II OSK 831/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P., R. P., D. K. i D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/24 odrzucającego skargę K. P. w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 852/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę K. P. (skarżąca) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) z dnia 24 lipca 2024 r., nr 852/2024. Sąd uznał, że skarżąca nie posiada interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę na ww. decyzję WINB umarzającą postępowanie odwoławcze - z odwołania R. P. - od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z 18 stycznia 2024 r., nr IIWT/54/2024. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli jednym pismem osobiście K. P., R. P., D. K. i D. K.. W pismach procesowych z 24 kwietnia 2025 r. i 5 maja 2025 r. K. P., R. P., D. K. i D. K. zajęli stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. W § 2-3 tego artykułu został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 p.p.s.a. obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i skutkuje na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzuceniem skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1088/11; R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 8, 2023). W niniejszej sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia przesłanego wraz z odpisem postanowienia z 22 stycznia 2025 r., wniosła skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną przez nią osobiście. Nie wykazała przy tym, że należy do grupy osób uprawnionych do sporządzenia tego środka odwoławczego. W konsekwencji przyjąć należy, że nie został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a., co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej wywiedzionej przez skarżącą. Podobnie należy ocenić skargę kasacyjną wniesioną przez D. K., D. K. i R. P. Także oni nie wykazali, że są uprawnieni do sporządzenia tego środka odwoławczego. Niedopuszczalność skargi kasacyjnej ww. podmiotów wynika także z innych przyczyn. D. K. i D. K. nie byli stronami postępowania - nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, nie wnieśli skargi i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesu prawnego. R. P. był wprawdzie adresatem zaskarżonej decyzji i wniósł na nią skargę, jednakże nie był adresatem postanowienia z 22 stycznia 2025 r. Skutki procesowe dotyczą wyłącznie adresatki ww. postanowienia – K. P. - tylko ona mogła wnieść skargę kasacyjną (oczywiście powinna być sporządzona przez osobę uprawnioną). Złożone pisma z 24 kwietnia 2025 r. i 5 maja 2025 r. pozostają bez wpływu na zasadność wydania przedmiotowego postanowienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.