II OSK 833/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2306/12 w sprawie ze skargi B.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2306/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi B.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Boguty-Pianki z dnia [...] październik 2008 r. nr [...] (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt 2), zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3) oraz przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.Z. kwotę 240 złotych oraz kwotę 55,20 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 4). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Przedmiotem skargi B.P. i J.P. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...]. Zaskarżonym orzeczeniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Boguty-Pianki z dnia [...] października 2008 r., nr [...], ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej [...] p.n. "[...]" na terenie oznaczonym jako działka nr [...], położonym we wsi A., gmina A. Postępowanie to toczyło się na wniosek inwestora - [...] sp. z o.o. w W. z dnia 3 kwietnia 2008 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku Wójt Gminy Boguty-Pianki trzykrotnie wydawał decyzję w pierwszej instancji. Decyzje tego organu: z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji - odpowiednio decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. oraz decyzją z dnia [...] września 2008 r. Podejmując zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazało na treść odwołania mieszkańców wsi A. – R.J., J.K., P.C., J.P. i B.P. od ww. decyzji z dnia [...] października 2008 r., podając, że odwołujący się sprzeciwili się realizacji planowanej inwestycji. Wskazali bowiem, że wpływ tej inwestycji będzie wykraczać poza granice działki, tj. inwestycja ta będzie uciążliwa dla otoczenia i będzie stanowiła zagrożenie dla środowiska poprzez zanieczyszczenie gleby oraz promieniowanie. Podnieśli też, że nie wszyscy zainteresowani mogli zapoznać się ze stosownym w sprawie obwieszczeniem, ponieważ tablica ogłoszeń znajduje się u sołtysa na krańcu A., do którego mieszkańcy udają się tylko w dniach płatności poszczególnych rat podatku. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowało się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Podniosło, że jednym z podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Dalej wyjaśniło, że ustalenie stron postępowania następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 K.p.a. Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest więc posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na której rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Następnie wskazano na przepis art. 53 ust. 1 tej ustawy. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew twierdzeniom odwołujących się, zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach uzgadniających, jak również o decyzji kończącej postępowanie strony zostały powiadomione w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy A. oraz w sposób zwyczajowo przyjęty dla miejscowości A. - na tablicy ogłoszeń sołtysa wsi A., a także poprzez ogłoszenie zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej gminy A. na stronie internetowej gminy. Inwestora, właściciela działki, na której będzie realizowana inwestycja, a także bezpośredniego sąsiada - właściciela działki nr ew. [...] - zawiadomiono pisemnie. Dalej organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty o uciążliwości planowanej inwestycji dla otoczenia i zagrożeniu dla środowiska poprzez zanieczyszczenie gleby i promieniowanie. Stwierdził, że wymagania dla zagospodarowania terenu inwestycji zostały ustalone na podstawie analizy funkcji zagospodarowania terenu wokół terenu objętego wnioskiem w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja polega na budowie wieży kratowej o wysokości 51,5 m, zawieszeniu anten sektorowych i radiofonii, kontenera, wykonania złącz i przyłącza energetycznego, ogrodzenia oraz drogi dojazdowej. Wskazał, że na podstawie załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia dla stacji bazowej [...] p.n. "[...]" ustalono, iż promieniowanie występuje wzdłuż głównych anten sektorowych w azymucie 40, 175 i 285 stopni na odległość do 150 m od środka elektrycznego anten oraz na wysokości 33,3 m oraz 41,7 m n.p.t., a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Pod wymienionymi osiami znajdują się tereny upraw rolnych i lokalna droga. Zatem - jak wskazał - nieruchomości należące do osób składających odwołanie znajdują się poza osiami głównymi anten sektorowych. Na koniec Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w nawiązaniu do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia i zawiera ustalenia wynikające z przepisu art. 54 tej ustawy. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli R.J., J.K., P. C., J. P. i B.P., podnosząc w uzasadnieniu, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] prowadzona jest hodowla bydła mlecznego, zaś w odległości do 150 m od tej działki umiejscowione są obiekty budowlane, w których przebywają ludzie. Do planowanej inwestycji nie ma lokalnej drogi dojazdowej, a istniejąca "dróżka polna" stanowi własność właścicieli gruntów przylegających do niej i tylko przez nich może być użytkowana. Skarżący podnieśli również, że na działce nr [...] istnieje już stacja bazowa, oraz że pomimo długotrwałego postępowania administracyjnego nikt nie przybył na miejsce "sprawdzić warunki oraz rozmawiać z mieszkańcami występującymi jako strony postępowania". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi R.J., J.K. i P.C. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy uznał skargę J.P. i B.P. za bezzasadną i wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 43/09, oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku podniesiono, że dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, sąd nie stwierdził w kontrolowanej sprawie takich naruszeń prawa, które winny skutkować uchyleniem tego rozstrzygnięcia i uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia - właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. B.P. wniosła skargę kasacyjną. Po rozpoznaniu tej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 716/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jako całkowicie uzasadniony należało uznać zarzut kasacyjny, że Wojewódzki Sąd z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. zaakceptował poczynione przez organy obu instancji ustalenia dotyczące charakterystyki planowanego obiektu i jego kwalifikacji pod względem wymogu opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. budowy stacji bazowej [...] wskazano, iż działka - na której projektowana jest inwestycja - położona jest na terenie niepodlegającym ochronie środowiska, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W szczególności, na podstawie opracowanej przez inwestora klasyfikacji przedsięwzięcia stwierdzono, że nie wymaga ono opracowania raportu oddziaływania na środowisko oraz wydania decyzji środowiskowej. Powyższe ustalenia potwierdzone zostały w decyzji organu odwoławczego, który uznał za niezasadne zarzuty dotyczące uciążliwości planowanej inwestycji dla otoczenia, czy zagrożeń dla środowiska. Jednocześnie w aktach administracyjnych znajduje się, uzgodniony przez właściwe organy, projekt decyzji z dnia [...] maja 2008 r., w którym wskazano, że przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 4). Warunek ten nie został jednak zamieszczony w decyzji z dnia [...] października 2008 r., przy czym w pkt 1 tiret czwarte decyzji podano jedynie, że realizacja zamierzenia wymaga spełnienia m.in. warunków wynikających z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W wydanych decyzjach organy obu instancji nie wyjaśniły dlaczego przy ustalaniu warunków lokalizacyjnych odstąpiono od wymogu określonego w pkt 4 projektu decyzji, zwłaszcza że sporządzony przez uprawnionego architekta projekt pochodził z późniejszej daty, niż oświadczenie inwestora i przedłożona przez niego kwalifikacja przedsięwzięcia z marca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił również, że organy orzekające w sprawie nie przedstawiły żadnej argumentacji, z której wynikałyby kryteria oceny złożonego przez inwestora dokumentu p.n. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i chociaż zasadnicze ustalenia zawarte w decyzjach oparte zostały na omawianym dokumencie, to brak jest oceny co do jego kompletności w kontekście całokształtu materiału dowodowego, jak też w aspekcie zarzutów podnoszonych w odwołaniu. W takim stanie sprawy nie można uznać, że organy orzekające dokonały właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organy w postępowaniu administracyjnym ograniczyły weryfikację ustaleń faktycznych do powołania w uzasadnieniu decyzji dokumentów złożonych przez inwestora, a "mających na celu wykazanie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie jest konieczne w niniejszej sprawie uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych", mimo że organy w wydanych decyzjach nie przedstawiły samodzielnej oceny w tym przedmiocie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jakie konkretne przepisy determinowały kierunek i zakres ustaleń faktycznych oraz dokonywanej subsumcji w zakresie prawnej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W postępowaniu nie rozważono bardzo istotnych okoliczności, jak chociażby kwestia kumulacji oddziaływań przedsięwzięcia w związku ze wskazywanym istnieniem na tej nieruchomości stacji bazowej telefonii cyfrowej. W rezultacie należało stwierdzić, że brak pełnej weryfikacji stanu faktycznego sprawy czynił przedwczesną ocenę Wojewódzkiego Sądu w przedmiocie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi, a zwłaszcza w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Jako uzasadniony częściowo Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do określonych niezgodności pomiędzy wydaną decyzją lokalizacyjną, a treścią projektu decyzji, poddanego procedurze uzgodnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że należało przyjąć, iż w omawianym zakresie materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych wymaga bardziej wnikliwej analizy, celem stwierdzenia zachowania w sprawie wymogów ustanowionych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno Sąd pierwszej instancji poprzez akceptację rozstrzygnięcia organów, jak i organy, które dopuściły się naruszenia zasady obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, doprowadziły do naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, oparł się na niepełnych ustaleniach i na podstawie takiego stanu sprawy ocenił zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i kierując się wskazaniami tego Sądu, uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a następnie podał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, szczególnie art. 77 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu rozpoznając sprawę ponownie nie można bezkrytycznie zaakceptować dokonanego przez organy obu instancji ustalenia dotyczącego charakterystyki planowanego obiektu i jego kwalifikacji pod względem wymogu opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Zwrócono uwagę, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego, tj. stacji bazowej [...] wskazano, iż działka - na której projektowana jest inwestycja - położona jest na terenie niepodlegającym ochronie środowiska, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Na podstawie opracowanej przez inwestora klasyfikacji przedsięwzięcia stwierdzono, że nie wymaga ono opracowania raportu oddziaływania na środowisko oraz wydania decyzji środowiskowej. Powyższe potwierdzone zostało w decyzji organu odwoławczego, który uznał za niezasadne zarzuty dotyczące uciążliwości planowanej inwestycji dla otoczenia, czy zagrożeń dla środowiska. Zdaniem Sądu, jak zaznaczono, w aktach administracyjnych znajduje się, uzgodniony przez właściwe organy, projekt decyzji z dnia [...] maja 2008 r., w którym wskazano, że przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 4). Warunek ten nie został jednak zamieszczony w decyzji z dnia [...] października 2008 r., przy czym w pkt 1 tiret czwarte decyzji podano jedynie, że realizacja zamierzenia wymaga spełnienia m.in. warunków wynikających z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Nadto, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji w swoich decyzjach nie wyjaśniły, dlaczego przy ustalaniu warunków lokalizacyjnych odstąpiono od wymogu określonego w pkt 4 projektu decyzji, zwłaszcza że sporządzony przez uprawnionego architekta projekt pochodził z późniejszej daty, niż oświadczenie inwestora i przedłożona przez niego kwalifikacja przedsięwzięcia z marca 2008 r. Kwestia ta ma w sprawie bardzo istotne znaczenie i powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona przez organ. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie przedstawiły żadnej argumentacji, z której wynikałyby kryteria oceny złożonego przez inwestora dokumentu p.n. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i chociaż zasadnicze ustalenia zawarte w decyzjach oparte zostały na omawianym dokumencie, to brak jest oceny co do jego kompletności w kontekście całokształtu materiału dowodowego, jak też w aspekcie zarzutów podnoszonych w odwołaniu. W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można uznać, iż organy orzekające dokonały właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organy w postępowaniu administracyjnym ograniczyły weryfikację ustaleń faktycznych jedynie do powołania w uzasadnieniu decyzji dokumentów złożonych przez inwestora nie przedstawiając samodzielnej oceny w tym zakresie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jakie konkretne przepisy wskazywały kierunek i zakres ustaleń faktycznych oraz prawnej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W postępowaniu administracyjnym nie rozważono bardzo istotnych okoliczności, jak chociażby kwestii kumulacji oddziaływań przedsięwzięcia w związku ze wskazywanym istnieniem na tej nieruchomości stacji bazowej telefonii cyfrowej. W rezultacie Sąd stwierdził, że pobieżne ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi, a zwłaszcza w zakresie ochrony interesów osób trzecich doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z przepisami procedury administracyjnej. Nadto Sąd podkreślił, że zarzut strony skarżącej odnoszący się do określonych niezgodności pomiędzy wydaną decyzją lokalizacyjną, a treścią projektu decyzji, poddanego procedurze uzgodnienia jest zasadny. W omawianym zakresie materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych wymaga wnikliwej analizy, celem stwierdzenia zachowania w sprawie wymogów ustanowionych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego organy administracji nie uczyniły. W świetle powyższego za nieprawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał rozstrzygnięcia organów obu instancji, ponieważ w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Nadto Sąd wskazał, że bez dokonania ustaleń we wskazanych powyżej kwestiach nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając to orzeczenie w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono: 1/ naruszenie przepisów postępowania poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ w toku prowadzenia sprawy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., 2/ naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że złożony przez inwestora dokument nie wypełnia dyspozycji art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 3/ naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził analizy wymaganej art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując na powyższe wnosząca skargę kasacyjną Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonym wyroku nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Dalej podniesiono, że Wójt Gminy Boguty-Pianki dokonując sprawdzenia kompletności i poprawności, po uzupełnieniu go przez inwestora, uznał wniosek za przygotowany prawidłowo i kompletny. O planowanej inwestycji zawiadomił strony postępowania i miejscową społeczność. Uwzględnił zatem określony w art. 7 K.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywateli umożliwiając im w ten sposób podniesienie ewentualnych zarzutów oraz zgłoszenie uwag do projektu planowanej decyzji lokalizacyjnej. W zakresie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko organ przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej przeanalizował i uznał za wystarczający złożony przez inwestora dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia. Oświadczenie z marca 2008 r.". Podstawą jego przyjęcia było wykazanie, w oparciu o obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie nie występuje zabudowa w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. Wobec tego projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej, w ocenie organu odwoławczego, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgromadzone przez organ w trakcie prowadzonego postępowania dokumenty oraz poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji lokalizacyjnej. Zawierają wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 K.p.a. przy uwzględnieniu wymogów wynikających z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem, zdaniem skarżącej Spółki, nie można uznać, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że doszło w trakcie prowadzonego postępowania do naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Spółka wskazała, że decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego organ wydaje na podstawie wniosku, zawierającego między innymi charakterystykę inwestycji. Przy czym powołane przepisy nie wymagają od organu kontrolowania wskazanej przez inwestora charakterystyki poprzez przeprowadzanie dodatkowych dowodów czy wyliczeń. Dlatego też, brak było uzasadnionych podstaw do wymagania od organu, aby prowadził dodatkowe postępowanie dowodowe czy wyjaśniające w tym zakresie. Jak ocenił organ pierwszej instancji, planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w powołanym rozporządzeniu. Zwrócił również uwagę, że w obrocie funkcjonuje decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a nie jej projekt, które może się różnić od wersji ostatecznej. W ocenie Spółki Sąd pierwszej instancji nietrafnie także zarzucił organom naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dokonał bowiem analizy zgodnie z dyspozycją ww. przepisu. Natomiast Sąd pierwszej instancji nie skonkretyzował w jaki sposób, jego zdaniem, organy winny taką analizę sporządzić, to zdaniem Spółki dokonał on błędnej wykładni przedmiotowego przepisu. W odpowiedzi na skargę B.P. i J.P. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać za nieusprawiedliwione. W sprawie kwestią o podstawowym znaczeniu jest to, że niniejsza sprawa była już rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 716/11, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną skarżących, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 43/09 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skutkiem tego wyroku było wydanie przez Sąd pierwszej instancji wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., tj. wyroku zaskarżonego rozpoznawaną skargą kasacyjną. Zgodnie z treścią art. 190 P.p.s.a. "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Zdanie pierwsze tej normy prawnej adresowane jest do sądu, któremu sprawa została przekazana. Drugie zaś zdanie skierowane jest bezpośrednio do strony, która składa skargę kasacyjną po ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, a w sposób pośredni do sądu drugiej instancji rozpoznającego ten środek odwoławczy. Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. Nadto dodać należy, że rozpoznając skargę kasacyjną od ponownie wydanego orzeczenia sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest również związany wykładnią prawa dokonaną we wcześniej wydanym kasacyjnym orzeczeniu. Związanie to wynika w sposób pośredni ze zdania drugiego tego przepisu, gdyż nie można oprzeć ponownej skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem sąd odwoławczy, rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten sąd, w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa i jakich norm prawnych ona dotyczy. Następnie należy ocenić zarzuty skargi kasacyjnej przez pryzmat tej wykładni. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu, nie mogą być uwzględnione, nawet bez merytorycznej ich oceny. Wystarczy, że sąd drugiej instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia powoła się na art. 190 in fine P.p.s.a. Nie ma wówczas potrzeby analizy trafności argumentacji autora skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydając zaskarżone orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo dostosował się do oceny prawnej dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. Niewątpliwie bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wiążąco wypowiedział się co do kwestii wadliwości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych podnosząc, że w decyzjach tych organy dokonując ustaleń w zakresie charakterystyki planowanego obiektu i jego kwalifikacji pod względem wymogu opracowania raportu oddziaływania na środowisko, nie wyjaśniły dlaczego przy ustaleniu warunków lokalizacyjnych odstąpiono od wymogu określonego w pkt 4 projektu decyzji, tj. iż przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, tym bardziej, że sporządzony przez uprawnionego architekta projekt pochodził z późniejszej daty aniżeli oświadczenie inwestora i przedłożona przez niego "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z marca 2008 r. Wskazano także, że organy nie przedstawiły żadnej argumentacji z której wynikałyby kryteria oceny złożonego przez inwestora dokumentu p.n. "Kwalifikacja przedsięwzięcia". Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chociaż zasadnicze ustalenia decyzji zostały oparte na tym dokumencie, to brak jest oceny co do kompletności w kontekście całokształtu materiału dowodowego, jak też zarzutów odwołania. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że nie można uznać, iż organy dokonały właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. Sąd pierwszej instancji, po ponownej analizie sprawy, w całości podzielił. Zatem formułowanie przez wnoszącą skargę kasacyjną Spółkę odmiennych ocen, niż zaprezentowane we ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalne. Zatem zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 53 ust. 3 tej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało, z przyczyn wyżej podanych, oddalić. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że złożony przez Spółkę dokument nie wypełnia dyspozycji tego przepisu, to podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji nie oceniał opracowania dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia przez pryzmat ww. przepisu. Zatem zarzut ten należało uznać także za niezasadny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną. W przedmiotowej sprawie w imieniu skarżących, ustanowiony z urzędu pełnomocnik, w sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o przyznanie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 23.02.2011 r., sygn. akt I OSK 195/11).