowane przez skarżącego mają jedynie mocno ograniczony zakres zabezpieczający i jako takie pozostają bez wpływu na poprawę stanu zachowania zabytku. Tym samym nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia zarzucanych art. 7 i art. 77 Kpa. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, nie sposób zatem Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 5 uozoz, skoro czynności podejmowane przez skarżącego mają mocno ograniczony zakres i pozostają bez wpływu na poprawę stanu zachowania zabytku. W takiej sytuacji podzielić należy wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było możliwe wydanie zaświadczenia, że ww. zespół zabudowy dworskiej jest utrzymany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Powyższe ustalenia wskazują również na całkowitą bezzasadność zarzuty naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 lit.c Ppsa i art. 217 § 1 i 2 Kpa, ponieważ w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.