II OSK 943/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Tarnowo Podgórne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 91/18 w sprawie ze skarg S. W. i H. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargi S. W. i H. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne postępowania w przedmiocie warunków zabudowy; 2. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości; 3. zwrócić S. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu; 4. zwrócić H. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 91/18 Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu - w sprawie ze skargi S. W. i H. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – stwierdził, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 1); stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); w pozostałym zakresie skargi oddalił (pkt 3) oraz zasądził od Wójta Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżących S. W. i H. W. zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków, zakończone wydaniem decyzji z dnia 28 czerwca 2013 r. nr WZP.6730.275.2012, zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 10 października 2012 r. Pismem z dnia 29 października 2012 r. Wójt Gminy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Korespondencja w sprawie przesyłana była S. W. działającemu w imieniu własnym oraz jako pełnomocnikowi H. W. W dniu 8 listopada 2012 r. sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie projekt decyzji. Zawiadomieniem sporządzonym 3 grudnia 2012 r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz składania wniosków i zastrzeżeń. W dniu 6 grudnia 2012 r. S. W. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. Wójt Gminy zawiesił postępowanie w sprawie. Pismami z dnia 5 i 14 listopada 2018 r. S. W. zmodyfikował wniosek. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło postanowienie z dnia 11 grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania. W dniu 28 lutego 2013 r. Wójt Gminy wystąpił do Starosty Poznańskiego, który odpowiedział pismem z dnia 25 marca 2013 r. (wpływ do Urzędu Gminy dnia 29 marca 2013 r.). W dniu 18 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy zawiadomił strony postępowania: S. W. z upoważnienia W. oraz S.a W. w imieniu własnym o przedłużeniu do dnia 28 czerwca 2013 r. terminu załatwienia sprawy w związku z koniecznością poprawnego przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz zawiadomienia wszystkich stron postępowania zgodnie z art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 K.p.a. W dniu 20 maja 2013 r. sporządzono wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie kolejny projekt decyzji. Zawiadomieniem z dnia 28 maja 2013 r. organ poinformował o zebraniu materiałów pozwalających wydać decyzję w sprawie. W dniu 28 czerwca 2013 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr WZP.6730.275.2012, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Decyzję osobiście odebrał S. W. w dniu 18 lipca 2013 r. S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zakończonej wydaniem decyzji nr WZP.6730.275.2012 odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Skarżący zażądał wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Precyzując skargę w toku postępowania oświadczył, że działa jako pełnomocnik żony H. W. (składając stosowne pełnomocnictwo) oraz że skarga dotyczy także bezczynności Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wniósł o jej oddalenie opisując bieg postępowania w sprawie i wskazując, że w roku 2012 i 2013 skarżący złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy. S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu także w imieniu własnym skargę na bezczynność Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, wskazując nr WZP.6730.275.2012. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarga dotyczy postępowania zainicjowanego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zakończonego decyzją nr WZP.6730.275.2012. Precyzując skargę w toku postępowania oświadczył, że skarga dotyczy także przewlekłości [postępowania] Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wniósł o jej oddalenie opisując bieg postępowania w sprawie i wskazując, że w roku 2012 i 2013 skarżący złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Sprawa zarejestrowana pod sygnatura IV SAB/Po 100/18 połączona została do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą niniejszą postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 wrześnią 2018 r. Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 91/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargi w części, uznając, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zaś zakresie oddalił skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, że skarżący skutecznie wyczerpał tryb warunkujący skuteczne wniesienie skargi na przewlekle prowadzenie postępowania. Powołując się orzecznictwo i piśmiennictwo Sąd stwierdził, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Nawiązując do zaS. szybkości postępowania, wyrażonej w art. 12 K.p.a., Sąd wskazał, że jej realizacja zagwarantowana została przepisami art. 35 § 1-3 K.p.a., określającymi terminy załatwienia sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne było prowadzone dłużej, niż było to niezbędne do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 22 października 2012 r. W ocenie Sądu, ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż postępowania nie cechowała należyta dynamika, a czynności postępowania nie były należycie skoncentrowane. Wniosek w sprawie został złożony 22 października 2012 r. Dopiero po 7 dniach od otrzymania wniosku organ podjął pierwszą czynność polegającą na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania – pismo z dnia 29 października 2012. Po kolejnych 10 dniach przygotowano projekt decyzji. Następnie po 25 dniach przygotowano zawiadomienie o zebranych materiałach, które skarżącemu doręczono dnia 5 grudnia 2012 r. Oznacza to, że wskazane zawiadomienie zostało wydane już po upływie maksymalnego terminu do załatwienia sprawy. Sąd wziął pod uwagę zawieszenie postępowania w dniu 11 grudnia 2012 r. oraz uchylenie postanowienia w dniu 12 lutego 2013 r. Nadto, pismem sporządzonym 18 kwietnia 2013 r. i doręczonym w dniu 23 kwietnia 2013 r., zawiadomiono H. W. i S. W. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że nie może ograniczyć się do samego tylko ustalenia, czy w sprawie wydano zawiadomienie o którym mowa w art. 36 K.p.a., ale musi dokonać zasadności wydania tego zawiadomienia w kontekście konkretnych okoliczności badanej sprawy. W tym kontekście, jak dalej wywodził Sąd, ocenić należało zawiadomienie z dnia 18 kwietnia 2013 r. Według Sądu, już przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie, wskazane w tym zawiadomieniu, prowadzą do wniosku, że w istocie niezałatwienie sprawy w terminie spowodowane było "koniecznością zawiadomienia wszystkich stron postępowania i załatwieniem sprawy zgodnie z przepisami". Jedynymi zaś stronami tego postępowania byli H. W. oraz S. W., przy czym H. W. w toku całego postępowania była reprezentowana przez męża S. W. W żadnym momencie postępowania nie zachodziła konieczność podejmowania dodatkowych czynności związanych z realizacją obowiązków o których mowa w art. 61 § 4 i art. 10 § 1 K.p.a. Sąd odnotował, że pomiędzy wydaniem w dniu 18 kwietnia 2013 r. zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, a wydaniem decyzji w dniu 28 czerwca 2013 r. (tj. przez okres 2 miesięcy i 10 dni) nie udokumentowano żadnych czynności poza przygotowaniem projektu decyzji i wydaniem zawiadomienia w trybie art.10 K.p.a. Zdaniem Sądu, rozpoznawanej sprawy nie można uznać za szczególnie skomplikowaną pod względem faktycznym lub prawnym. Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Uznał jednak, że przewlekłość postępowania organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili wydania aktu lub podjęcia czynności. Skoro organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarga na bezczynność podlegała oddaleniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Tarnowo Podgórne. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 1 a i 4, art. 61 ust. 1, 6 i 7, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 2a pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji kiedy przedmiotem rozstrzygania była skarga S. W. na przewlekłe załatwianie sprawy przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania Nr WZP.6730.275.2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków usługowo — magazynowo- biurowo - produkcyjnych z funkcją produkcji nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., na terenie działek [...] [...] i [...] położonych w miejscowości S., a więc w sprawie, której załatwienie wymaga specyfiki postępowania, gromadzenia stosownych dokumentów, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie uprawnionej do wykonywania zawodu urbanisty, w sytuacji kiedy inwestycja dotyczy działek stanowiących użytki rolne klasy III wydanie decyzji musi być poprzedzone uzgodnieniem z właściwym organem, tj. ze Starostą, także wtedy, gdy ma zostać wydana decyzja odmawiająca wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia wywarły istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 35 § 3 i art. 36 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że postępowanie nie było prowadzone w sposób efektywny, a poszczególne czynności były podejmowane przez organ w znacznych odstępach czasu, takie działanie organu w ocenie Sądu I instancji zostało uznane jako niesprawne, co w konsekwencji doprowadziło do jego zakończenia po upływie terminu, podczas gdy w ocenie organu wszystkie czynności były prowadzone w sposób efektywny, a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ zawiadamiał strony, podając przyczyny zwłoki, b) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 75 1 i art. 77 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez niezastosowanie przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej uchybił należytej ocenie przeprowadzonych przez organ dowodów, c) art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pobieżną analizę akt sprawy i sformułowanie nietrafnej tezy, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Gmina Tarnowo Podgórne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli jednak rozpoznając sprawę Sąd ten stwierdzi, że skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to zgodnie z art. 189 P.p.s.a. postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 40) następuje to niezależnie od zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej. Sytuacja, o której mowa w art. 189 P.p.s.a., ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji rozpoznał merytorycznie skargi na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, które były niedopuszczalne a w konsekwencji podlegały odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność oraz skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji postępowania jest uprzednie wniesienie ponaglenia. Jednak wyczerpanie tego środka zaskarżenia na drodze administracyjnej jako warunku dopuszczalności skargi możliwe jest w toku postępowania, w odniesieniu do którego podnoszona jest bezczynność organu lub którego prowadzenie przez organ w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze. Wniosek taki, po przedstawieniu szerokiej argumentacji, sformułowany został przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18 (LEX nr 3067911). W orzeczeniu tym Sąd wyjaśniał kwestię, czy ponaglenie może być wniesione zarówno w toku postępowania administracyjnego, czy także po jego zakończeniu (orzecznictwo sądowe w tym zakresie było rozbieżne) i ukształtował jednolite stanowisko orzecznicze. Odpowiadając przecząco na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że treść art. 37 § 1 oraz § 3 K.p.a. prowadzi do wniosku, że wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji, skoro konstruując warunki jego wniesienia, wiąże je ze stanem "prowadzenia postępowania", zaś obowiązek wniesienia ponaglenia do właściwego organu łączy z charakterem (hierarchicznym usytuowaniem) organu "prowadzącego postępowanie". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że użyty w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. zwrot "postępowanie jest prowadzone" wskazuje na chronologiczny aspekt wdrożenia środka z art. 37 § 1 K.p.a., stanowiąc jeden z elementów determinujących omawianą instytucję. Ocena skuteczności czynności procesowej strony polegającej na wniesieniu ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., jako warunku skutecznego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie może być więc oderwana od wektora czasu, skoro realizacja uprawnień wynikających z prawa administracyjnego nie może odbywać się z pominięciem determinant czasowych istnienia i realizowania prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że norma prawna limitującą prawo do wniesienia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego wynika wprost z językowego odczytania art. 37 K.p.a. Przemawiają za nią także racje systemowe i funkcjonalne. Jako że zasadniczą funkcją analizowanego środka prawnego jest doprowadzenie do zakończenia trwającego postępowania, to koniecznym warunkiem umożliwiającym zaktualizowanie się pozostałych jego funkcji, tj. realizacji prawa do wynagrodzenia szkody (czy to przez uzyskanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 37 § 6 pkt 1 K.p.a., czy to przez "otwarcie" drogi sądowej i uzyskanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) oraz mobilizacji organów administracji do sprawnego działania, jest złożenie ponaglenia w wyznaczonych przez ustawodawcę ramach czasowych, to znaczy wtedy, kiedy spełnia ono funkcję podstawową. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zasadniczym celem skarg na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności lub przewlekłości, a zatem załatwienia sprawy. Skarga nie może jedynie służyć celowi, jakim jest uzyskanie prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym. W celu dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego za szkodę wyrządzona przez niewydanie orzeczenia taki prejudykat można uzyskać w innych postępowaniach. Upatrywanie dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu uzyskaniem wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego taką skargę nie znajduje usprawiedliwienia. Należy więc stwierdzić, że nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w konkretnej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została załatwiona. Pogląd ten w odniesieniu do bezczynności organu wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3067911). Zgodnie z tą uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Stanowisko to, jak wynika z poprzedzających rozważań, należy odnieść także do skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy (analogicznie jak w sprawie, na gruncie której Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie z dnia 2 września 2020 r.) skarżący wnieśli skargi do sądu administracyjnego już po zakończeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego jego wnioskiem o warunki zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji. Decyzja Wójta Gminy, z dnia 28 czerwca 2013 r., odmawiająca ustalenia warunków zabudowy stała się ostateczna. Skargę do Sądu wniesiono po upływie niemal pięciu lat od zakończenia tego postępowania (25 czerwca 2018 r.). Pismo skarżącego z dnia 28 lutego 2018 r., nazwane ponagleniem, złożone już po zakończeniu postępowania, nie mogło być zatem uznane za środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., którego wyczerpanie warunkowało dopuszczalność skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 i w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 206 P.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku nastąpiło z urzędu. Orzeczenie o zwrocie skarżącym uiszczonych przez nich wpisów od skargi uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Strona, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.