II OSK 888/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Wojewody Łódzkiego oraz P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 338/20 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 stycznia 2020 r. nr 40/2020 znak: GPB-III.7721.199.2019 RK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od skarżącego M.Z. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 507 (pięćset siedem) zł i na rzecz Wojewody Łódzkiego 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z 12 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 338/20, po rozpoznaniu skargi M.Z. (dalej: "skarżący"), uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 stycznia 2020 r., nr 40/2020 oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z 26 września 2019 r., nr 534/2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Starosta Łódzki Wschodni decyzją z 26 września 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Spółce z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor"), pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej [...] o numerze [...] w miejscowości A. przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...], gm. A. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie. Organowi I instancji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410), poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Jednocześnie wskazał, że organ nie odniósł się do kwestii: wysokości zabudowy jak i działalności o uciążliwości przekraczającej granice działki dla terenu oznaczonego symbolem UC (emisja pól elektromagnetycznych). Wojewoda Łódzki decyzją z 31 stycznia 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej na dachu dwukondygnacyjnego istniejącego budynku usługowego, obejmujących m.in. konstrukcję wsporczą oraz anteny sektorowe i anteny radioliniowe. Stanowi ona obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej, świadczącą usługi telefonii komórkowej oraz dostępu do internetu, które stanowią cel publiczny. W ocenie organu lokalizacja usług telekomunikacyjnych jest zgodna z uchwałą nr XXXII/340/05 Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol (działki inwestycyjne nr [...] i [...] położone są w terenie ograniczonym liniami rozgraniczającymi na rysunku miejscowego planu i oznaczonym symbolem UA/UC1 - stosownie do § 6 planu symbol ten przeznaczony jest pod usługi administracji i usługi centrotwórcze). Plan w żaden sposób nie ogranicza wysokości konstrukcji wsporczych urządzeń telekomunikacyjnych lokalizowanych na terenie UA/UC1. Lokalizacja konstrukcji wsporczej na dachu budynku nie zakłóci też reprezentacyjnego charakteru tego obszaru. Urządzenia i instalacje, tj. instalacje odgromowe, antenowe, klimatyzatory, kominy i inne urządzenia budowlane montowane na dachach budynków są stałym elementem krajobrazu terenów zurbanizowanych. Ani obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani przepisy prawa, w tym ustawa o ochronie przyrody czy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zabraniają budowy tego typu inwestycji w ww. lokalizacji. Zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu potwierdza także art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W dalszej kolejności, odwołując się uprzednio do regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej montowanych na dachu budynku usługowego, obejmujące trzy anteny sektorowe HUAWEI ASI4517R3v06, pracujące w paśmie o częstotliwości LTE 800 MHz i UMTS 900 MHz, skierowane na azymuty: 70°, 180°, 300°, o wysokości zawieszenia środka każdej z anten sektorowych - 28,60 m n.p.t. Maksymalne pochylenie (tilty elektryczne) anten wynoszą 5°, z użyciem montażu anten uniemożliwiającym ich mechaniczne pochylenie. Równoważna moc promieniowana izotropowo, dla każdej z ww. anten sektorowych wynosi 1193,97 W. Wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowej dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 70°, 180° i 300°) zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej w osi głównej wiązki promieniowania wyniesie do 70 m. Wyniki obliczeń, które przedstawiono w tabeli dla poszczególnych anten oraz załączone rysunki, na których przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania we wskazanej wyżej odległości 70 m od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0°, jak i maksymalnych pochyleń wiązek 5°, potwierdzają brak występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto równoważna moc promieniowania izotropowo jest wyznaczana dla pojedynczej anteny. Z przedstawionej kwalifikacji oraz z analizy urbanistycznej załączonej do dokumentacji wynika, że istniejąca zabudowa, występująca w odległości 70 m od projektowanej inwestycji, nie przekracza wysokości 14 m. Jednocześnie, z rysunku rzutu poziomego osi głównej wiązki promieniowania dla każdego z azymutów 70°, 180° i 300° w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych oraz z rzutów pionowych zarówno dla tiltów 0°, jak i tiltów 5° wynika, iż wiązka promieniowania w badanej odległości, znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 22,5 m n.p.t. Wojewoda Łódzki wskazał, że jego stanowisko w sprawie jest zgodne z oceną dokonaną przez właściwy organ środowiskowy - Wójta Gminy Andrespol w decyzji z 20 lipca 2018 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i konieczności sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie odnosząc się do zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska zawartymi w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) podał, że na podstawie załączonego do projektu budowlanego zagospodarowania terenu oraz graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Stwierdził, iż parametry i zasięg pól elektromagnetycznych przedstawionych w projekcie są zgodne zarówno z obowiązującym do 31 grudnia 2019 r. rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów z dnia 30 października 2003r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), jak i obowiązującym aktualnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Podniósł, że przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (opracowany na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Środowiska) aktualnie będzie mniejszy, ponieważ w rozporządzeniu Ministra Zdrowia gęstość pola została określona jako 4,5 W/m2 dla danej częstotliwości i dlatego pole elektromagnetyczne o tej gęstości mocy znajduje się bliżej anten, niż pole o gęstości 0,1 W/m2, które wystąpi dalej od anteny. Oddziaływanie planowanej inwestycji powyżej 0,1 W/m2 kończy się w promieniu 31,03 m od środka elektrycznego anten oraz na minimalnym poziomie 24,85 m n.p.t. Najwyższym budynkiem we wskazanym obszarze oddziaływania jest budynek, na którym posadowiona zostanie instalacja i jego wysokość wynosi 13,85 m n.p.t. Powyższe, zdaniem organu, oznacza, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami o warunkach technicznych. Organ dodał, że z uwagi na ograniczenia wysokości zabudowy do trzech kondygnacji nadziemnych łącznie z poddaszem użytkowym oddziaływanie nie ograniczy możliwości zabudowy na terenach sąsiednich. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania ww. rozporządzenia pod względem zakresu i formy projektu budowlanego. Przedłożony projekt budowy stacji bazowej jest także zgodny i spełnia warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem uchylił powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 stycznia 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Sąd I instancji stwierdził, że organy nie dokonały rzetelnego zbadania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami ogólnymi miejscowego planu dotyczącymi przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu oraz ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów odnoszących się m.in. do terenu oznaczonego UA/UC1. Podniósł, że z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 7 ust. 1 i 2) wynika, że na terenie objętym planem ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych, którymi są: 2.1 tereny oznaczone na rysunku planu symbolami US, UT/US, UO, UZ, UK; 2.2 tereny oznaczone na rysunku planu symbolami NO, WZ, jako przeznaczone pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy; 2.3 tereny oznaczone na rysunku planu symbolami KZ, KL, KD, KW jako przeznaczone pod drogi publiczne, w parametrach określonych w uchwale. Projektowana inwestycja ma zostać natomiast zrealizowana na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem UA/UC1 o podstawowym przeznaczeniu jako usługi administracji i usług centrotwórczych jako funkcji równorzędnej. W § 31 uchwały przewidziane zostały zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) utrzymanie funkcji administracji publicznej; 2) urządzenie otaczającego terenu w sposób podkreślający reprezentacyjny obszar gminy; 3) utrzymanie innych funkcji usługowych z możliwością zmiany tej funkcji; 4) zachowanie 16-to metrowej strefy ochronnej (po 8 m od osi magistrali wodociągowej w obie strony) z zakazem zabudowy i sadzenia drzew z wyłączeniem zieleni niskiej; 5) dopuszczenie możliwości lokalizowania funkcji mieszkaniowej. W budynkach nowoprojektowanych funkcję mieszkaniową dopuszczono na kondygnacjach powyżej parteru tzn. za wyjątkiem piwnic, przyziemienia i parteru, gdzie musi występować funkcja podstawowa; 6) nie dopuszczono budynków towarzyszących, wszystkie funkcje muszą się zamknąć w jednym budynku; 7) dopuszczono możliwość lokalizowania stacji paliw. Zdaniem Sądu, mając na uwadze zestawienie ww. regulacji uznać należy, że Rada Gminy przewidziała możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na obszarze objętym regulacją i to na ściśle określonym obszarze (o symbolu: US, UT/US, UO, UZ, UK; NO, WZ, jako przeznaczonym pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy, KZ, KL, KD, KW jako przeznaczonym pod drogi publiczne, w parametrach określonych w uchwale). Dodatkowo w § 31 uchwały planu uchwałodawca ściśle określił sposób przeznaczenia tych terenów i dopuścił jedynie możliwość realizacji na tym terenie innych funkcji (mieszkaniowej, stacji paliw). Regulacje te przesądzają w istocie o braku możliwości realizacji na wskazanym terenie UA/UC1 inwestycji celu publicznego. Sąd doszedł do przekonania, że powyższej oceny nie zmienia fakt, że stosownie do art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Podał, że przede wszystkim miejscowy plan przewiduje w niniejszej sprawie możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na konkretnych obszarach. Co prawda nie wskazał wyraźnie, że postanowienia planu miejscowego dotyczą także inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak art. 46 ust. 2 ww. ustawy zaczął obowiązywać kilka lat po uchwaleniu miejscowego planu gminy Andrespol. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol brak jest niezgodnych z regulacją przewidzianą w art. 46 ust. 1 wyżej powołanej ustawy zakazów całkowicie uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Lokalizacja ta, jest jedynie ograniczona. Następnie Sąd uznał, że organy nie dokonały wystraczających ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z wymaganiami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach środowiska dostępnych dla ludności. W tym względzie zauważył brak rzetelnych i własnych ustaleń organu w kwestii ewentualnego występowania zjawiska kumulacji promieniowania elektromagnetycznego poprzez nakładanie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne antenty sektorowe i anteny radioliniowe projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz instalację radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku, w którym mieści się Urząd Gminy Andrespol. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że organy wydające decyzje w kontrolowanej sprawie dopuściły się naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo Sąd podał, że nie podziela zarzutów skargi co do braku określenia w zaskarżonej decyzji dokładanych parametrów poszczególnych elementów projektowanej inwestycji, tj. moc poszczególnych anten, ich wysokość i azymuty. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia decyzji dowodzi, że elementy te w istocie zostały wskazane przez organ. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył inwestor, który wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącego. Jednocześnie zwrócił się o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi inwestor zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły go, a w szczególności nie dokonały weryfikacji: czy inwestycja jest dopuszczona przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancji naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, czy inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać i tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancji naruszyły art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., art. 145 § 1 pkt. 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, pominięcie argumentacji przedstawionej przez organy oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., przez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami nie było dotknięte wadami, które miały istotny wpływ na wynik sprawy; normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 roku nr 153 poz. 1269 ze zm., "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt. 1) p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie tj. nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo braku naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Sąd w zaskarżonym wyroku uchylił decyzję zaskarżoną oraz decyzją ją poprzedzającą; art. 141 § 4 p.p.s.a., przez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań i rozważań, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie taktycznym sprawy, zarówno w zakresie kwalifikacji inwestycji pod kątem Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak również kwestionowania prawidłowości oświadczenia projektanta inwestycji bez wskazania na czym miałyby polegać. naruszenie przepisów prawa materialnego: przez błędną interpretację zapisów uchwały Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 roku nr XXX1I/340/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol i pominięcie w dokonywanych rozważaniach pełnych zapisów regulacji dla terenów określonych na których inwestor ma zamiar posadowić, swoją infrastrukturę, a w szczególności błędną interpretację zapisów planu który dopuszcza na tych terenach wykonywanie infrastruktury technicznej nie ograniczając jej w żaden sposób, a oczywistym jest, że stacja bazowa telefonii komórkowej w aktualnie obowiązującym stanie prawnym stanowi obiekt infrastruktury technicznej; błędną interpretację art. 46 ust 1, 1a oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, powodujące, że Sąd I instancji w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej nie dokonał prawidłowej interpretacji przepisów planu i takim ukształtowaniem orzeczenia uniemożliwia posadowienie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej która jest zgodna z ustaleniami planu, a w szczególności, że przez wskazanie, że na terenie objętym wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę niedopuszczalne jest wykonywanie infrastruktury telekomunikacyjnej; § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 3 ust. 2 pkt. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397; dalej jako "rozporządzenie"), polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym możliwe jest zaliczenie przedmiotowej inwestycji do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, i jednocześnie nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), a co za tym idzie nie jest możliwe zastosowanie wytycznej wskazanej przez Sąd. Równocześnie Sąd analizując zgromadzony materiał dowodowy w zupełnie dowolny sposób, poparty jedynie subiektywnym poglądem uznał, że pomimo jasnego podania parametrów planowanej inwestycji należy rozpatrywać tę inwestycję w oderwaniu od treści rozporządzenia; art. 34 oraz 35 ust 4 ustawy Prawo budowlane, przez wynikającą z błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowanie tego przepisu, skutkujące uchyleniem decyzji w sprawie wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej inwestor przedstawił argumentacje mającą na celu wykazanie zasadności podnoszonych w niej zarzutów. Skargę kasacyjną do ww. wyroku złożył także Wojewoda Łódzki, który również wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącego. Jednocześnie zwrócił się o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: art 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 61 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że projekt inwestycji nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu, podczas gdy przeznaczenie tego terenu określone w tym planie wyraźnie wskazuje, iż na terenach planowanej inwestycji nie ma zapisu zakazującego lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych, a także tereny te nie będą pozbawione dostępu do sieci telekomunikacyjnych; art. 46 ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przez niezastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że oznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol jako UA/UC1, przy jednoczesnym braku uwzględnienia w miejscowym planie lokalizacji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jest sprzeczne z zamierzeniem budowlanym (objętym projektem budowlanym) z zakresu łączności publicznej, w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie została umieszczona w planie miejscowym, jak również poprzez niedokonanie wykładni zapisów planu miejscowego w świetle wskazanych przepisów stanowiących reguły interpretacyjne przy odkodowywaniu znaczenia zapisów miejscowego planu; § 61 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami tego planu, w sytuacji, gdy z przepisów tych wprost wynika dopuszczalność lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji na terenie objętym przedmiotową inwestycją; § 7 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Gminy przewidziała możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej wyłącznie na ściśle określonym obszarze (o symbolu: US, UT/US, UO, UZ, UK; NO, WZ, jako przeznaczonym pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy, a także KZ, KL, KD, KW jako przeznaczonym pod drogi publiczne, w parametrach określonych w uchwale). II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieprawidłowy, niepozwalający na merytoryczną kontrolę toku rozumowania sądu, a także uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji organów administracji, w zakresie stanu prawnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację, która w jego ocenie przemawia za uwzględnieniem podniesionych w niej zarzutów. Skarżący w odpowiedziach na powyższe skargi kasacyjne wniósł o ich oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od Wojewody Łódzkiego oraz inwestora. Podniósł, że okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynika zarówno z faktu, iż na terenie UA/UC1 brak jest możliwości realizacji tego typu przedsięwzięć, jak również z uwagi, iż jej realizacja stanowiłaby naruszenie planu co do ustaleń dotyczących wysokości zabudowy możliwym na tym terenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w granicach wyznaczonych zarzutami skarg kasacyjnych. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania, który został podniesiony zarówno przez Wojewodę jak i inwestora, tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnić należy, że naruszenia powyższego zarzutu nie można upatrywać - jak wskazał Wojewoda - poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób prawidłowy. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można bowiem kwestionować kompletność uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, czy też przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r., II OSK 2477/21). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące charakteru przedmiotowej sprawy, analizując i interpretując przepisy stanowiących podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala także na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. To, że stanowisko Sądu I instancji nie było zgodne z oczekiwaniami skarżących kasacyjnie, nie świadczy jeszcze o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym podniesione zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy za niezasadne. Za zasadne uznać natomiast zarzuty skarg kasacyjnych, w które zarzucały Sądowi I instancji błędne przyjęcie, iż organy nie dokonały rzetelnej oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że kontroli Sądu I instancji została poddana decyzja Wojewody Łódzkiego z 31 stycznia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z 26 września 2019 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej [...] o numerze [...] w miejscowości A. przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...], gm. A. Zaznaczyć przy tym trzeba, że inwestycja polegająca na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej jest obiektem infrastruktury telekomunikacyjnej, świadczącej usługi telefonii komórkowej oraz dostępu do Internetu. Inwestycja ta niewątpliwie jest więc inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wedle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Stosownie zaś do ust. 4 art. 35 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że działki na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, tj. [...] i [...], przy ul. [...] w A., położone są na terenie objętym uchwałą nr XXXII/340/05 Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przy tym, że z analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że ww. działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem UA/UC1. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, w § 6 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. terenu podstawową formą jego zagospodarowania są usługi administracji i usługi centrotwórcze. W § 31 planu ustalone zostały zaś następujące zasady kształtowania zabudowy i jego zagospodarowania na terenie objętym symbolem UA/UC1: 1) utrzymanie funkcji administracji publicznej; 2) urządzenie otaczającego terenu w sposób podkreślający reprezentacyjny obszar gminy; 3) utrzymanie innych funkcji usługowych z możliwością zmiany tej funkcji; 4) zachowanie 16-to metrowej strefy ochronnej (po 8 m od osi magistrali wodociągowej w obie strony) z zakazem zabudowy i sadzenia drzew z wyłączeniem zieleni niskiej; 5) dopuszcza się możliwość lokalizowania funkcji mieszkaniowej. W budynkach nowoprojektowanych funkcję mieszkaniową dopuszcza się na kondygnacjach powyżej parteru tzn. za wyjątkiem piwnic, przyziemienia i parteru, gdzie musi występować funkcja podstawowa; 6) nie dopuszcza się budynków towarzyszących, wszystkie funkcje muszą się zamknąć w jednym budynku; 7) dopuszcza się możliwość lokalizowania stacji paliw. Powyższy zapis nie odnosi się do kwestii możliwości realizacji planowanej inwestycji. Jednakże, mając na uwadze, iż przedmiotem oceny jest inwestycja polegająca na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej, dla oceny, czy może ona zostać zrealizowana na powyższym terenie, znaczenie mają także zapisy planu zawarte w § 61 ust. 1, które Sąd I instancji pominął w swoich rozważaniach. Przepis ten wprost bowiem odnosi się do urządzeń technicznych z zakresu telekomunikacji. Zgodnie z § 61 ust. 1 planu, w zakresie telekomunikacji ustalono: 1) zaopatrzenie w łącza telefoniczne z istniejącej i projektowanej sieci w liniach rozgraniczających ulic na warunkach określonych przez zarządcę drogi; 2) lokalizację urządzeń jako centrale, szafy dostępowe czy maszty telefonii komórkowej, po uzasadnieniu techniczno-ekonomicznym, a dla masztów z uwzględnieniem również uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu; 3) obsługę abonentów za pośrednictwem indywidualnych połączeń na warunkach określonych przez operatorów sieci; 4) lokalizację nowych instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotopowego wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 do 300 GHz wymagają lub mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zwrócić należy uwagę, że powyższy przepis nie wskazuje konkretnych terenów, na której dopuszczono możliwość budowy urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji. Nie ustala także terenów, na których ich budowa byłaby zakazana. Analiza pozostałych przepisów planu miejscowego także nie pozwala na uznanie, aby takie tereny zostały wyznaczone w stosunku do ww. rodzaju urządzeń. Tym samym uznać należy, że brak wprowadzenia ograniczeń w ww. zakresie powoduje, że budowa przedmiotowych urządzeń możliwa jest na całym terenie objętym uchwałą nr XXXII/340/05 Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol. Wbrew stanowisku zawartym w zaskarżonym wyroku analiza planu nie pozwala na przyjęcie, aby budowa ww. rodzaju urządzeń dopuszczona została jedynie na terenie oznaczonych w miejscowym planie symbolami: US, UT/US, UO, UZ, UK, NO, WZ oraz KZ, KL, KD, KW. Dla terenów oznaczonych tymi symbolami nie przewidziano bowiem usług publicznych z zakresu przedmiotowej inwestycji. Stosownie do powoływanego przez Sąd I instancji § 7 ust. 1 i 2 miejscowego planu 1. na terenie objętym planem ustalono: 2. tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych: 2.1. tereny oznaczone na rysunku planu symbolami US,UT/US,UO,UZ, UK; 2.2. tereny oznaczone na rysunku planu symbolami NO,WZ, jako przeznaczone pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy; 2.3. tereny, oznaczone na rysunku planu symbolami KZ, KL, KD, KW, jako przeznaczone pod drogi publiczne, w parametrach określonych w niniejszej uchwale. Zgodnie zaś z treścią zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tereny oznaczone: - symbolem US zostały przeznaczone pod tereny usług sportowo-rekreacyjnych (por. § 25 planu); - symbolem UT/US zostały przeznaczone pod tereny usług turystycznych i sportowo-rekreacyjnych (por. § 26 planu); - symbolem UO zostały przeznaczone pod tereny usług oświaty (por. § 18 i 19); - symbolem UZ zostały przeznaczone pod tereny zespołu usług medycznych (por. § 22); - symbolem UK zostały przeznaczone pod tereny usług kultury i sakralnych (kościoły) (por. § 21); - symbolem WZ zostały przeznaczone pod tereny i obiekty związane z zaopatrzeniem w wodę (por. § 47); - symbolem NO zostały przeznaczone pod tereny i obiekty związane z oczyszczaniem ścieków (por. § 48); - symbolem KZ zostały przeznaczone pod drogi i ulice zbiorcze; KL - drogi i ulice lokalne; KD - drogi i ulice dojazdowe; - symbolem KW zostały przeznaczone pod drogi i ulice wewnętrzne. Mając powyższe zapisy na uwadze zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, iż stanowisko Sądu I instancji, że miejscowy plan przewidział lokalizację inwestycji celu publicznego (§ 7 ust. 1 i 2) jedynie na terenach o symbolu: US, UT/US, UO, UZ, UK; NO, WZ - jako przeznaczonych pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy, KZ, KL, KD, KW - jako przeznaczonym pod drogi publiczne, przy jednoczesnym braku dopuszczenia innych funkcji na terenie UA/UC1 niż mieszkaniowa i stacja paliw, uniemożliwia realizację na terenie UA/UC1 inwestycji celu publicznego, jest niezgodne z podstawowymi zasadami interpretacyjnymi, w tym wykładnią językową czy celowościową przepisów uchwały Nr XXXII/340/05 z dnia 12 kwietnia 2005 r. Powyższe wskazane zapisy planu nie odnoszą się bowiem w jakikolwiek sposób do usług publicznych związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji. Jak już natomiast wskazano powyżej, żaden z pozostałych zapisów planu, w tym § 61 odnoszący się wprost do zasad obsługi gminy w zakresie telekomunikacji, nie wskazują konkretnych terenów przeznaczonych pod budowę ww. urządzeń technicznych, jak też nie wprowadzają zakazów dla możliwości ich realizacji. W konsekwencji uznać należy, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w niniejszej sprawie obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed wejściem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Powyższy przepis ma jednakże także zastosowanie w niniejszej sprawie. Wedle bowiem art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie natomiast do treści art. 46 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z treści ww. art. 46 ust 2 ustawy wynika, że lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy jest to sprzeczne z określonym w planie miejscowym przeznaczeniem terenu lub na danym terenie został wprowadzony zakaz tego rodzaju inwestycji. W orzecznictwie wskazuje się, że proces wykładni postanowień planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy - poprzez ustanowienie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z przytoczonych postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., II OSK 1925/20). Skoro zapisy przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazują wprost terenów przewidzianych pod realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, jak również nie wprowadzają wprost zakazu czy też ograniczenia dla tego tupu zamierzenia, to tym samym – mając także na wglądzie ww. przepis – przyjąć trzeba, że nie ma przeszkód aby była ona zrealizowana na terenie UA/UC1. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że zarzuty co do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak również naruszenie § 7 ust. 1 i 2 miejscowego planu są zasadne. W niniejszej sprawie brak jest bowiem podstaw do uznania, aby planowana inwestycja była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczyć przy tym należy, że wbrew stanowisku zawartym w odpowiedzi na skargę, wysokość planowanej inwestycji także nie świadczy o naruszeniu zapisów planu o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zapisy planu nie ograniczają bowiem zabudowy na terenie o symbolu UA/AC1 jedynie do dwóch kondygnacji naziemnych. Powołane przez skarżącego w skardze zapisy, tj. § 29 pkt 1 lit f planu, odnoszą się do innego terenu, tj. terenu oznaczonego symbolem UC1. Jak już natomiast wskazano powyżej, zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątków od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Za zasadny uznać należy także zarzut inwestora, iż Sąd I instancji nie miał podstaw do uznania, iż w sprawie organy nie dokonały wystarczających ustaleń w zakresie zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tj. dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla ludności. Sąd zarzucił w tym zakresie, że organy nie dokonały ustaleń co do ewentualnego występowania zjawiska kumulacji promieniowania elektromagnetycznego przez nakładanie się wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych i anten radioliniowych projektowanej stacji komórkowej oraz antenę radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku. Podnieść należy, że w podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwale z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 - której treścią, na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., związany jest Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę - wskazano, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm., dalej także: "rozporządzenie z 2010 r."), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. W uzasadnieniu przytoczonej uchwały podano, że parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdzają to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami. To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Uwzględniając zatem treść ww. uchwały, za skuteczny uznać należy zarzut materialny kasacji wniesionej przez inwestora oparty na tezie o braku podstaw do dokonania w niniejszej sprawie ustaleń w zakresie łącznej mocy EIRP wszystkich anten. Za niezasadne uznać należy przy tym zobowiązanie przez Sąd I instancji organów do wyjaśnienia czy realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do kumulacji promieniowania elektromagnetycznego z anteną radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku. W tym zakresie wskazać należy, że są to dwie zupełnie odmienne instalacje o różnych parametrach technicznych. Jak wynika zaś z ustaleń organu, w pobliżu inwestycji brak jest innych stacji bazowych telefonii komórkowej. Zaznaczyć przy tym należy, że - wbrew także stanowisku Sądu I instancji - ustalenia organu w tym zakresie nie zostały oparte jedynie na podstawie oświadczenia projektanta, ale również na ogólnodostępnych danych zawartych na stronie internetowej BTSeach-zakładka: http://beta.btsearch.pl (źródło danych: Urząd Komunikacji Elektronicznej). Wskazania przy tym wymaga, że 20 lipca 2018 r. została wydana decyzja środowiskowa, w której Wójt Gminy Andrespol stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji tej stwierdzono, że na podstawie dokumentacji przedsięwzięcia można stwierdzić, że nie wystąpi skumulowane oddziaływanie w obszarze, na którym planowana inwestycja będzie zlokalizowana. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia decyzji Wojewody Łódzkiego z 31 stycznia 2020 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 26 września 2019 r. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy był bowiem wystarczający do uznania, że planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w tym zgodna jest z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, mając na względzie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organy obowiązane były do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.