II OSK 966/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1078/20 w sprawie ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 stycznia 2020 r., II SA/Gl 1078/20, oddalił skargę A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej SKO) z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. A. L. wystąpił do Prezydenta Miasta Z. o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego budynku handlowo-usługowego, zlokalizowanego na nieruchomości obejmującej działki nr [...],[...],[...],[...], i [...] km. 49 obręb Z. na dom pogrzebowy, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.) odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Zaskarżonym postanowieniem SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W skardze do WSA A. L. wniósł o uchylenie ww. postanowienia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) W świetle treści art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186 ze zm.; dalej p.b.) rozpoznanie sprawy i rozstrzygnięcie skargi sprowadza się, w opinii Sądu, do odpowiedzi na pytanie, czy proponowana zmiana sposobu użytkowania objętej wnioskiem nieruchomości i usytuowanego na niej budynku handlowo-usługowego na dom pogrzebowy jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego z dnia 28 marca 2018 r. w zakresie przewidzianego tym planem dla terenu oznaczonego symbolem 20MNU przeznaczenia podstawowego zakresu usług - § 27 ust. 1 pkt 1 planu. Sąd podkreślił, że zawarte w tym przepisie wyliczenie dopuszczalnych na tym terenie usług ma charakter zamknięty, a nie przykładowy. Ich katalog nie może zatem podlegać rozszerzającej wykładni. Wśród zawartych w nim rodzajów działalności usługowych wymieniono "rzemiosło usługowe". Jak podkreślono w skardze, plan nie zawiera jednak definicji tego pojęcia (tego rodzaju działalności usługowej). W tym względzie skarżący powołuje się na definicję pojęcia rzemiosła zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (j.t. Dz.U.2018.1267 ze zm.). Pomija jednak, że analizowany przepis planu posługuje się pojęciem "rzemiosła usługowego", które ani w ustawie o rzemiośle, ani w innym obowiązującym akcie prawnym nie zostało zdefiniowane. W konsekwencji nie można, jak uważa skarżący, utożsamiać znaczenia pojęcia "rzemiosła usługowego" z pojęciem "rzemiosła" w rozumieniu przepisów ustawy o rzemiośle. Ponieważ nie budzi wątpliwości, że proponowana przez skarżącego zmiana sposobu przeznaczenia obiektu handlowo-usługowego na dom pogrzebowy nie jest wymieniona wśród rodzajów usług w § 27 ust. 1 pkt 1 planu, to uwzględnienie wniosku skarżącego w przedmiocie treści wnioskowanego przez niego zaświadczenia może wchodzić w rachubę jedynie w oparciu o dopuszczalną w planie działalność usługową w zakresie "rzemiosła usługowego". Skoro brak jest legalnej definicji tego pojęcia i nie można go utożsamiać z pojęciem "rzemiosła" w rozumieniu ustawy o rzemiośle, to, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zanegowania stanowiska SKO odwołującego się do powszechnego rozumienia pojęcia "rzemieślnika", w którym prowadzenie domu pogrzebowego się nie mieści. Nadto skoro prowadzenie takiej działalności usługowej obejmuje nie tylko samo przygotowanie zwłok, które ewentualnie w określonych warunkach przy uwzględnieniu zakresu czynności wymienionych m.in. w posiadanym przez skarżącego certyfikacie i np. w przypadku balsamowania zwłok, można byłoby ewentualnie uznać za działalność rzemieślniczą w potocznym rozumieniu, to niewątpliwie z uwagi na jej charakter jest to inna działalność usługowa, niż te, które zostały wprost w analizowanym przepisie wymienione. Okoliczność ta (inny charakter działalności usługowej) ma niewątpliwy wpływ na wykładnię treści użytego w § 27 ust. 1 pkt 1 planu pojęcia "rzemiosła usługowego". W tym kontekście Sąd podzielił stanowisko SKO, że wykładni tej należy dokonać przy uwzględnieniu, że proponowanego rodzaju działalności związanego z przechowywaniem i przygotowaniem do pochówku zwłok ludzkich (w tym w chłodni) nie można zaliczyć do usług zwykłych, podstawowych, czy też standardowych, typowych nie tylko dla zabudowy mieszkaniowej, ale i dla zabudowy usługowej. Z uwagi na specyficzny rodzaj tego rodzaju usług, odbiegają one niewątpliwie od charakteru usług, wymienionych wprost w analizowanym przepisie planu, co również należało mieć na uwadze przy wykładni jego treści. Redagując tak kazuistyczny przepis organ uchwałodawczy umieściłby w nim działalność usługową w postaci prowadzenia domu pogrzebowego, gdyby faktycznie na tym terenie taką działalność dopuszczał. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania dokonanej przez organy obu instancji wykładni § 27 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U. 2019.2167 ze zm.; dalej p.u.s.a.), w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli organów administracji na skutek: - przyjęcia, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku handlowo-usługowego położonego w Z. przy ul. [...] na dom pogrzebowy nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla obszarów obejmujących część południowo-zachodnią i śródmieście - etap II, podczas gdy wskazany we wniosku przedmiot działalności w postaci usług pogrzebowych pozostaje z nim zgodny; - przyjęcia, że zawarte w planie wyliczenie dopuszczalnych usług ma zamknięty, a nie otwarty charakter, podczas gdy pojęcie "rzemiosła usługowego" nie zostało w planie ani żadnym innym akcie prawnym ograniczone do ściśle określonych usług, - przyjęcia z jednej strony, że brak w planie definicji rzemiosła usługowego (co jest niepodważalne), a z drugiej strony uznanie, że wyliczenie w planie dopuszczalnych usług ma charakter zamknięty, co wzajemnie się wyklucza, bowiem brak zawarcia w planie definicji użytego przez jego autorów pojęcia "rzemiosła usługowego" powoduje wobec jego ogólnego charakteru, że pojęcie to wskutek braku wprowadzenia jakiegokolwiek zawężenia jego znaczenia czy jakichkolwiek kryteriów jego interpretacji, można i należy odczytywać w sposób możliwie szeroki, a przede wszystkim zgodny z jego rozumieniem na tle innych obowiązujących regulacji prawnych, - uznania, że prawidłowym jest dokonywanie przez organ arbitralnej, nieopartej na przejrzystych kryteriach interpretacji pojęć zawartych w akcie prawotwórczym, tu pojęcia "rzemiosła usługowego", które prowadzi do przyjęcia ich dowolnego niepoddającego się zobiektywizowanej ocenie rozumienia, które prowadzi w skutku do ograniczenia uprawnień obywateli wynikających z innych przepisów, tu dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej, - uznania, że brak jest podstaw do zanegowania stanowiska SKO odwołującego się w swojej interpretacji pojęcia "rzemiosła usługowego" do powszechnego rozumienia pojęcia "rzemieślnika", podczas gdy istnieje w obowiązującym stanie prawnym ustawowa definicja "rzemiosła", wobec czego to ona powinna w pierwszej kolejności, a nie jego potoczne rozumienie, stanowić podstawę interpretacji pojęcia użytego w akcie prawodawczym, - pominięcia przy interpretacji pojęcia "rzemiosła usługowego", że użycie dookreślenia "usługowe" powoduje wyłączenie z zakresu rzemiosła działalności o charakterze "produkcyjnym", i tylko takiej (bowiem pojęcia rzemiosła usługowego i produkcyjnego tworzą pełny zespół zawodów rzemieślniczych), przy czym w sposób niewątpliwy działalność pogrzebowa w zakresie planowanym przez skarżącego nie mieści się w pojęciu produkcji, ale stanowi typowy przykład działalności usługowej, - przyjęcia, że planowana przez skarżącego działalność związana z przechowywaniem i przygotowywaniem do pochówku zwłok ludzkich nie stanowi usług zwykłych, podstawowych ani standardowych, podczas gdy w sposób oczywisty usługi te - jak mało które wobec faktu, że w przeciwieństwie do wielu innych, z których skorzystanie zależne jest od woli człowieka - dotyczą de facto każdego niezależnie od woli i przekonań, stanowiąc usługi możliwie najbardziej powszechne, - sprzeczne z zasadami logiki przyjęcie, że przepis zawierający wyliczenie dozwolonych usług jest ściśle kazuistyczny i gdyby organ uchwałodawczy chciał, to umieściłby w nim wprost prowadzenie usług pogrzebowych, podczas gdy organ ten sam wprowadził obok konkretnych pojęć również niezdefiniowane, szerokie i ogólne pojęcie rzemiosła usługowego, zatem celowo wprowadził otwarty katalog dopuszczalnego przeznaczenia terenu objętego wnioskiem o wydanie przedmiotowego zaświadczenia; 2) przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o rzemiośle w zw. z § 27 ust. 1 pkt 1 planu, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli organów administracji w zakresie interpretacji pojęcia "rzemiosła usługowego" na skutek: - uznania, że nie obejmuje ono usług pogrzebowych, podczas gdy mieszczą się one w ustawowej definicji pojęcia rzemiosła i nie zostały one spod tego pojęcia wyłączone w ustawie ani w przedmiotowym planie - przy uwzględnieniu przywołania tego pojęcia w planie wśród ogólnej działalności usługowej, - uznania, że zasadnym jest przyjęcie powszechnego rozumienia pojęcia "rzemieślnika" nieobejmującego osoby prowadzącej działalności pogrzebowej, pomimo że istnieje w obowiązujących przepisach legalna definicja rzemiosła, która winna mieć pierwszeństwo w stosunku do potocznego jego rozumienia, a to wobec uprawnień obywatela do odczytywania norm prawnych na podstawie przejrzystego, opartego na określonych kryteriach, rozumienia używanych w aktach prawnych wyrażeń, - jednocześnie nieuzasadnione jakimikolwiek dowodami ani argumentacją przyjęcie, że potoczne rozumienie "rzemieślnika" nie obejmuje działalności pogrzebowej, - pominięcia, że użycie dookreślenia "usługowe" wskazuje na wolę wyłączenia przez organ uchwałodawczy spod dozwolonego przeznaczenia terenu działalności produkcyjnej, w jakiej działalność pogrzebowa w zakresie zamierzonym przez skarżącego się nie mieści, stanowiąc typowy przykład usług; 3) przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 2 oraz art. 8 Prawa przedsiębiorców (Dz.U.2019.1292), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli organów administracji na skutek uznania za zasadną odmowę wydania wnioskowanego zaświadczenia skutkującą uniemożliwieniem skarżącemu prowadzenia działalności gospodarczej w obszarze usług pogrzebowych w oznaczonej lokalizacji, mimo że odmowa ta oparta została na podstawie arbitralnej, przekraczającej granice uznania administracyjnego, interpretacji pojęcia "rzemiosła usługowego", sprzecznego z jego dotychczasowym rozumieniem w obszarze legislacji, a także wbrew stworzonemu przez sam organ uchwałodawczy podziałowi na rzemiosło usługowe (dozwolone) i produkcyjne (jako niewymienione - niedozwolone); 4) przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 217 § 1 i 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust 2 pkt 4 p.b., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli organów administracji na skutek uznania za uzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność z ustaleniami obowiązującego planu zamierzonej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na nieruchomości obejmującej działki nr ew. [...],[...],[...],[...][...] na dom pogrzebowy, mimo obowiązku w tym zakresie wobec treści zakresu dozwolonego sposobu użytkowania obszaru, na którym położony jest przedmiotowy budynek handlowo-usługowy, zgodnego z zamierzoną przez skarżącego działalnością; 5) przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez, mimo braku zawarcia w planie definicji "rzemiosła usługowego" ani jakichkolwiek skonkretyzowanych przesłanek pozwalających na uznanie co wchodzi w jego zakres, przyjęcie interpretacji tego pojęcia na niekorzyść skarżącego, wyłączającej z jego znaczenia usługi pogrzebowe, doprowadzającej tym samym do ograniczenia jego uprawnienia do swobodnego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w szczególności w zakresie jej przedmiotu, czasu i miejsca działania, - które to naruszenia doprowadziły do utrzymania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2020 r. w mocy; 6) przepisów prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o rzemiośle w zw. z § 27 ust. 1 pkt 1 planu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: - pojęcie "rzemiosła usługowego" zawarte w planie nie jest tożsame z pojęciem "rzemiosła" zdefiniowanego w ustawie o rzemiośle, pomimo że pojęcia te pozostają językowo i semantycznie tożsame, - pojęcie "rzemiosła usługowego" zawarte w planie nie obejmuje usług pogrzebowych, mimo że plan nie zawiera w tym zakresie odpowiednich wyłączeń, a prawidłowo odczytane, ustawowe pojęcie "rzemiosła", ani nawet z ostrożności potoczne jego rozumienie, również nie wyłączają z jego zakresu usług tego rodzaju; 7) przepisów prawa materialnego w postaci art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia do tego w stanie faktycznym i prawnym sprawy podstaw, a to na skutek okoliczności, że wobec braku definicji "rzemiosła usługowego" w planie oraz wielości - na skutek interpretacji przyjętej przez organ i Sąd, z którą skarżący się nie zgadza - możliwych jego wykładni i wobec faktu, że odmowa wydania zaświadczenie skarżącemu pozbawia go uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, obowiązkiem organu było rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących treści analizowanej normy prawnej na korzyść wnioskodawcy, czego organ zaniechał, a Sąd nie dostrzegł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, czy usługi pogrzebowe stanowią "rzemiosło usługowe" w rozumieniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym jest usytuowany budynek handlowo-usługowy mający w zamierzeniu skarżącego kasacyjnie być użytkowany jako dom pogrzebowy. W ocenie organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, zamierzona zmiana sposobu użytkowania budynku handlowo-usługowego na dom pogrzebowy nie jest zgodna z planem miejscowym. Akceptując tę ocenę Sąd I instancji podał, że przepis planu posługuje się pojęciem "rzemiosła usługowego", które ani w ustawie, ani w innym akcie prawnym nie zostało zdefiniowane. Zdaniem Sądu, nie można utożsamiać pojęcia "rzemiosła usługowego" z pojęciem "rzemiosła" w rozumieniu ustawy o rzemiośle. Uzasadniając swoje stanowisko WSA wskazał na specyficzny rodzaj usług pogrzebowych i uznał, że tę specyfikę należało mieć na uwadze przy wykładni planu miejscowego. Wskazać należy, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 20MNU, którym to symbolem objęto teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, mający przeznaczenie: podstawowe – pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową z zakresu: handlu, gastronomii, opieki zdrowotnej, obsługi prawnej, finansowej i ubezpieczeniowej, obsługi projektowej, informatyki, rzemiosła usługowego, działalności poligraficznej, pocztowej i kurierskiej, edukacji, działalności związanej z kulturą, rozrywką, sportem i rekreacją oraz funkcji biurowych; uzupełniające – pod pojedyncze budynki garażowe, budynki gospodarcze, miejsca parkingowe. Mając na uwadze powyższe unormowania planu miejscowego uznać należy stanowisko organów administracyjnych i Sądu I instancji za prawidłowe. W sprawie w istocie jest poza sporem, że zamierzone przeznaczenie budynku – poza "rzemiosłem usługowym", co stanowi kwestię sporną – nie odpowiada żadnemu innemu przeznaczeniu przewidzianemu w planie miejscowym. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, pojęcie "rzemiosło usługowe" nie zostało zdefiniowane w planie miejscowym i nie posiada żadnej definicji normatywnej. WSA słusznie przy tym uznał, że pojęcia tego nie można utożsamiać z pojęciem "rzemiosła" w rozumieniu ustawy o rzemiośle. Pojęcie "rzemiosła" w rozumieniu tej ustawy jest bowiem pojęciem szerszym. Trafnie zatem Sąd I instancji dokonał wykładni tego pojęcia w kontekście unormowań zawartych w planie miejscowym. Porównując charakter usług wprost wymienionych w § 27 ust. 1 pkt 1 planu ze specyficznym rodzajem działalności związanej z zamierzeniem skarżącego kasacyjnie Sąd Wojewódzki słusznie doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do zanegowania dokonanej przez organy obu instancji wykładni § 27 ust. 1 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli organów administracji i słusznie przyjął, że zmiana sposobu użytkowania budynku handlowo-usługowego na dom pogrzebowy nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu, na którym budynek ten jest usytuowany. Sąd I instancji nie naruszył więc zarówno przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 77 w zw. z 80 k.p.a., art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o rzemiośle w zw. z § 27 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu, art. 2 oraz art. 8 Prawa przedsiębiorców, art. 217 § 1 i 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. oraz art. 7a k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, jak i prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o rzemiośle w zw. z § 27 ust. 1 pkt 1 planu oraz art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.