II OSK 877/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1087/20 w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2020 r., nr 615/2020 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1087/20, oddalił skargę J. J. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2020 r., nr 615/2020, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższym postanowieniem Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) z dnia 22 stycznia 2020 r., nr 9/2020, wydane w oparciu o art. 119 § 2 w zw. z art. 121 § 4 i 5, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a."), nakładające na J. J. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr 3/2016 wystawionym przez PINB w dniu 16 września 2016 r. (rozbiórki budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami przynależnymi usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi [...], gm. [...]). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie, na podstawie art. "174 pkt 1 i 2" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie "prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy", tj.: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania mimo naruszenia przez organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu "przepisów postępowania oraz przepisu prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy" a mianowicie: 1) art. 119 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż doszło do uchylenia się przez skarżącego od wykonania obowiązku, podczas gdy niewykonanie rozbiórki budynku jest związane z: a) oczekiwaniem na rozstrzygnięcia w sprawach mających istotne znacznie dla dopuszczalności i celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącemu tj. w sprawach w przedmiocie: zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego; stwierdzenia nieważności decyzji, która jest podstawą wydania tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie; wstrzymania egzekucji przez Wojewodę ze względu na szczególne okoliczności; b) faktem, iż budynek, którego dotyczy obowiązek rozbiórki stanowi jedyne miejsce zamieszkania skarżącego i jego rodziny; c) sytuacją rodzinną i majątkową skarżącego, koniecznością zapewnienia utrzymania i odpowiednich warunków bytowych niepełnosprawnemu synowi i ciężko chorej żonie oraz brakiem środków finansowych na zapewnienie rodzinie innego miejsca zamieszkania; 2) art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i dowolne uznanie, że realizacja egzekwowanego obowiązku w terminie 31 lipca 2020 r. jest realnie możliwa oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia dlaczego organ uznał wskazany termin za właściwy w okolicznościach niniejszej sprawy, podczas gdy przeprowadzenie prac rozbiórkowych wymaga znaczenie dłuższego czasu ze względu na konieczność dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi, zaplanowania robót, zawarcia umowy z wyspecjalizowanym przedsiębiorstwem oraz zapewnienia pięcioosobowej rodzinie, w tym niepełnosprawnemu synowi, innego miejsca zamieszania; 3) art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dowolne uznanie, że zobowiązanie do zapłaty grzywny w wyznaczonym terminie przyczyni się w sposób bezpośredni do wyegzekwowania wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku, podczas gdy termin wskazany przez organ egzekucyjny jest nierealny w okolicznościach niniejszej sprawy i w konsekwencji zastosowany przez organ egzekucyjny środek przymusu faktycznie stanowi karę za niewykonanie obowiązku; 4) art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez ustalenie wysokości grzywny bez uwzględnienia sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego oraz bez precyzyjnego wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia, sposobu ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku; 5) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., przez brak należytego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i wadliwe ustalenie, że to na skarżącym spoczywa obowiązek rozbiórki budynku, podczas gdy w decyzji Wójta Gminy [...] nr 104/92 z dnia 19 października 1992 r. J. J. nie został wskazany jako adresat wykonania obowiązku rozbiórki budynku; 6) art. 29 § 1 i 2 w zw. z art. 27 § 1 ust. 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie czy tytuł egzekucyjny spełnia wymagania z art. 27 § 1 u.p.e.a., podczas gdy wydanie tytułu wykonawczego nastąpiło w oparciu o decyzję, która nie wskazuje adresata obowiązku; 7) art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. polegające na niezastosowaniu tej normy i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wydanie tytułu wykonawczego nastąpiło w oparciu o decyzję, która nie wskazuje adresata obowiązku, jednego z konstytutywnych elementów decyzji administracyjnej; 8) art. 59 § 1 pkt 3 i 4 u.p.e.a. polegające na niezastosowaniu tej normy i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy pomiędzy tytułem wykonawczym a decyzją będącą podstawą do jego wystawienia istnieją istotne rozbieżności, bowiem J. J. w treści sentencji decyzji Wójta Gminy [...] nr 104/92 z dnia 19 października 1992 r. nie został oznaczony jako adresat obowiązku przymusowej rozbiórki; 9) art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie, że na skarżącego nakładane są obowiązki kosztowne, nieuzasadnione ekonomicznie i technicznie, nie do wykonania w wyznaczonym terminie, bez jednoczesnego rozważenia słusznego interesu skarżącego; 10) art. 15zzu ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), przez jego niezastosowanie i w konsekwencji nałożenie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy wykonanie rozbiórki przedmiotowego domu jednorodzinnego jest równoznaczne z koniecznością opróżnienia tego budynku mieszkalnego; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez brak zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego i wydanie zaskarżonego wyroku, pomimo braku ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w kwestii zweryfikowania ważności decyzji Wojewody [...] nr 223/T/93 z dnia 10 marca 1993 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr 104/92 z dnia 19 października 1992 r., która jest podstawą wydania tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie z dnia 16 września 2016 r., "nr 104/92"; III. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób nieodpowiadający wymaganiom ustawy, tj. poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, w szczególności wskazanego przez skarżącego naruszenia art. 15zzu ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów naruszenia prawa, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 119 § 1 u.p.e.a. i art. 6 § 1 u.p.e.a., przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż doszło do uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku. Należy zauważyć, że nakaz rozbiórki budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami przynależnymi usytuowanego na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gmina [...] (obecnie gmina [...]) nałożono na skarżącego kasacyjnie, decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 19 października 1992r. nr 104/92. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 10 marca 1993 r. nr 223/T/93, od której skargę zobowiązanego oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 792/09, a skargę kasacyjną od tego orzeczenia oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1924/09. PINB, działając w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczął postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego, doręczając zobowiązanemu tytuł wykonawczy z 16 września 2016 r. nr 3/2016. W toku postępowania PINB na podstawie art. 119 § 2 w zw. z art. 121 § 4-5 i art. 122 u.p.e.a. postanowieniem z 22 stycznia 2020 r. nałożył na J. J. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy [...] nr 104/92 w wysokości 165.150,20 zł, wzywając zobowiązanego do jej uiszczenia w terminie do 31 lipca 2020 r., jak również wzywając go do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr 3/2016 z 16 września 2016 r. w tym samym terminie (do 31 lipca 2020 r.). Uwzględniając okres czasu jaki upłynął nie tylko od daty wydania decyzji o nakazie rozbiórki ale od daty prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2010r. do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego w 2016r i daty wydania postanowienia o nałożenia grzywny w celu przymuszenia, nie można racjonalnie uznać, że skarżący nie uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku. Zasadą wynikającą z art. 6 § 1 u.p.e.a. jest zasada obligatoryjnego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z nią wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, iż w sytuacji niewykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 629/20). Zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, jeżeli obowiązek stał się wymagalny, a zobowiązany nie podjął działań do jego wykonania. Wskazać należy, że choć u.p.e.a. nie zawiera definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", to jednakże na podstawie całokształtu przepisów regulujących instytucje administracyjnego postępowania egzekucyjnego można uznać, że organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania, niezależnie od przesłanek jakimi się kieruje. Za niezasadne należy uznać zarzuty sformułowane w punktach 2 i 3 skargi kasacyjnej dotyczące terminu wyznaczonego w postanowieniu na uiszczenie grzywny albo wykonania decyzji o rozbiórce budynku. PINB wyznaczył termin końcowy ww. obowiązku na dzień 31 lipca 2020 r., a zatem przyjął, że 6-miesięczny okres jest wystarczający do tego, by zobowiązany mógł przygotować przeprowadzenie robót rozbiórkowych i je właściwie zrealizować. Rację ma Sąd I instancji, że brak jest uzasadnionych podstaw, by stanowisko organu podważyć, uwzględniając wykonalność postanowienia PINB, którego nie wstrzymywało wniesienie przez skarżącego zażalenia do organu wyższego stopnia, przedmiot rozbiórki i zakres wymaganych prac, jak też biorąc pod uwagę świadomość skarżącego odnoszącą się do ciążącego na nim obowiązku, która powinna łączyć się z podjęciem przez niego przygotowań zapewniających warunki do sprawnej realizacji koniecznych z punktu widzenia egzekwowanej sankcji prawnej działań, jeżeli nie budzi wątpliwości, że od momentu przesądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny legalności nakazu rozbiórki minęło 10 lat. Całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez ustalenie wysokości grzywny bez uwzględnienia sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego oraz bez precyzyjnego wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia, sposobu ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku. W świetle art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. wymiar grzywny w przypadku egzekucji na gruncie przepisów prawa budowlanego obowiązku rozbiórki ukształtowany jest ustawowo zdefiniowanymi mnożnikami - powierzchnią zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki oraz ceną 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Organy egzekucyjne nie dysponują zatem jakimkolwiek luzem decyzyjnym. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny odwołał się do aktu, który stanowił aktualne z punktu widzenia daty podejmowanej czynności egzekucyjnej (nałożenia grzywny w celu przymuszenia) źródło określenia ceny powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (komunikat Prezesa GUS z 21 listopada 2019 r. w sprawie ceny 1 m kw. powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2019 r. opublikowany 22 listopada 2019 r. w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Statystycznego pod poz. 56), prawidłowo określił wynikającą z niego wartość (4376 zł), dokonując równocześnie poprawnego ustalenia powierzchni budynku podlegającego rozbiórce (188,70 m2), opierając się w tej mierze na szczegółowym pomiarze budynku (szkic, k. 72 akt). Sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącego kasacyjnie z uwagi na obowiązujące przepisy, nie mogła być w żadnej mierze uwzględniona przy ustalaniu wysokości grzywny. Niezasadne są także zarzuty sformułowane w punktach 5, 6, 7 i 8 skargi kasacyjnej sprowadzające się do kwestionowania tytułu egzekucyjnego i wykonawczego z uwagi na to, że w decyzji Wójta Gminy [...] nr 104/92 z dnia 19 października 1992 r. J.J. nie został wskazany jako adresat wykonania obowiązku rozbiórki budynku. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, określenie skarżącego jako adresata postanowienia, wbrew odmiennej ocenie sformułowanej w skardze, nie uchybia art. 119 § 1 u.p.e.a., albowiem środek egzekucyjny dotyczy spełnienia obowiązku przez skarżącego jako zobowiązanego. Zarzut, że na skarżącym nie ciąży obowiązek wykonania rozbiórki budynku w oczywisty sposób pomija treść oceny prawnej wyrażonej w wiążących organy egzekucyjne prawomocnym orzeczeniach sądowych wydanych w sprawie. Poza tym, aczkolwiek w osnowie decyzji z dnia 19 października 1992 r. nakazującej rozbiórkę skarżący kasacyjnie nie został jednoznacznie wskazany, to jednak z jej uzasadnienia wprost wynika, że została ona skierowana do niego jako inwestora samowolnie wzniesionego obiektu. W uzasadnieniu decyzji kilkukrotnie wskazuje się J. J. jako inwestora budynku, natomiast sama decyzja skierowana i doręczona została wprost do J. J.. Naczelny Sąd Administracyjny, przeciwnie do skarżącego, nie ma wątpliwości, że adresatem decyzji jest J. J.. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów wskazanych w przytoczonych wyżej punktach skargi kasacyjnej. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie, że na skarżącego nakładane są obowiązki kosztowne, nieuzasadnione ekonomicznie i technicznie, nie do wykonania w wyznaczonym terminie, bez jednoczesnego rozważenia słusznego interesu skarżącego. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że wymieniony przepis został naruszony bowiem decyzja o rozbiórce narusza zasadę równości stron, z uwagi na to, że Wójt Gminy [...] wydając decyzję o rozbiórce całkowicie pominął kwestię samowoli budowlanej dotyczącą przebiegu ropociągu na działce skarżącego, która to okoliczność miała istotne znaczenie dla podjęcia decyzji rozbiórkowej. Tak sformułowany i uzasadniony zarzut nie może mieć żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie dotyczącej nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 15zzu ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Przepis ten stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego. Jako regulacja szczególna stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych należy go interpretować w sposób zawężający. Dotyczy on wprost tytułu wykonawczego nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego. Przepis ten nie pozostaje w żadnym związku z nałożeniem grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi nie zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się postępowanie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 10 marca 1993r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 19 października 1992r. nakazującą skarżącemu kasacyjnie rozbiórkę budynku wraz z urządzeniami. Sąd nie miał obowiązku zawieszania postępowania, z uwagi na toczące się postępowanie przed NSA, które dotyczyło odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie zależało od wyniku postępowania przed NSA w sprawie II OSK 511/21. Kwestia nakazu rozbiórki została wcześniej przesądzona, wyrokiem NSA z dnia 21 grudnia 2010r, sygn. akt II OSK 1924/09, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie, w którym oddalono skargę na decyzję nakazująca rozbiórkę budynku. Ubocznie można jedynie zauważyć, że postępowanie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej się zakończyło wyrokiem NSA z dnia 22 listopada 2023 r. oddalającym skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sytuacja taka nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, a jak podnosi skarżący kasacyjnie do zarzutu naruszenia art. 15zzu ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, mógłby stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wtedy, gdyby taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wskazanego zarzutu, nie miał wpływu na treść zaskarżonego wyroku, bowiem jak wyżej wykazano art. 15 zzu ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, nie mógł mieć zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Uwzględniając powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione zarzuty za nieuprawnione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.