II OSK 938/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki A z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1164/19 w sprawie ze skargi Spółki A z o.o. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie obowiązku przedstawienia dokumentów oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem 6 grudnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1164/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki A z o.o. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją, WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; zwanej dalej: p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A z o.o., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (zwanego dalej: PINB) z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], znak: [...] nakładające na ww. Spółkę obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne, następujących dokumentów: - zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości 7.90 m w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 3 m x 6 m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu, na działce nr ew. [...] obręb [...] ul. P. w W. w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi i uzgodnieniami, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze kasacyjnej Spółki A z o.o. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., w zw. z art. 49b ust. 2 p.b., w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b., w zw. z art. 3 pkt 6 p.b., w zw. z art. 3 pkt 1 p.b. w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych i w zw. z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG, w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez brak ustaleń faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy samowoli budowlanej uregulowanej w przepisach art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b., brak analizy, czy wykonana została budowa w rozumieniu art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 3 pkt 6 p.b. albo budowa w rozumieniu art. 49b ust. 1 p.b. w zw. z art. art. 3 pkt 6 p.b., brak analizy, czy przedmiotowy obiekt (tablica reklamowa) jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., czy przedmiotowy obiekt (tablica reklamowa) został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych i w zw. z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG, przez błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz niezastosowanie art. 49b ust. 2 p.b. w sprawie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej, które wymagają zgłoszenia, a nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, brak kontroli ustaleń faktycznych dokonanych w kontrolowanym postanowieniu, w szczególności czy materiał dowodowy został wyczerpująco rozpatrzony przez organ administracyjny, czy przedstawiony został stan rzeczywisty, ustalony i przyjęty zgodnie z obowiązującym prawem, czy dokonane zostały ustalenia faktyczne istotne dla rozpoznania sprawy samowoli budowlanej uregulowanej w przepisach art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b. w zw. z art. art. 3 pkt 6 p.b., czy dokonane zostały ustalenia faktyczne istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, czy należy zastosować przepisy art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., czy należy zastosować przepisy art. 49b ust. 2 p.b. dotyczące dokumentów wymaganych w niniejszej sprawie legalizacji instalacji tablicy reklamowej; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. w zw. z art. 49b ust. 2 p.b., w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b. oraz art. 3 pkt 6 i pkt 7 p.b. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców oraz w zw. z art. 7a k.p.a. i art. 81a k.p.a. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Konstytucja RP") i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 p.b., art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., art. 49b ust. 2 p.b. przez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów skargi, przez pominięcie zarzutów skarżącej wykazujących brak faktów i dowodów dotyczących trwałego związania z gruntem oraz twierdzenia, że przedmiotowy obiekt musiał być zrealizowany na miejscu w docelowej lokalizacji przez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów skarżącej wykazujących, że naruszone zostało prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu zagwarantowane w art. 10 § 1 k.p.a., pominięcie zarzutów skarżącej wykazujących, że naruszone zostało prawo skarżącej do dwuinstancyjnego postępowania, zagwarantowane w art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP, przez powołanie orzecznictwa dotyczącego stanów faktycznych i prawnych innych, niż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, przez nieuwzględnienie przy kontroli zaskarżonego postanowienia zasady przyjaznej interpretacji przepisów oraz zasady proporcjonalności (zasad określonych w art. 11 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) oraz art. 7a k.p.a. i art. 81a k.p.a. dotyczących rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, przez błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz niezastosowanie art. 49b ust. 2 p.b. w sprawie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej, które wymagają zgłoszenia, a nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, przez nie wykazanie kontroli zarzutów i argumentów skargi, dotyczących zarówno przepisów prawa, jak również stanu faktycznego, przez odmowę pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia w granicach danej sprawy, niezależnie od treści i zarzutów skargi, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził: "(..) nie jest rolą sądu administracyjnego domyślanie się dlaczego wydane w postępowaniu legalizacyjnym postanowienie umożliwiające inwestorowi tę legalizację miałoby naruszyć zasadę demokratycznego państwa prawa lub zasadę sprawiedliwości społecznej, czy też przywołaną w skardze zasadę proporcjonalności" (str. 11 uzasadnienia), a wady te nie pozwalają na kontrolę kasacyjną wyroku; 3. art. 90 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a., w zw, z art. 106 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 2 zd. 1 i 2 p.p.s.a., w związku z art. 48 ust. 2 i 3 p.b., w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. przez rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym pomimo, że skarżąca złożył wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, nieuwzględnienie prawa do sądu i zasady jawności rozprawy sądowej, gwarantowanych Konstytucją RP, pozbawienie Skarżącego uprawnień procesowych: prawa do zapoznania się ze sprawozdaniem sędziego (art. 106 § 1 p.p.s.a.), prawa do zgłoszenia ustnie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień, wskazywania podstaw prawnych i faktycznych swych żądań i wniosków (art. 106 § 2 zdanie 1 i 2 p.p.s.a.) pomimo, że przedmiotem niniejszej sprawy jest obowiązek przedstawienia dokumentów na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, która powinna być rozpoznana na jawnej rozprawie z zachowaniem gwarancji konstytucyjnych i uprawnień procesowych należnych skarżącej: prawa do zapoznania się ze sprawozdaniem sędziego (art. 106 § 1 p.p.s.a.), prawa do zgłoszenia ustnie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień, wskazywania podstaw prawnych i faktycznych swych żądań i wniosków (art. 106 § 2 zd. 1 i 2 p.p.s.a.), przez brak analizy i oceny, czy rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym gwarantuje realizację prawa do sądu, a więc jawnego rozpoznania, które zapewnia wszechstronne przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania, brak analizy i oceny, czy rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym gwarantuje realizację funkcji wymiaru sprawiedliwości zgodnie ze standardami konstytucyjnymi a wady te nie pozwalają na kontrolę kasacyjną wyroku. 4. art. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych i w związku z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 p.b., bez uwzględnienia art. 3 pkt 1 p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie; 5. art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b. w zw. z art. 3 pkt 6 p.b., który definiuje "budowę", o której mowa w przepisach art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b. mających zastosowanie w sprawach samowoli budowlanej, poprzez niewłaściwe zastosowanie; 6. art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b., przez przyjęcie w zaskarżonym wyroku kryteriów: wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych pomimo, że ani przepisy art. 48 ust. 1 p.b. ani przepisy art. 49b ust. 1 p.b. nie zawierają ww. kryteriów, przyjętych w zaskarżonym wyroku, powyższe przepisy Prawa budowlanego, zarówno art. 48 ust. 1 p.b., jak również art. 49b ust. 1 p.b., zawierają tę samą przesłankę budowy obiektu budowlanego; 7. art. 3 pkt 6 p.b., który definiuje "budowę", o której mowa w przepisach art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b. mających zastosowanie w sprawach samowoli budowlanej, przez stwierdzenia w zaskarżonym wyroku: "Zdaniem Sądu sporny obiekt to urządzenie reklamowe (nośnik reklamowy) trwale związany z gruntem, wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sadowoadministracyjnym przyjęto, że o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (..)" (str. 9 uzasadnienia) oraz: "(..) Sąd podziela wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że o tym czy urządzenie jest trwale związane z gruntem, świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych." (str. 9 uzasadnienia) pomimo, że zarówno art. 48 ust. 1 p.b., jak również art. 49b ust. 1 p.b., zawierają tę samą przesłankę budowy obiektu budowlanego, przesłanką stosowania zarówno art. 48 ust. 1 p.b., jak również art. 49b ust. 1 p.b. jest ustalenie, że wykonana została budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego). Natomiast ani art. 48 ust. 1 p.b. ani art. 49b ust. 1 p.b. nie będzie stosowany w przypadku wykonania robót budowlanych nie będących "budową": prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (w rozumieniu art. 3 pkt 6 i pkt 7 p.b.); 8. art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. i art. 3 pkt 3 p.b., przez stwierdzenie w zaskarżonym wyroku: "Przedmiotowa reklama nie podlega więc wyłączeniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż w świetle prawa budowlanego oraz orzecznictwa jest ona budowlą a nie urządzeniem reklamowym wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 6 (str. 9 i 10 uzasadnienia) pomimo, że art. 29 ust. 1 pkt 6 p.b. nie dotyczy reklamy, a przyjmując założenie, że w zaskarżonym wyroku omyłkowo powołano art. 29 ust. 1 pkt 6 p.b. zamiast art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., który dotyczy reklam wykładnia językowa nie pozwala na ustalenie treści przepisu prawa, nawet w orzecznictwie nie ma jednolitej wykładni pojęcia "instalowanie"; 9. art. 48 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.b. pomimo, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a ich legalizacja nie wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b.; 10. art. 49b ust. 2 p.b. pomimo, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej wymaga zgłoszenia a ich legalizacja wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 49b ust. 2 p.b.; 11. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (zasady przyjaznej interpretacji przepisów) przy wykładni przepisów Prawa budowlanego: art. 3 pkt 3 p.b., art. 3 pkt 6 p.b., art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 49b ust. 1 p.b., przy wykładni art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz art. 49b ust. 2 p.b. w sprawie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej, które wymagają zgłoszenia, a nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę a ich legalizacja nie wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., a wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 49b ust. 2 p.b.; 12. art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 3 pkt 3 p.b., w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., w związku z art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., w związku z art. 49b ust. 2 p.b. przez niezastosowanie art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przy wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane - pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 3 p.b.), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b.) przy wykładni art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz art. 49b ust. 2 p.b. w sprawie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej, które wymagają zgłoszenia, a nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę a ich legalizacja nie wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., a wymaga przedstawienia dokumentów opisanych w art. 49b ust. 2 p.b., a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Po pierwsze za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 90 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a., w zw, z art. 106 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 2 zd. 1 i 2 p.p.s.a., w związku z art. 48 ust. 2 i 3 p.b., w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a przez rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, pomimo że skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Podkreślić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Jest więc oczywiste, że sprawa mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Prawo do jawnego rozpoznania sprawy, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego. Norma art. 45 ust. 2 Konstytucji RP przewiduje przypadki, w których może dojść do wyłączenia jawności rozprawy. Warto również zauważyć, że nie została podważona zgodność z Konstytucją RP normy art. 10 p.p.s.a., zgodnie z którą, rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym nie jest więc uzależnione od woli skarżącego. Nawet złożenie przez skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 110/20; wyrok NSA z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 4109/18). A zatem nieuwzględnienie wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie oznacza naruszenia prawa. Przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest bowiem uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił całkowitą swobodę nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się stosując art. 122 p.p.s.a. Celem regulacji zawartej w art. 122 p.p.s.a. było stworzenie możliwości wyeliminowania tych wszystkich przypadków, w których skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym było, z różnych powodów, wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 508/20). W związku z powyższym skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym było zgodne z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i nie naruszało prawa do sądu i wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP. Po drugie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 k.p.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Podkreślić trzeba, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku i logicznie wyjaśnił w dostatecznie jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia. Podnoszone przez skarżącą kasacyjnie okoliczności nie dowodzą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ale stanowią polemikę ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym wyroku. Wyrok został formalnie prawidłowo uzasadniony, a Spółka po prostu nie zgadza się z prezentowaną tam stanowiskiem Sądu I instancji. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można jednak kwestionować trafności merytorycznej wyroku (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po trzecie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny, że w toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego pozwalał na jednoznaczną kwalifikację robót budowlanych jako budowę obiektu budowlanego, która to budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Po czwarte nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 p.b. poprzez jego błędną wykładnię w aspekcie rozumienia pojęcia trwałego związania z gruntem. Z przepisu tego wynika m.in., że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: ...wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Nie budziło wątpliwości, że przedmiotem postępowania jest nośnik o wysokości całkowitej 7,90 m w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 3 m x 6 m, mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono stanowisko, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Niewątpliwie o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, decyduje w danej sprawie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2020 r., II OSK 1630/18, LEX nr 3075984). Po piąte Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b, bowiem w przedmiotowej sprawie doszło do wykonania obiektu budowlanego – budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., wykonane zaś roboty nie polegały na instalowaniu tablicy reklamowej. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że w sytuacji, gdy dany samodzielny obiekt budowlany został wybudowany bez stosowanego pozwolenia kwalifikuje się do wszczęcia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 p.b. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. ----------------------- 4