II OSK 83/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. i T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 312/20 w sprawie ze skargi K. P. i T. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r., VII SA/Wa 312/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę K.P. i T.P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 27 listopada 2019 r., znak DON.7200.197.2019.RKR, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu (PINB) decyzją z 17 lutego 2014 r., nr 46/2014, znak: PINB-4410/GNT-1/2013, nakazał T.P. rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalno-usługowego (zakład stolarski) o funkcji garażowo-gospodarczej o wymiarach w rzucie 5,5 m x 8,7 m, zlokalizowanego od strony wschodniej budynku na dz. nr ewid. [...], położonej w miejscowości O. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (MWINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm., K.p.a.) decyzją z 8 czerwca 2015 r. uchylił w całości w/w decyzję nakazową PINB oraz nakazał inwestorowi – T.P. – rozbiórkę rozbudowanej części wyżej opisanego budynku mieszkalno-usługowego. Dalej w wyroku VII SA/Wa 312/20 przywołano, że w/w decyzja MWINB była kontrolowana przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z 21 lipca 2016 r., II SA/Kr 1047/15, oddalił skargę K.P. i T.P. wskazując, że postępowanie administracyjne prowadzone było prawidłowo z zachowaniem ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasady prawdy materialnej, decyzja została skierowana do właściwych adresatów; jako niezasadne oceniono także inne, wówczas podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Następnie wyrokiem z 18 grudnia 2018 r., II OSK 230/17, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił skargę kasacyjną T.P. oraz K.P. od w/w wyroku II SA/Kr 1047/15. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 10 lipca 2019 r. T.P. oraz K.P. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji MWINB z 8 czerwca 2015 r., powołując jako przesłankę stwierdzenia nieważności art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zarzucając naruszenie: – art. 9 K.p.a. w wyniku nienależytego i niewyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz nieudzielenia istotnych wskazówek dotyczących postępowania, w wyniku czego strona niedziałająca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika i nieznająca prawa poniosła niepowetowaną szkodę w postaci wydania niekorzystnej decyzji; – art. 40 § 1 K.p.a. poprzez doręczenie decyzji osobie, która nie posiadała upoważnienia do działania imieniem strony postępowania w ramach postępowania przed organem nadzoru budowlanego II instancji; – zakreślenie przez PINB w postanowieniu z 12 września 2013 r. zbyt krótkiego terminu do wykonania nałożonego na stronę obowiązku. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 312/20 kolejno wskazano, że GINB postanowieniem z 25 września 2019 r., wydanym na podstawie art. 61a K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MWINB z 8 czerwca 2015 r. Pismem z 21 października 2019 r. T.P. i K.P., w ustawowym terminie złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej wyżej wskazanym postanowieniem organu centralnego. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, GINB powołanym na wstępie postanowieniem z 27 listopada 2019 r. utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w I instancji. Organ centralny wskazał, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zostało podjęte po ustaleniu, że prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie oddalił skargę na decyzję MWINB z 8 czerwca 2015 r., natomiast NSA wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku sądu wojewódzkiego, w związku z czym stwierdził, że sądy obu instancji nie dopatrzyły się naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji organu wojewódzkiego. Zdaniem GINB oznacza to, że kwestionowana decyzja została uznana prawomocnie za zgodną z prawem. Zdaniem organu centralnego sądy obu instancji oddalając skargę dysponowały materiałem dowodowym sprawy, na podstawie którego dokonały oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skoro skarga na decyzję MWINB z 8 czerwca 2015 r., została prawomocnie oddalona, to uprawnione jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja była wolna od wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. T.P. i K.P. nie godząc się z rozstrzygnięciami organu centralnego złożyli skargę do WSA w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości postanowień GINB wydanych w obu instancjach. Skarżący wnieśli również o zwrot kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: a) art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409, uPb), wywodząc iż pomimo, że organ wyższego stopnia posiadał wiedzę zaczerpniętą z wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, że w toku prowadzonego postępowania wyznaczony został nazbyt krótki termin na realizację nałożonych obowiązków, co skutkowało brakiem możliwości ich dopełnienia, a tym samym rażącym naruszeniem przepisów prawa skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji administracyjnej; b) art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 15 w zw. z art. 40 § 1 i 2 K.p.a. przez wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji wydanej przez MWINB, podczas gdy organ wyższego stopnia nie dostrzegł, że przedmiotowa decyzja została doręczona podmiotowi nie posiadającemu pełnomocnictwa do działania imieniem strony postępowania, co stanowi rażące naruszenie przepisów potwierdzające zasadność stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji. Odpowiadając na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie badał faktycznych okoliczności sprawy odnoszących się do zakresu oraz podstaw prawnych nakazanych robót budowlanych dotyczących rozbiórki. Kwestie te zostały szczegółowo zbadane i ocenione w wyroku WSA w Krakowie z 21 lipca 2016 r. oraz wyroku NSA z 18 grudnia 2018 r. Wyrokami tymi organ administracji jest związany. Oznacza to, że GINB rozpatrując dopuszczalność wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, którą wydał MWINB, nie miał prawa badać legalności tej decyzji. Skoro bowiem organ administracji jest związany wyrokiem sądu, to nie może rozstrzygać o ważności decyzji ocenionej przez sąd. Sąd pierwszej instancji ponownie przypomniał, że wyrok II SA/Kr 1047/15 został wydany w wyniku skargi złożonej przez T.P. i K.P., która została oddalona, oddalona została także skarga kasacyjna od tego wyroku. W ocenie sądu pierwszej instancji w tym stanie rzeczy GINB miał obowiązek zastosować art. 61a § 1 K.p.a., ponieważ postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji MWINB z uzasadnionych powodów nie mogło być wszczęte. Sąd pierwszej instancji uznał za w pełni uzasadnione stanowisko GINB w kwestii okoliczności, podniesionych przez skarżących. Organ administracji uznał, że skarżący nie wskazali takich nowych okoliczności, które nakazywałyby ponowną ocenę kwestionowanej decyzji MWINB. Sąd a quo stwierdził, że oddalenie skargi na decyzję MWINB z 8 czerwca 2015 r. przez WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 21 lipca 2016 r., II SA/Kr 1047/15, zamknęło organowi centralnemu drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wywiedli K.P. i T.P. – zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie sądu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania w stopniu mający wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 "pkt 1 c)" w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że w sprawie zaistniało naruszenie przepisów postępowania przez organ, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy w ocenie skarżących kasacyjnie obowiązkiem sądu pierwszej instancji było uchylenie wydanego postanowienia, jako niedopuszczalnego w przypadku złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności z uwagi na zaistnienie przesłanek rażącego naruszenia prawa; b) art. 145 § 1 "pkt 1 c)" w zw. z art. 145 § 2 w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy sąd pierwszej instancji winien ocenić, że z uwagi na zaistnienie przesłanki polegającej na rażącym naruszeniu prawa, a to ze względu na nieprawidłowość w doręczeniu wydanej decyzji, której dotyczył wniosek, jak również z uwagi na fakt, iż uprzednio w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej zastosowano w sposób rażąco nazbyt krótki termin na przedłożenie stosownej dokumentacji stanowiącej podstawę do legalizacji zrealizowanej samowoli, a skoro tak, to wydanie następczej decyzji o rozbiórce dotknięte jest wadą nieważności, stąd bezsprzecznie uwzględniając powyższe wady sąd administracyjny pierwszej instancji winien doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a w dalszej kolejności do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej przez MWINB. Skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie, składając stosowne oświadczenie, 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez sąd I instancji, 3) zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie skarżących kasacyjnie skoro ustawodawca nie wprowadził do obowiązującego porządku prawnego regulacji wprost stanowiącej o niedopuszczalności wniosku o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji z uwagi na fakt kontroli rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, to wyprowadzanie tego rodzaju reguły z innych przepisów prawa jest niedopuszczalne. Ich zdaniem z uwagi na zaistnienie przesłanek dotyczących niewłaściwego doręczenia wydanej decyzji administracyjnej, jak również ze względu na wyznaczenie uprzednio terminu na przedłożenie dokumentacji budowlanej dotyczącej samowoli nieadekwatnego do zakresu obowiązku należało oczekiwać od sądu pierwszej instancji, że zastosowanie w sprawie znajdą przepisy stanowiące o konieczności stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w ramach kompetencji z art. 134 Ppsa. Na wyznaczony w sprawie termin rozprawy nikt się nie zgłosił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). A. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (a nie jak wskazano w środku odwoławczym art. 145 § 1 "pkt 1c"), art. 145 § 2 i art. 151 Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym. Pierwszy z nich określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strony skarżące kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinny wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. Przepisu powyższego sąd wojewódzki nie stosował, oddalając wszak skargę na podstawie art. 151 Ppsa. B. Co się tyczy zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 2 Ppsa, to sporządzającemu skargę kasacyjną fachowemu pełnomocnikowi umknęło uwadze, że cyt. przepis dotyczy przypadku odnoszącego się do spraw ze skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w K.p.a. i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynika z niego, aby przepisy art. 145 § 1 Ppsa stosować "z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie" (art. 145 § 2 Ppsa in fine). Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie i w reżimie K.p.a., zatem zastosowanie przepisu art. 145 § 2 Ppsa w ogóle nie wchodziło w grę w postępowaniu przed sądem wojewódzkim. Z tego względu zarzut naruszenia cyt. przepisu jest zupełnie chybiony. C. Nie jest – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – skuteczny zarzut naruszenia przepisu art. 61a § 1 K.p.a. Norma art. 61a § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji odmawia wszczęcia postępowania w razie, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną postępowania oraz "z innych uzasadnionych przyczyn". Ustawodawca nie określił, nawet w sposób przykładowy, jakie to "inne, uzasadnione przyczyny" (poza dystynkcją z przyczyny podmiotowej, ujętej w art. 61a § 1 K.p.a. ab initio) miałyby uzasadniać odmowę wszczęcia postępowania. Sąd Naczelny zgadza się oceną sądu a quo, że skoro uprzednio przedmiot wniosku nieważnościowego skarżących – decyzja MWINB w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego – była poddana kontroli sądowej, a skarga została prawomocnie oddalona (w kontekście zapadłych w sprawie wyroków II SA/Kr 1047/15 oraz II OSK 230/17), to zasadnie GINB odmówił, z powołaniem się na art. 61a § 1 K.p.a., wszczęcia postępowania nieważnościowego. Słusznie także sąd pierwszej instancji powoływał się na kwestię związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniach sądowych, które zapadły w aspekcie kontroli źródłowej decyzji MWINB. W wyroku II SA/Kr 1047/15 oddalając skargę stwierdzono m. in., że: "...zaskarżona decyzja jest prawidłowa.; ...Postępowanie administracyjne było prowadzone prawidłowo, z zachowaniem ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasady prawdy materialnej; Zarzuty skargi dotyczące zbyt krótkiego terminu ... nie znajdują jakiegokolwiek poparcia w postawie skarżących, która nie zmierzała do współdziałania w osiągnięciu celu postępowania legalizacyjnego; ...Wszystkie podejmowane działania organów obu instancji były proporcjonalne i adekwatne do stwierdzonego naruszenia prawa;...Żadne prawa inwestora w prowadzonym postępowaniu nie zostały naruszone; ...W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności; ...zaskarżona decyzja jest prawidłowa, oparta na szczegółowo i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym oraz poprzedzona postępowaniem prowadzonym z zachowaniem przepisów proceduralnych". Oddalając skargę kasacyjną od w/w wyroku, NSA w wyroku wywodził m. in.: "...żaden z podniesionych zarzutów nie mógł skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego; ...W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawili żadnych okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości co do trafności oceny sądu pierwszej instancji aprobującej ustalony przez organ stan faktyczny sprawy; ...inwestor miał ponad trzy miesiące na wykonanie nałożonego obowiązku. Termin ten w warunkach sprawy niniejszej należy uznać za wystarczający;...ponadto, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo ...obejmuje swoim zakresem całe postępowanie administracyjne, w tym także i przed organem odwoławczym". Podkreślić trzeba, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Norma wyrażona w art. 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r., II OSK 541/14, LEX nr 1990855). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (por. m. in. wyrok NSA z 3 września 2008 r., I OSK 1311/07, CBOSA.nsa.gov.pl), lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (por. m. in. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05, CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie stan faktyczny, a do jej rozpoznania nie mają zastosowania inne przepisy prawa. W świetle tych uwag, nie ma zatem podstaw, aby organ centralny mógł odstąpić od zastosowania się do oceny prawnej wyrażonej przez WSA w Krakowie i NSA, które oceniały źródłową decyzję MWINB. D. W tych okolicznościach słuszna jest konstatacja sądu pierwszej instancji, że nie pojawiły się żadne nowe istotne fakty, które nakazywałyby odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w przywołanych wyrokach sądów obu instancji, które odnosiły się do oceny legalności źródłowej decyzji MWINB, a której zbadania w trybie nieważnościowym domagali się skarżący kasacyjnie. Okoliczności, które podnoszą skarżący kasacyjnie, a które uzasadniać miałyby stwierdzenie nieważności decyzji MWINB, były już przez nich artykułowane w uprzednio prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, mającym za przedmiot źródłową decyzję MWINB i podlegały wówczas stosownej ocenie. To, że skarżący nie godzą się w istocie z zapadłymi w ich sprawie prawomocnymi wyrokami, nie uzasadniało, aby nie respektował ich GINB, do którego wniesiono żądanie stwierdzenia nieważności decyzji MWINB. E. Trafna jest także ocena sądu pierwszej instancji, że skoro WSA w Krakowie, rozpoznając skargę na decyzję MWINB, nie był – z mocy art. 134 § 1 Ppsa – związany zarzutami skargi, to oddalając tę skargę przesądził, iż decyzja ta odpowiada prawu. W konsekwencji w ramach uprzednio prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego nie doszukano się wad tej decyzji, które np. uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. W konsekwencji nie jest trafny, podnoszony aktualnie także w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Odmawiając wszczęcia postępowania nieważnościowego organ centralny nie badał z przyczyn formalnych zaistnienia w źródłowej decyzji MWINB, jednej z wad kwalifikowanych ujętych w cyt. przepisie. F. W konsekwencji powyższych wywodów, jako nietrafny ocenić należy zarzut skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 Ppsa. G. Skoro skarga kasacyjna nie była oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.