II OSK 866/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas (spr.), Protokolant: asystent sędziego Monika Ziębicka, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1635/24 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr DL.WIPO.412.177.2023/MT w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2024 r., IV SA/Wa 1635/24 oddalił skargę M.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) z 30 kwietnia 2024 r., nr DL.WIPO.412.177.2023/MT utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białej Podlaskiej (dalej: KPSG) z 3 lutego 2023 r., nr 04/128/2/D-ZDP/2023, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10, art. 310 ust. 1 pkt 1, art. 318 ust. 1 w zw. z art. 315 ust. 2 pkt 1, art. 315 ust. 4 oraz art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.), dalej: u.c., a także art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a., zobowiązał skarżącego, obywatela Federacji Rosyjskiej (FR) do powrotu oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 12 miesięcy. M.T. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że SUdSC nie dopuścił się naruszenia ww. przepisów prawa w sytuacji gdy organ: a) nie dokonał wszechstronnej analizy materiału zgromadzonego w sprawie i dokonał dowolnej oceny tego materiału; b) oparł się w całości na ustaleniach dokonanych przez organy w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie dokonał własnej analizy w odniesieniu do przesłanki z art. 348 pkt 1 u.c., w sytuacji gdy "(...) przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej nie są tożsame z przesłankami udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Mianowicie należy zaakcentować, że ochrona uzupełniająca stanowi zagwarantowanie cudzoziemcowi pozostania w kraju, w którym ubiega się o ochronę z przyczyn nadzwyczaj prawdopodobnych, poważnych i zasadniczych. Powrót do kraju pochodzenia mógłby go bowiem narazić na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Natomiast zgoda na pobyt ze względów humanitarnych stanowi zdecydowanie lżejszy stopień prawdopodobieństwa powagi wystąpienia wymienionych zagrożeń w kraju powrotu. Wystarcza jedynie hipotetyczna możliwość, ale zindywidualizowana i realna, wykazana przez cudzoziemca" (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2022 r., IV SA/Wa 1778/22); c) nie dokonał istotnych ustaleń odnoszących się do sytuacji w kraju pochodzenia, z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań skarżącego, tj. doniesień o przymusowym wysyłaniu przez władze Rosji (zmuszaniu do podpisywania kontraktów) mężczyzn do walk na Ukrainie; d) w sposób dowolny, niepoprzedzony działaniami wyjaśniającymi, dokonał stwierdzenia, że relacja łącząca skarżącego z J.P. nie zasługuje na ochronę; co skutkowało uznaniem, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych i w konsekwencji oddaleniem skargi przez Sąd I instancji; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ II instancji powinien był przeprowadzić szersze postępowanie dowodowe w odniesieniu do przesłanki z art. 348 pkt 2 u.c., co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych i w konsekwencji oddaleniem skargi przez Sąd I instancji; 3) art. 15 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ II instancji ograniczył się jedynie do pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji, co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych i w konsekwencji oddaleniem skargi przez Sąd I instancji; 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepoddanie gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy przez Sąd I instancji, w których są wątpliwości, i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i skutkowało oddaleniem skargi; 5) art. 348 pkt 1 lit. a, b i d w zw. z art. 356 ust. 1 u.c. poprzez uznanie, że wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, co jest wynikiem ww. naruszeń w sferze prawa procesowego, w szczególności poprzestanie na ustaleniach dokonanych przez organy w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej w odniesieniu do przesłanki z art. 13 i art. 15 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1504 ze zm.), dalej: u.u.c.o., które nic są tożsame z przesłankami z art. 348 pkt 1 u.c.; 6) art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 u.c. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że powrót do kraju pochodzenia nic będzie naruszał praw skarżącego, o których mowa w ww. przepisach prawa; 7) art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.c. poprzez określenie wobec skarżącego zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji SUdSC, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z 9 kwietnia 2025 r. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z aktu małżeństwa zawartego 21 marca 2025 r. pomiędzy J.P., obywatelką Polski a skarżącym na okoliczność zawarcia związku małżeńskiego przez skarżącego i prowadzenia w Polsce życia rodzinnego przez skarżącego i J.P. W piśmie z 28 kwietnia 2025 r. KPSG poinformował, że skarżący kasacyjnie złożył 2 kwietnia 2025 r. wniosek o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stwierdzenie wygaśnięcia decyzji KPSG z 3 lutego 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku oddalającego skargę na decyzję SUdSC z 30 kwietnia 2024 r. zostało sporządzone w sposób, który ujawnia, dlaczego Sąd I instancji uznał kontrolowany akt za zgodny z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a. powodów niepodzielenia stanowiska zajętego przez skarżącego. Jakkolwiek skarżący kasacyjnie uznaje, że Sąd miał nie poddać gruntownej analizie wszystkich aspektów sprawy, w których, jego zdaniem, występują wątpliwości, tym niemniej to twierdzenie skarżącego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie oddaje rzeczywistego stanu rzeczy, motywy zaskarżonego wyroku odnoszą się bowiem do kluczowych kwestii prawnych rzutujących na kierunek rozstrzygnięcia zobowiązującego skarżącego do powrotu oraz orzekającego o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, a przy tym nawiązują do argumentacji zawartej w złożonej przez skarżącego skardze. Nieuzasadnione jest również przekonanie skarżącego kasacyjnie, że SUdSC z naruszeniem art. 15 w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. ograniczył się tylko do "pobieżnej kontroli" decyzji organu I instancji, ponieważ akceptacja ustaleń KPSG nie miała wskazywanego charakteru, opierała się bowiem na merytorycznej weryfikacji stanowiska tego organu, czemu towarzyszyło pogłębione odniesienie się do przebiegu dotychczasowego postępowania i treści wniesionego przez stronę odwołania od decyzji z 3 lutego 2023 r. Nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, w których skarżący podjął próbę podważenia podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a.). Sąd I instancji dokonując oceny prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, zasadnie nie dopatrzył się uchybień w zakresie dotyczącym wymogu wszechstronnego zebrania w sprawie materiału dowodowego, jak i dokonania jego właściwej oceny pod kątem przesłanek ewentualnego udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Nie znajduje potwierdzenia zarzut oparcia się przez organy w całości na ustaleniach dokonanych w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, o którą skarżący zwrócił się ponownym wnioskiem, co miałoby prowadzić do niedokonania własnej analizy sytuacji prawnej skarżącego z punktu widzenia przesłanki wymienionej w art. 348 pkt 1 u.c., której wystąpienie nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu odstąpić od skierowania do cudzoziemca wskazanego nakazu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przyjął, że organ II instancji dokonał w zaznaczonym zakresie samodzielnej analizy materiału dowodowego pochodzącego z akt postępowania zakończonego decyzją Rady do Spraw Uchodźców (dalej: RdSU) z 15 listopada 2023 r., nr RdU-626-5/S/10 i ta ocena, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest w całości trafna, uwzględniając wnioski, na jakich zdecydował się oprzeć SUdSC w kontrolowanej sprawie, ujawniające, że nawiązaniu do faktów wskazywanych przez skarżącego w postępowaniu w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej i sposobu ich rozważenia przez RdSU towarzyszyło dokonanie ich samodzielnej kontroli przez organ orzekający. Akcentowanie w skardze kasacyjnej, że przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej nie są w pełni tożsame z przesłankami udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych pozbawione jest doniosłości procesowej, mając na uwadze uwarunkowania sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Brak jest w niej bowiem jakichkolwiek podstaw, by postawa skarżącego wyrażająca się w krytycznym stosunku do działań wojennych podjętych przez siły zbrojne FR w Ukrainie, rzutująca na wyrażany przez cudzoziemca sprzeciw w braniu udziału w tych działaniach w razie powrotu do kraju pochodzenia, mogła stanowić podstawę udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, stosownie do dyspozycji art. 348 pkt 1 u.c., jeżeli się zważy, że przyjęte w postępowaniu ustalenia wskazywały na podjęcie przez cudzoziemca próby wykazania zagrożenia możliwością wcielenia do sił zbrojnych FR i skierowania do walk na terytorium Ukrainy w oparciu o przedstawienie kopii dokumentów (wezwań) nieodpowiadających swoją formą powszechnie używanej przez organy państwowe, w których właściwości pozostają sprawy mobilizacji. Okolicznością niesporną przy tym pozostaje, że skarżący cudzoziemiec nie odbywał nigdy służby wojskowej, ani nie posiada doświadczenia (wojskowego) istotnego z punktu widzenia potrzeb sił zbrojnych FR. Treść zaskarżonej decyzji jednoznacznie dowodzi, że SUdSC poddał analizie kwestię zasad rekrutacji do sił zbrojnych FR, w tym wskazane zagadnienie rozważył w kontekście toczącej się wojny w Ukrainie (raport WIKP z 4 października 2023 r. znak DPU-WIKP-424/402/2023) z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań odnoszących się do skarżącego. Odpowiadający ustaleniom wynikającym z materiału zgromadzonego w aktach sprawy raport opracowany przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu (EUAA) z 21 listopada 2024 r. ("Major developments regarding human rights and military service"; Q82-2024) potwierdza, że w sytuacji skarżącego nie zachodzi realne ryzyko wcielenia go do sił zbrojnych FR i związane z tym ryzyko bezpośredniego lub pośredniego udziału w masowych naruszeniach praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego (por. wyrok NSA z 18 listopada 2025 r., II OSK 106/25), co ocenie przyjętej przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie pozwala przypisać wadliwości w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej. Uwaga, że SUdSC powinien był przeprowadzić szersze postępowanie dowodowe w odniesieniu do przesłanki z art. 348 pkt 2 u.c., a zaniechanie tego działania, które Sąd I instancji pominął, stanowi o uchybieniu przez Sąd art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., pozostaje w całości nieuprawniona. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, ze skarżący przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od grudnia 2022 r., gdy wystąpił z trzecim wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, podczas przeprowadzonego przesłuchania w żaden sposób nie powiązał konieczności przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z zamiarem prowadzenia tu życia rodzinnego z J.P.. Powyższe korespondowało z ustaleniem przez KPSG, że podstawa udzielonego skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 października 2017 r. na mocy art. 158 ust. 1 pkt 1 u.c. (zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką polską) zdezaktualizowała się wobec rozwiązania małżeństwa z K.T. (nazwisko panieńskie S.), a skarżący zgodnie z przedstawianymi wyjaśnieniami nie nawiązał innych relacji na terenie Polski, które mogłyby mieć wpływ na naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), dalej: EKPC. Na pytanie, czy powrót do kraju pochodzenia wpłynie na jego prawo do życia rodzinnego, skarżący w trakcie przesłuchania ograniczył się jedynie do wskazania, że ma dwójkę dzieci na terenie Niemiec, które pozostają pod opieką matki i znajdują się w procedurze uchodźczej, jego przyjazd do Polski ma zaś związek z otrzymaniem w Niemczech odmownej decyzji w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej. Niesporność tego ustalenia została podważona w następstwie złożenia przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego 16 marca 2024 r. pisma, z którego wynikało deklarowane pozostawanie przez cudzoziemca od 5 lat w związku z J.P.. Stanowisko SUdSC uznające, że relacja pomiędzy skarżącym a wymienioną obywatelką polską nie potwierdza prowadzenia przez cudzoziemca życia rodzinnego nie znalazło, jak wskazują motywy zaskarżonego wyroku, akceptacji Sądu I instancji, którego zdaniem wchodzi ona w zakres normowania art. 8 EKPC, niemniej ustalenia dotyczące wspólnej historii skarżącego i jego narzeczonej nie świadczą o tym, iż powrót skarżącego do kraju pochodzenia stanowiłby nadmierną ingerencję w ich życie. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje powodów, by to zapatrywanie Sądu I instancji traktować jako błędne. W skardze kasacyjnej nie zostały przedstawione wystarczające argumenty, które pozwalałyby je zakwestionować. Twierdzenia Sądu, że skutek wydania zaskarżonego aktu nie niweczy życia rodzinnego, jakie skarżący ma prowadzić, albowiem może on utrzymywać bliskie więzi z J.P. na odległość w sytuacji podjęcia przez nią decyzji o pozostaniu w Polsce, nie można, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, uznać za "przedwczesne", jeżeli taki właśnie charakter na przestrzeni kilku lat zasadniczo przybrały relacje skarżącego z wymienioną, wobec tego, że po deklarowanym zapoznaniu się para szybko stać się miała "związkiem na odległość", posługując się określeniem partnerki skarżącego, po wyjeździe przez niego w 2020 r. do Niemiec, czego nie zmieniało bezpośrednie "spotykanie się co jakiś czas". Jeżeli według złożonych wyjaśnień oświadczenie się skarżącego miało miejsce w marcu 2023 r., tj. po wydaniu przez KPSG decyzji zobowiązującej skarżącego do powrotu, a para zaczęła wspólnie ze sobą mieszkać w sierpniu 2023 r., trudno przyjąć, by wobec objęcia skarżącego zakazem ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 12 miesięcy (art. 319 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 318 ust. 1 u.c.) te okoliczności mające związek z nielegalnym pobytem skarżącego - wymuszając podjęcie przez zobowiązanego starań umożliwiających stworzenia przez niego i jego partnerkę warunków zapewniających funkcjonowanie w zaznaczonym okresie rodziny rozdzielonej, stanowiły nadmierną ingerencję w prowadzone przez nich życie rodzinne, uchybiając zobowiązaniom jakie na państwo nakładają postanowienia art. 8 EKPC na płaszczyźnie wyznaczonej dyspozycją art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 u.c. W ugruntowanym orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) przyjmuje się, że w sytuacji, gdy życie rodzinne zostało stworzone w czasie, kiedy osoby zainteresowane zdawały sobie sprawę, że z uwagi na ich status przetrwanie takiego życia rodzinnego w państwie przyjmującym od początku pozostawało niepewne, jedynie w wyjątkowych okolicznościach wydalenie takich osób niebędących obywatelami danego państwa może stanowić naruszenie art. 8 EKPC (por. wyrok ETPC z 28 lipca 2020 r., Pormes p. Holandii (skarga nr 25402/14), § 57; wyrok ETPC z 30 czerwca 2015 r., A.S. przeciwko Szwajcarii (skarga nr 39350/13), § 48; wyrok ETPC z 3 października 2014 r., Jeunesse p. Holandii (skarga nr 12738/10), § 108; wyrok ETPC z 31 lipca 2008 r., Omoregie i inni p. Norwegii (skarga nr 265/07), § 57). Odnośnie do tego, czy zobowiązanie do powrotu narusza prawo do życia rodzinnego w rozumieniu EKPC, należy przypomnieć, że jej art. 8, zdaniem ETPC, rozpatrywany sam w sobie nie może być uważany za nakładający na państwo ogólny obowiązek poszanowania wyboru kraju zamieszkania małżonków (osób prowadzących ze sobą życie rodzinne). Jeżeli w swoim orzecznictwie ETPC jednoznacznie podkreśla, że ​​zasadniczym celem art. 8 EKPC jest ochrona jednostki przed arbitralnymi działaniami władz publicznych i przepis ten nie gwarantuje prawa do wyboru najodpowiedniejszego miejsca do rozwoju życia rodzinnego (por. decyzja ETPC z 5 kwietnia 2005 r., Benamar p. Holandii, skarga nr 43786/04; wyrok ETPC z 28 listopada 1996 r. Ahmut p. Holandii, skarga nr 21702/93, § 63), to trudno zawarte w tym przepisie obowiązki państwa odnosić do przypadku cudzoziemca, który wobec prawnego nakazania mu opuszczenia terytorium państwa przyjmującego w związku z nieposiadaniem tytułu pobytowego, intensyfikuje relacje z partnerką zamieszkałą w tym państwie, by następnie celem podważenia wykonania nakazu powołać się na "dolegliwości" jakie będzie pociągać za sobą czasowe rozstanie w sferze majątkowej i psychicznej. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Powoduje to, że pozbawiony wpływu na wynik sprawy jest fakt zawarcia przez skarżącego kasacyjnie 21 marca 2025 r., tj. po wydaniu ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jak również zaskarżonego wyroku oddalającego na nią skargę, związku małżeńskiego z J.P., stanowiący przedmiot wniosku dowodowego zamieszczonego w piśmie procesowym 9 kwietnia 2025 r. Powyższą okoliczność, jak wynika z pisma KPSG z 28 kwietnia 2025 r., wskazał skarżący kasacyjnie jako podstawę złożonego 2 kwietnia 2025 r. wniosku o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, wobec czego jej znaczenie dla sytuacji prawnej cudzoziemca wyznacza treść art. 365 ust. 2 pkt 1 u.c. Mając na uwadze powyższe względy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.