II OSK 860/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Michał Zdziera po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. F. i Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 252/23 w sprawie ze skargi H. F. i Z. F. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2023 r. nr WOP.7722.157.2022.GD w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 6 grudnia 2023 r., II SA/Gd 252/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gdańsku oddalił skargę H. F. i Z. F. (skarżący) na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (PWINB) z 30 stycznia 2023 r. nr WOP.7722.157.2022.GD, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. 2.1. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach (PINB), po przeprowadzeniu oględzin na działce skarżących, nr (...), położonej w miejscowości G., gm. S., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne m. in. w sprawie budynku garażu dwustanowiskowego usytuowanego na terenie ww. działki. 2.2. Z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r. PINB wstrzymał skarżącym prowadzenie robót budowlanych, dotyczących budowy budynku garażu dwustanowiskowego na opisanej wyżej działce i jednocześnie poinformował ich o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. budynku - w terminie 30 dni od daty otrzymania tego postanowienia - oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji ww. budynku. W uzasadnieniu w/w postanowienia PINB wskazał, że roboty budowlane, dotyczące ww. budynku były realizowane bez wymaganego zezwolenia Starosty Kartuskiego, lub też zgłoszenia, co potwierdza pismo Starosty z 3 grudnia 2021 r. Organ ten wskazał, że na podstawie oględzin nieruchomości ustalił, iż został na niej wybudowany po 2016 r. budynek garażowy dwustanowiskowy o konstrukcji murowanej, parterowy z dachem o konstrukcji drewnianej pokrytym blachą trapezową, o wymiarach 7,62 m x 5,68 m. Budynek zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 4 m od granic działki sąsiedniej ((...)). Budynek został wybudowany przez skarżących. Zdaniem PINB, ww. obiekt nie jest wymieniony w katalogu obiektów budowlanych, sformułowanym w art. 29 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb), zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, zdaniem organu powiatowego, że inwestorzy powinni uzyskać taką decyzję na realizację ww. budynku garażowego, której nie posiadają. Powołując się na art. 48 ust 1 pkt 1 uPb, PINB wskazał, że wstrzymuje w drodze postanowienia budowę ww. obiektu, wobec braku uzyskania przez inwestorów wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ pouczył strony o możliwości legalizacji, jej trybie i wysokości opłaty legalizacyjnej. 2.3. W wyroku wskazano, że zażalenie na tak wydane postanowienie wniosła H. F. Zażalenie wniósł także skarżący Z. F., który jednocześnie wystąpił o uzupełnienie uzasadnienia ww. postanowienia. 2.4. Z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 26 stycznia 2023 r. PWINB stwierdził niedopuszczalność zażalenia z 19 września 2022 r., uzupełnionego pismem z 23 września 2022 r., wniesionego przez Z. F. Natomiast, w następstwie rozpoznania zażalenia H. F., postanowieniem z 30 stycznia 2023 r. PWINB uchylił postanowienie PINB w zakresie informacji dotyczącej terminu do złożenia wniosku o legalizację i poinformował o możliwości złożenia takiego wniosku w terminie 30 dni od wydania przez tut. organ niniejszego postanowienia ostatecznego, w dalszym zakresie utrzymał postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swego postanowienia PWINB wskazał, że pismem z 5 września 2022 r. H. F., reprezentowana przez H. U., wniosła w terminie zażalenie na ww. postanowienie organu nadzoru budowlanego I instancji. Organ II instancji wskazał, że wybudowany garaż dwustanowiskowy jest budynkiem, gdyż posiada wszystkie elementy konstrukcyjne budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 uPb, tj. przegrody, dach i fundament, a ponadto - ze względu na konstrukcję, jest trwale związany z gruntem poprzez posadowienie na płycie betonowej, stanowiącej fundament, tj. w taki sposób, że jest zapewniona stabilność konstrukcji i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować jego przesunięcie. Ponieważ jego powierzchnia zabudowy wynosi 43,28 m², dlatego jego posadowienie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. PWINB uwzględnił, że termin złożenia wniosku o legalizację do PINB upływa w terminie 30 dni od dnia wydania przez organ odwoławczy niniejszego postanowienia, które jest ostateczne, tj. od 30 stycznia 2023 r. Wobec tego organ ten uchylił postanowienie I instancji w części dotyczącej terminu do złożenia wniosku o legalizację i wyznaczył nowy termin w tym zakresie, zaś utrzymał postanowienie PINB w pozostałym zakresie. Odnosząc się do argumentów zażalenia, PWINB przytoczył art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb, podkreślając, że w przepisie tym jest jednoznacznie wskazane, o jakie obiekty można uzupełnić istniejącą zabudowę zagrodową. Analizowany budynek garażowy dwustanowiskowy nie stanowi obiektu wyszczególnionego w ww. przepisie. Ponadto organ ten wskazał, że zgodnie z przepisami planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. nr XXXV/494/22 z dnia 11 lutego 2022 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 16 marca 2022 r., poz. 974; MPZP), część działki, na której zlokalizowany jest ww. budynek przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy usługowej, a zatem teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę zagrodową. Odnosząc się natomiast do argumentu dotyczącego ustaleń zawartych w ww. planie miejscowym, dotyczących zgodności istniejącej zabudowy z planem miejscowym (§ 9 ust. 2), wskazano, że przepis ten dotyczy zabudowy wykonanej na podstawie odpowiednich pozwoleń (decyzji pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych), a nie zabudowy wykonanej w warunkach samowoli budowlanej. 3.1. W złożonej przez H. F. i Z. F. skardze na ww. postanowienie, zaskarżono wyłącznie punkt 2 postanowienia PWINB, tj. w zakresie "utrzymania w mocy postanowienia w pozostałym zakresie" - dotyczącego legalizacji budynków garażowych usytuowanych na działce nr [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 3.2. Zdaniem skarżących organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie pomijając, że sporne obiekty są ściśle związane z produkcją rolną z uwagi m. in. na fakt, że działka o numerze (...) jest działką rolną i obiekty te uzupełniają zabudowę zagrodową. W ten sposób pominięto odniesienie się do art 29 ust.2 pkt 1 uPb. Zdaniem skarżących w tym stanie rzeczy w istocie nastąpiła jednoznaczna legalizacja przez ustalenia prawa miejscowego, iż obiekty te zlokalizowane zostały zgodnie z prawem. W takim przypadku z uwagi, że "prawo miejscowe jest aktem nadrzędnym" wobec innych przepisów, brak jest podstaw prowadzenia czynności zainicjowanych przez PINB, ponieważ wszelka interwencja ze strony organów nadzoru budowlanego byłaby naruszeniem przepisów prawa, tj. naruszeniem prawa miejscowego. W ocenie skarżących organ winien był umorzyć w/w postępowanie, jak bezprzedmiotowe. 3.3. W odpowiedzi na skargę, PWINB wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku oddalił skargę. 4.2. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stanowisko skarżących jest nietrafne. Wskazał, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb, na który powołują się skarżący, został wprowadzony do uPb ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471). Ustawa ta zasadniczo weszła w życie 19 września 2020 r. Zgodnie z jego brzmieniem, nadanym ww. ustawą nowelizującą: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, b) suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m²". Zdaniem WSA, niezależnie zatem od tego kiedy ww. garaż dwustanowiskowy o powierzchni zabudowy przekraczającej 43 m² został wybudowany przez skarżących, bez wątpienia nie jest to obiekt wymieniony w art. 29 ust. 2 pkt 1 lit a), ani tym bardziej lit. b) uPb, a w konsekwencji nie mógł być realizowany przy zastosowaniu uprzywilejowania wynikającego z powołanego przepisu, tj. bez pozwolenia na budowę, czy też bez zgłoszenia. 4.3. Dalej sąd pierwszej instancji wskazał, że w takiej sytuacji kluczowy argument skargi odwołujący się do błędnego zastosowania przez orzekające w sprawie organy powołanego art. 29 ust. 2 pkt 1 uPb nie mógł zostać uwzględniony. W dalszej kolejności zatem organy powinny były ustalić, czy budowa ww. garażu, w dacie jej realizacji (w latach 2016 - 2022) wymagała pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Zasadniczo bowiem tylko w odniesieniu do robót budowlanych i obiektów zrealizowanych z pominięciem ww. obowiązków reglamentacyjnych może zostać wdrożona procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 uPb. Jednocześnie sąd a quo podkreślił, że organy administracji, mimo ciążących na nich w tym zakresie obowiązków, wynikających z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775, K.p.a.), nie ustaliły precyzyjnie, kiedy został wybudowany ww. garaż, a z akt sprawy wynika, że miało to miejsce pomiędzy 2016 r. a 2022 r. (data końcowa wynika ze skargi), należało zatem przeanalizować, jakie obowiązki ciążyły na inwestorach w związku z realizacją tego typu obiektów w tym okresie, a w szczególności - czy realizacja garażu o ustalonej przez organy charakterystyce wymagała pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia, czy też była z tych obowiązków zwolniona. Zgodnie przy tym z ogólną regułą uPb, wynikającą z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy, zasadą jest realizacja robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę. Analiza przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb., a następnie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b) uPb, które dotyczą budowy garaży w okresie pomiędzy 2016 a 2022 r. na podstawie zgłoszenia, a więc z odstępstwem od ogólnej reguły określonej w art. 28 ust. 1 uPb, prowadzi do wniosku, że w każdym czasie inwestor mógł na podstawie zgłoszenia wybudować garaż wolnostojący o powierzchni do 35 m². Będący przedmiotem sporu garaż jest znacznie większy, gdyż jego powierzchnia przekracza 40 m², a zatem nie mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia i wymagał uzyskania przez jego inwestorów pozwolenia na budowę, którym bezspornie skarżący się nie legitymowali. Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo uchybienia przepisom postępowania, którego dopuściły się orzekające w sprawie organy w zakresie doprecyzowania daty budowy ww. garażu, prawidłowa jest przyjęta ocena, że jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. W konsekwencji, wydane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, oparte na art. 48 ust. 1 pkt 1 uPb, uznać należało za zgodne z prawem. 4.4. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżących o wiążącym charakterze planu miejscowego w zakresie legalizacji zrealizowanych przez nich budów objętych postępowaniami legalizacyjnymi sąd wskazał, że stanowisko to jest błędne. Przypomniał, że MPZP nie przesądza o działalności w zakresie budowy obiektów budowlanych, w szczególności o tym, jakie obowiązki ciążą na inwestorach w zakresie legalnego prowadzenia określonej kategorii robót budowlanych. Te kwestie normuje uPb, przesądzając kiedy wykonanie określonych robót wymaga zgłoszenia, kiedy pozwolenia na budowę, a kiedy w ogóle nie jest objęte reglamentacją. W konsekwencji, błędne jest przekonanie skarżących o tym, że skoro zrealizowane przez nich obiekty budowlane wpisują się w ich przeznaczenie przewidziane planem, to statuuje to ich legalności. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając tenże wyrok w całości. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 29 ust.2 pkt. 1a, w zw. z art. 3 pkt.1, w zw. z art. 3 pkt.2, w zw. z art. 3 pkt.6 zdanie 1 uPb w zw. z art. 48 ust.1 pkt.1 uPb, polegające na braku dokonania przez sąd pierwszej instancji na etapie procedowania oraz orzekania, w szczególności na etapie rozpoznawania skargi, a mianowicie regulacji zawierających definicje kategorii obiektu budowlanego, budynku oraz budowy oraz w konsekwencji uznaniu przez sąd pierwszej instancji, iż posadowiony przez skarżących kasacyjnie na działce nr 658/6 obiekt budowlany stanowił jednolity konstrukcyjnie dwustanowiskowy budynek dwustanowiskowy o łącznej powierzchni 43,28 m², - naruszenie art 106 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz.1634; Ppsa), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., polegającym na uznaniu przez sąd pierwszej instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdza, iż budynek posadowiony na działce nr 658/6 o wymiarach 7,62 x 5,68 m oraz powierzchni 43,28 m², stanowił jeden budynek garażowy dwustanowiskowy, a w konsekwencji budynek nie jest objęty hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 1a uPb, a finalnie, iż stanowił budynek, którego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę 5.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wybudowany przez skarżących garaż, nie wymagał pozwolenia na budowę, a wszelkie działania organów nadzoru budowlanego były niezasadne. Biorąc pod uwagę ww. zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenie od organu, kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 5.4. W piśmie procesowym z 8 lipca 2026 r., skarżący kasacyjnie podtrzymali wszystkie zarzuty, wnioski i wywody wskazane w skardze kasacyjnej. 5.5. W przepisanym ustawowo terminie PWINB nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5.6. Na rozprawę wyznaczoną tej sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny Dz. U. 2026, poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. 6.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. 6.3. Przeprowadzone postępowanie administracyjne przez organy nadzoru budowlanego wykazało, że skarżący wybudowali na swojej działce budynek garażowy w warunkach samowoli budowlanej. Posadowiony budynek jest trwale związany z gruntem i opiera się na płycie fundamentowej. Powierzchnia zabudowy wynosi łącznie 43,28 m². Jest to budowla trwałej konstrukcji, wyposażona w instalacje elektryczną. Dlatego wybudowanie tego typu budynku wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Nie jest to byt konstrukcyjny, który należy do budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², ani obiekt gospodarczy, związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Tym samym, wykonany przez skarżących obiekt, nie wypełnia dyspozycji art. 29 ust. 2 uPb, przez co zasadnie zostało wszczęte postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. 6.4. Postanowienie o wstrzymaniu budowy otwiera postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowalnej, określając ramy tego postępowania. Na tym etapie postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadać, czy doszło do samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ust. 1 uPb, tj. ustalić, czy budowany lub wybudowany obiekt budowlany wymagał uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz, czy takie pozwolenie lub zgłoszenie zostało pozyskane przed rozpoczęciem realizacji inwestycji lub też nie został wniesiony sprzeciw do zgłoszenia. Ponadto na tym etapie istnieje obowiązek organu, pouczenia inwestora o możliwości legalizacji samowolnie realizowanego lub wykonanego obiektu budowalnego lub jego części, o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej i o zasadach jej obliczenia. Postanowienie o wstrzymaniu budowy nie kończy postępowania legalizacyjnego i nie załatwia co do istoty kwestii legalizacji samowoli budowlanej. Zatem na tym etapie postępowania kwestią kluczową jest zidentyfikowanie samowoli budowlanej, jej przedmiotu oraz dokonanie jej kwalifikacji prawnobudowlanej z punktu widzenia wymogów uPb (zob. wyrok NSA z 25 marca 2026 r., II OSK 2554/23, LEX nr 4083664). Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów uPb. W związku z tym nie doszło do naruszenia art. 29 ust.2 pkt. 1a, w zw. z art. 3 pkt.1, w zw. z art. 3 pkt.2, w zw. z art. 3 pkt.6 zdanie 1 uPb w zw. z art. 48 ust.1 pkt.1 uPb. Podniesiony w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej pozbawiony jest argumentacji, mogącej spowodować uchylenie zaskarżonego orzeczenia. 6.5. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 Ppsa w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, którego celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. W trybie art. 106 § 3 Ppsa sąd administracyjny, nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Co do zasady dyspozycja art. 106 § 3 Ppsa nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego, wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z 10 marca 2026 r., III OSK 1239/23). W przedmiotowej sprawie, WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Nie ma podstaw, aby czynić ku temu jakiekolwiek zarzuty. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi i ustalił jednoznacznie, że garaż zbudowany przez skarżących wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Zwrócono uwagę, że postępowanie administracyjne nie uwypukliło daty powstania budynku, lecz nie było to ustalenie istotne, ponieważ o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, decydowała powierzchnia zabudowy budynku, która przekracza 35 m². Sąd a quo słusznie wskazał w uzasadnieniu swego wyroku, że skarżący w każdym czasie mogli zrealizować swoje przedsięwzięcie budowlane tylko na podstawie pozwolenia na budowę, którym bezspornie się nie legitymowali. Wydane postanowienia były zatem prawidłowe, pomimo nie ustalenia konkretnej daty wybudowania garażu. W każdym stanie prawnym, obowiązującym pomiędzy 2016 a 2022 rokiem, budowa garażu, którego powierzchnia zabudowy przekracza 35 m², wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzone uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, które sąd pierwszej instancji dostrzegł i omówił w uzasadnieniu wyroku, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W związku z tym niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut art 106 § 5 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt.1c, w zw. z art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 §1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. 6.6. Sąd pierwszej instancji dokonał słusznej oceny działania organów administracji publicznej. Wyraz dokonanej kontroli sądowoadministracyjnej, stanowi sporządzone uzasadnienie wyroku, które omawia fakty istotne dla sprawy i wskazuje przepisy prawa administracyjnego, które mają zastosowanie względem skarżących. 7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, o czym orzeczono w sentencji wyroku.