II OSK 903/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K., K. K., H. K. i Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1546/15 w sprawie ze skargi A. K., K. K., H. K. i Z. N. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 listopada 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 1546/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. K., K. K., H. K. i Z. N. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, odalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. W dniu 31 grudnia 1954 r. został wydany dokument Nadania Ziemi nr [...] stwierdzający, iż ziemię o powierzchni 5,04 ha otrzymuje na własność J. N., który pozostawał w związku małżeńskim z Z. N. Na J. N. zostało nałożone zobowiązanie w postaci ustanowienia ciężaru realnego w ilości 124 42/1000 kwintali żyta z tytułu niezapłaconej ceny nabycia działki i inwentarza, na rzecz Skarbu Państwa ( Państwowego Funduszu Ziemi), rozłożonego na 20 równych rat rocznych, płatnych żytem lub w gotówce, które to zobowiązania zostały uwidocznione w księdze wieczystej KW Nr [...] ( aktualny nr [...]), prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Ł. W związku z niewywiązywaniem się przez J. N. z powyższego obowiązku, zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 1958r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu niektórych zobowiązań właścicieli nieruchomości wobec Skarbu Państwa, skutkiem czego postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1974r. Sąd Powiatowy w Ł. orzekł o przejęciu przez Skarb Państwa za zaległe należności podatkowe nieruchomość o powierzchni 7,24 ha, składającą się z dwóch działek: nr [...] o pow. 4,43 ha i o nr 342 o pow. 2,81 ha, położoną we wsi B., powiat ł., należącą do nieżyjącego J. N. i jego żony Z. N., mającą urządzoną w Państwowym Biurze Notarialnym w Ł. księgę wieczystą KW Nr [...]. Powyższe działki stanowiły część nieruchomości o ogólnej powierzchni 7,53 ha. W dniu 25 czerwca 1974r. został wydany na rzecz Z. N., żony J. N., w stosunku do przedmiotowej nieruchomości akt własności ziemi nr [...], na podstawie art. 1,5, 12 ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, potwierdzający nabycie nieruchomości z dniem 4 listopada 1971r. Decyzją z dnia [...] września 1974r. nr [...] Kierownik Urzędu Powiatowego w Ł. przekazał nieodpłatnie na czas nieokreślony państwową nieruchomość rolną położoną we wsi B. gmina B. oznaczoną jako działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 7,24 ha na rzecz Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. A. K. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w Ł. nr [...] z dnia [...] września 1974r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa wskazując min., że dla przedmiotowej nieruchomości w dniu 25 czerwca 1974r. został wydany akt własności ziemi, gdzie jako właściciela nieruchomości wskazano Z. N. W ocenie wnioskodawczyni ( jak i pozostałych skarżących), powyższa decyzja została wydana bez podstawy prawnej bowiem w dacie jej wydania na skutek aktu własności ziemi, regulującego aktualny stan prawny przedmiotowej nieruchomości, Skarb Państwa nie był jej właścicielem. Stąd też skarżąca podniosła, iż Skarb Państwa nie mógł swobodnie rozporządzać powyższą nieruchomością, nie mając do niego tytułu prawnego. Celem wykazania interesu prawnego powołano się na akt własności ziemi z 25 czerwca 1974r. Wojewoda Łódzki decyzją z [...] grudnia 2013r. nr [...] umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji nr [...] z dnia 21 września 1974r. Kierownika Wydziału Rolnictwa Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w Ł. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że będące przedmiotem przekazania, decyzją z dnia [...] września 1974r., na rzecz Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. ww działki stanowiły w powyższej dacie własność Skarbu Państwa a nie poprzedników prawnych wnioskodawczyni, stąd wniosek w tej sprawie został złożony przez osobę nie mającą przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2015r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań A. K., K. K., H. K., Z. N. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] grudnia [...]. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, ze przedmiot kontroli sprowadza się do ustalenia, czy organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie administracyjne prawidłowo uznał za zasadne rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego w przedmiocie umorzenia postępowania i tym samym odmówił skarżącym statusu strony. W sprawie skarżące powołały się na akt własności ziemi z dnia 25 czerwca 1974r. nr [...] wydany przez Naczelnika Powiatu w Ł., na podstawie art. 1, 5, 12 ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, na podstawie którego Z. N. stała się właścicielem gruntów rolnych oznaczonych działkami nr [...], [...]. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych i znajdujące się w dniu wejścia w życie ustawy w samoistnym posiadaniu rolników stają się z mocy samego prawa własnością tych rolników, jeżeli oni sami lub ich poprzednicy objęli te nieruchomości w posiadanie na podstawie zawartej bez prawem przewidzianej formy umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, umowy o dożywocie lub innej umowy o przeniesienie własności, o zniesienie współwłasności albo umowy o dział spadku. Powyższe oznacza, że nabycie nieruchomości w trybie tzw. ustawy uwłaszczeniowej, następuje z mocy prawa, a wydanie aktu własności ziemi przez organ administracji państwowej ma jedynie charakter deklaratoryjny, tj. potwierdzający nabycie nieruchomości z dniem 4 listopada 1971r. Dlatego też, ustalając, iż w powyższej dacie Z. N. była wyłączna posiadaczką powyższej nieruchomości rolnej Naczelnik Powiatu w Ł. powyższym aktem własności ziemi orzekł, że stała się ona jedynym właścicielem z dniem 4 listopada 1971r. W związku z powyższym w dniu wydania ww postanowienia Sądu Powiatowego w Ł. ( dnia [...] kwietnia 1974r.),orzekającego o przejęciu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Państwa, właścicielem nieruchomości była Z. N. Sąd wskazał, że akt własności ziemi ma charakter deklaratoryjny i stanowi jedynie podstawę do dokonania stosownego wpisu do księgi wieczystej, celem ujawnienia prawa własności, jednocześnie nie konstytuuje on prawa a jedynie stwierdza określony stan prawny, który nastąpił z mocy prawa z dniem 4 listopada 1971 roku. Fakt, że powyższa decyzja została wydana dopiero w dniu [...] czerwca 1974r. nie oznacza, że z tym dniem Z. N. stała się właścicielką, gdyż była nią od wskazanej wyżej daty. W związku z powyższym, pomimo że postanowienie Sądu Powiatowego w Ł. zapadło przed datą ww aktu własności ziemi, Sąd mógł skutecznie orzekać co do prawa własności Z. N. Stąd też w dacie wydania zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu Powiatowego w Ł. z dnia [...] września 1974r. nr [...], tytuł własności do przedmiotowej nieruchomości przysługiwał Skarbowi Państwa, który mógł swobodnie nią rozporządzać. W oceni Sądu zatem, jak słusznie ustaliły organy obu instytucji, skarżące nie wykazały swoje interesu prawnego, gdyż w dacie wydania decyzji, o stwierdzenie nieważności której wniosły, właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa. Tym samym nie mogły skutecznie wywodzić swojego interesu prawnego z aktu własności ziemi, wydanego na ich matkę Z. N., który w dniu wydania tejże decyzji nie potwierdzał aktualnego stanu prawnego. W dacie wydania powyższej decyzji nie miały żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Warto nadto dodać, że przedmiotem decyzji Kierownika Urzędu Powiatowego w Ł. było jedynie przekazanie ww działek nr [...] i [...] w użytkowanie Spółdzielni Kółek Rolniczych w B., a nie ustalenie ich stanu prawnego, który został przesądzony postanowieniem Sądu Powiatowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 1974r. Zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego – stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W świetle orzecznictwa sądowo administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego, których zastosowanie wobec konkretnego podmiotu prawa może mieć wpływ na jego sytuacje prawną. Oznacza to, że jednym z wymogów wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek jest to, aby zgłosił je podmiot mający przymiot strony postępowania w tej sprawie. Podmiot, który składa wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny, ale o tym , czy podmiot ma interes prawny nie decyduje jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania, ale akt prawa powszechnie obowiązującego, z którego podmiot wywodzi swoje uprawnienie. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowić może podstawę interesu prawnego i stwarzać dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Nie może go natomiast stanowić interes faktyczny - subiektywne odczucie, iż przymiot strony przysługuje. Przymiot strony nie zależy zatem od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z norm prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w danej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli na jakimkolwiek etapie postępowania administracyjnego okaże się , że w istocie żądanie nie pochodziło od strony ( odpadła przesłanka podmiotowa), a jednocześnie organ nie znajdzie podstaw do prowadzenia postępowania z urzędu, wówczas winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a., co organ I instancji uczynił. Pełnomocnik stron w skardze, podobnie jak wcześniej w swoim odwołaniu nadto wskazał, że w aktach sądowych postępowania przed Sądem Powiatowym w Ł., za datę doręczenia Z. N. wydanego postanowienia, uznano dzień 23 lutego 1988 r. z czego wywiódł, że nie było ono prawomocne w chwili wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 1974r. nr [...] Kierownika Urzędu Powiatowego w Ł., w przedmiocie nieodpłatnego przekazania na czas nieokreślony przedmiotowej nieruchomości rolnej. A zatem działający w imieniu Skarbu Państwa Kierownik Urzędu Powiatowego w Ł. nie mógł rozporządzać prawem, do którego nie posiadał legitymacji. Sąd nie podzielił twierdzenia skarżących. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że na ostatniej stronie postanowienia ww Sądu widnieje informacja, że w dniu 23 lutego 1988r. Z. N. otrzymała 2 odpisy postanowienia, co nie oznacza, że nie otrzymała postanowienia Sądu bezpośrednio po jego wydaniu. Na ww. postanowieniu znajduje się również adnotacja, że uprawnione osoby otrzymały odpisy prawomocnego postanowienia w dniu 19 lipca 1974r. oraz w dniu 9 września 1974r. A zatem podnoszone zarzuty w tej materii nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Niezależnie jednak, w ocenie Sądu, o ile powyższa okoliczność jest kwestionowana przez skarżące to powinna zostać wyjaśniona w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Dopóki zatem nie zostanie ona zweryfikowana pozytywnie i nie zostanie wzruszone zaskarżone postanowienie poprzez jego wyeliminowanie, dopóty status prawny skarżących nie ulegnie zmianie. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W orzecznictwie przyjmuje się również, że w przypadku, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to takie czynności mogą być podjęte przez organ administracji jedynie w toku postępowania. To z kolei oznacza, że negatywny wynik takich ustaleń stanowi podstawę do zakończenia decyzją o umorzeniu postępowania. Z tego względu , że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) , Sąd skargę oddalił. A. K., K. K., H. K., Z. N. wniosły od wyroku skargę kasacyjną , zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciły: 1) na podstawie art. 183 § 2 pkt.5 ppsa w związku z treścią art. 6 EKPCZ nieważność postępowania polegającą na prowadzeniu rozprawy pomimo wniosku opartego o treść art. 91 § 2 w zw. z art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2) na podstawie art. 174 § 2 ppsa tj. naruszenie zasad postępowania mające wpływ na treść wydanego orzeczenia polegające na a) naruszeniu art. 91 § 2 w zw. z art. 109 ppsa poprzez oddalenie przez sąd wniosku o odroczenie rozprawy w sytuacji obligatoryjnej konieczności jej odroczenia, a tym samym uznaniu przez sąd, iż adwokat reprezentujący skarżących ma obowiązek posiadać stały sekretariat w kancelarii i odbierać korespondencję bez prawa do jej awizowania i jest związany pierwszym możliwym terminem doręczenia, a nie faktycznym terminem jej doręczenia; b) naruszenie art. 106 § 3 ppsa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do wniosku o odroczenie rozprawy c) naruszenie art. 108 ppsa poprzez brak przedstawienia przy referacie sprawy wniosku o odroczenie z uwagi na wyznaczone na dzień 16 listopada 2015r. posiedzenie Sądu Okręgowego w Ł. związane z treścią zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Z. w sprawie o sygn. [...] z dnia [...] czerwca 2015r. d) naruszenie przez sąd art. 28 kpa poprzez uznanie przez Sąd , iż skarżące nie posiadały interesu prawnego w dacie składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w Ł. działającego z upoważnienia Naczelnika Powiatu w Ł. nr [...] na podstawie której przekazano w użytkowanie dawnej Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. działki numer [...] i [...] o powierzchni około 7,24 ha oznaczone na mapie nr [...] z uwagi na fakt, iż nie były właścicielami nieruchomości co do których wydano ww decyzję; e) naruszenie art. 113 § 1 ppsa poprzez pozostawienie bez rozstrzygnięcia o znaczeniu dowodów dołączonych do akt sprawy przy piśmie z dnia 13 listopada 2015r. w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Z. w sprawie o sygn. [...] z dnia [...] czerwca 2015r. stwierdzającego, iż prawomocność orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1974r. nastąpiła z datą 31 lipca 1975r., a zatem po dacie wydania decyzji jak również nie rozstrzygnięciu o wniosku dowodowego pełnomocnika skarżących o dołączeni do akt sprawy Sądu Powiatowego w Ł. o sygn. [...] znajdujących się w zbiorze Sądu Rejonowego w Z.; 3) na podstawie art. 174 § 1 ppsa tj. naruszenie prawa materialnego polegającego na naruszeniu art. 140 kodeksu cywilnego poprzez uznanie, iż w dacie wydania skarżonej decyzji własność nieruchomości określonych w skardze do WSA przysługiwała Skarbowi Państwa w związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu Powiatowego w Z. w sprawie o sygn.[...]. Mając na uwadze powyższe wnosiły o : 1) na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 ppsa zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego wydania rozstrzygnięcia przez sąd o dacie uprawomocnienia się postanowienia Sądu Powiatowego w Ł. w sprawie o sygn. [...] prowadzonej obecnie przez Sąd Rejonowy w Z. I Wydział Cywilny pod sygn. [...] jako posiadającej znaczenie prejudycjalne dla rozpoznania niniejszej sprawy – w szczególności dla uznania czy strony posiadały interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w Ł. działającego z upoważnienia Naczelnika Powiatu w Ł. nr [...] na podstawie której przekazano w użytkowanie dawnej Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. działki numer [...] i [...] o powierzchni około 7,24 ha oznaczone mapie nr [...]; 2) Na podstawie art. 185 § 1 ppsa uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie w przypadku nie uwzględnienia zarzutu nieważności i uznania na podstawie art. 188 ppsa przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ppsa o stwierdzenie wydania decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w Ł. działającego z upoważnienia Naczelnika Powiatu w Ł. nr [...] na podstawie której przekazano w użytkowanie dawnej Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. działki numer [...] i [...] o powierzchni około 7,24 ha oznaczone na mapie nr [...] z naruszeniem prawa 3) zasądzenie kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przewidzianej z uwzględnieniem kosztów postępowania przed sądem; Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Najdalej postawionym zarzutem w skardze kasacyjnej jest zarzut nieważności postępowania oparty na przesłance nieważności wyliczonej w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Według art. 183 § 2 pkt 2 nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Pozbawienie możliwości obrony praw przez strony postępowania sądowoadministracyjnego będzie miało miejsce w przypadku gdy sąd przeprowadził postępowanie nie zapewniając stronie udziału w postępowaniu, a zatem gdy nie zawiadomił strony o terminie rozprawy i to w takim terminie, który gwarantuje stronie przygotowanie prawa do obrony. W sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił prawidłowość doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy. Nie można tej ocenie zarzucić dowolności. Profesjonalny pełnomocnik obowiązany jest do szczególnej staranności w podejmowaniu czynności obrony interesu prawnego reprezentowanej strony, w tym takiej organizacji obsługi, która gwarantuje realizację możliwości skutecznego i terminowego odbioru pism procesowych. Brak dbałości nie może przesądzać o trafności argumentu do zarzutu nieważności postępowania. W sprawie Sąd ustalił terminy awizowania zawiadomienia o terminie rozprawy. Opieszałość czynności pełnomocnika w odebraniu przesyłki nie może stanowić okoliczności do wyprowadzenia pozbawienia praw procesowych skarżącego obrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy zatem wskazać, że profesjonalny pełnomocnik został zawiadomiony o terminie rozprawy, a to że pomiędzy odbiorem przysyłki nie upłynęło siedem dni unormowanych w art. 91 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi daje podstawy do kwalifikacji jako naruszenie przepisów prawa, które nie ma wpływu na wynik sprawy. Podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne, a to z tego względu, że nie dają podstaw do zmiany ustaleń organu administracji publicznej i Sądu. Przesądzające znaczenie ma rozstrzygnięcie sporu cywilnego o przysługiwanie prawa własności nieruchomości pomiędzy skarżącymi a Skarbem Państwa. Organy administracji publicznej nie są właściwe do ustalenia mocy obowiązującej postanowienia z [...] kwietnia 1974r. Sądu Powiatowego w Ł. orzekającego o przejęciu przez Skarb Państwa za zaległe należności podatkowe nieruchomości o powierzchni 7,24 ha, składające się z dwóch działek: nr [...] o pow. 4,43 ha i o nr 342 o pow. 2,81 ha, położonej we wsi B., powiat Ł., należącej do J. N. i jego zony Z. N. oraz podważenia mocy zapisów w Księdze Wieczystej. Należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Powiatowego w Ł. z [...] września 1974r. nr [...] o przekazaniu nieodpłatnie na czas nieokreślony państwowej nieruchomości rolnej położonej we wsi B. gmina B. oznaczonej jako działka nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 7,24 ha na rzecz Spółdzielni Kółek Rolniczych w B. nie ma znaczenia prawnego dla ustalenia prawa własności w/w nieruchomości. Rozstrzygnięcie sporu cywilnego jest wyłączną drogą do ustalenia prawa własności. Nie ma zatem znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia na drodze administracyjnej, skoro co do ustalenia prawa własności jest ta droga wyłączona podnoszona okoliczność co do braku przymiotu prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z [...] kwietnia 1974r. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 140 kodeksu cywilnego. Organ administracji publicznej a następnie Sąd nie naruszył art. 140 kodeksu cywilnego, skoro właściwym w sprawie sporu w przedmiocie własności nieruchomości jest sąd powszechny. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.