II OSK 908/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. i L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 354/21 w sprawie ze skargi M. L. i L. L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr WOP.7721.77.2021.KK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zabudowy nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 354/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę M. L. i L. L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zabudowy nieruchomości. M. L. i L. L. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: 1. naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 2 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, czego podstawą jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2005 roku stwierdzającą brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia, nieznajdująca się w aktach sprawy. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został dostatecznie wyjaśniony przez organy administracyjne, a także na decyzjach tych organów administracyjnych, które zostały wydane z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. bowiem organy te dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego, co ostatecznie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 lutego 2021 r. umarzającą postępowanie w sprawie zabudowy usytuowanej na oznaczonej nieruchomości – w części dotyczącej budynku gospodarczego, wybudowanego na podstawie zgłoszenia z 21 kwietnia 2005 r. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął w zaskarżonym wyroku, że kontrolowane decyzje wydane zostały po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności, które były istotne dla rozpoznania sprawy. Zebrany w aktach materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że objęty postępowaniem budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr ... został wybudowany na podstawie zgłoszenia dokonanego przed Starostą K. z 21 kwietnia 2005 r. Zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się kopia zgłoszenia z 21 kwietnia 2005 r., dotyczącego budowy budynku gospodarczego, tożsamego z budynkiem poddanym oględzinom, przeprowadzonym przez organ powiatowy w dniu 2 listopada 2020 r. w niniejszym postępowaniu. Zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że analiza materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin i dokumentacji zdjęciowej, pozwalały na ustalenie, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest tożsamy z obiektem objętym wcześniejszymi rozstrzygnięciami organów nadzoru budowlanego, mianowicie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2005 r. i decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 października 2005 r. Wprawdzie w aktach brak jest kopii wspomnianych decyzji co podnoszono w skardze kasacyjnej, jednak należy mieć na uwadze, że Sądowi Wojewódzkiemu znana była z urzędu ich teść, bowiem wynika ona z ustaleń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 1051/05. Tym wyrokiem oddalona została skarga M. L. i L. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 października 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 lipca 2005 r. stwierdzającą brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 49b i art. 50 Prawa budowlanego w przedmiocie budynku gospodarczego realizowanego na działce nr ... na podstawie zgłoszenia Starosty K. z dnia 21 kwietnia 2005 r. W takim stanie sprawy uprawnione było wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, że wobec rozstrzygnięcia już kwestii legalności przedmiotowego budynku decyzją ostateczną pozostającą w obrocie prawnym, przy niezmienionym jego stanie faktycznym, kolejne postępowanie w tej samej sprawie nie mogło być prowadzone. Sąd Wojewódzki po przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zaakceptował stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe wskutek istnienie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji wydanej w tożsamej sprawie. Wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., ocena Sądu Wojewódzkiego w powyższym zakresie nie została podważona. Niezasadny natomiast okazał się zarzut, w którym wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął w zaskarżonym wyroku, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające odpowiadało wymogom wymienionych przepisów, co pozwalało na akceptację ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięć podjętych przez organy obu instancji. Zauważyć ponadto trzeba, że zarzut w puncie pierwszym podstawy kasacyjnej sformułowany został w sposób nieadekwatny do treści powołanego art. 133 § 1 p.p.s.a., a tym samym był nieskuteczny. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjne, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżących o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., referendarz sądowy wojewódzkiego sądu administracyjnego wydaje postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ----------------------- 4