II OSK 815/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L.P. i M.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej L.P. i M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 393/18 w sprawie ze skargi L.P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 15 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 393/18, oddalił skargę L.P. i M.P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżący złożyli skargę kasacyjną, w której wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podnieśli, że decyzja dotyczy punktu skupu złomu stanowiącego jedyne źródło dochodu całej rodziny. Pozbawienie ich możliwości kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej pozbawi dochodu nie tylko Skarżących, ale również ich najbliższych oraz osoby zatrudnione w punkcie skupu złomu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a w konsekwencji, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, nie podlega również wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Akt ten wydawany jest na wstępnym etapie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek warunkujących możliwość uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Brak jest zatem podstaw, by na tym etapie postępowania ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosić do skutków, jakie mogą wynikać z realizacji inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.