II OSK 806/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Sędzia NSA Anna Żak Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1515/23 w sprawie ze skargi K. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1515/23, oddalił skargę K. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r., znak: [...], w przedmiocie wydania zaświadczenia. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji K. T. (dalej: "inwestor", "skarżący"), wystąpił do Prezydenta m.st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 27 marca 2023 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 219 K.p.a. oraz art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", Prezydent odmówił wydania inwestorowi zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową o konstrukcji stalowej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zażaleniu na to postanowienie, inwestor podtrzymał żądanie wydania zaświadczenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2023 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "SKO") utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji. SKO podniosło, że występując o wydanie zaświadczenia, inwestor powołał w uzasadnieniu swojego żądania art. 48 ust. 3 pkt 1 albo art. 49b ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Zatem, żądanie zawarte we wniosku zobligowało organ I instancji do zbadania zgodności samowolnej budowy obiektu budowlanego oznaczonego jako parterowa hala magazynowa z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek nie dotyczył wiaty magazynowej opisanej w decyzji nr [...]. Zdaniem Kolegium, organ I instancji trafnie ustalił, że nieruchomość, na której zlokalizowana jest samowola budowlana, położona jest na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem G.3.MW(U). Przeznaczeniem podstawowym na tym obszarze jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, a uzupełniającym: usługi nieuciążliwe w formie lokali użytkowych realizowanych w budynkach mieszkalnych, zlokalizowane wyłącznie w parterach lub na kondygnacjach podziemnych. Wobec takiej treści planu miejscowego, budowa parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową o konstrukcji stalowej nie jest możliwa, gdyż na spornym obszarze dopuszczalne są lokale użytkowe realizowane w budynkach mieszkalnych, zlokalizowane wyłącznie w parterach lub na kondygnacjach podziemnych, a nie stanowiące odrębne budynki. Inwestor skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z utrzymanym nim w mocy postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie tego Sądu, rozstrzygnięcia organów obu instancji prawidłowo odnoszą się do podania skarżącego. Skarżący domagał się zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z obowiązującym planem miejscowym, w związku z czym organy odniosły się do tak sformułowanego żądania. Na etapie zażalenia, a zatem już po wydaniu rozstrzygnięcia, którego prawidłowość była oceniana w zaskarżonym postanowieniu, skarżący dodał, że postępowanie legalizacyjne, w związku z którym ubiega się o zaświadczenie, dotyczyć ma: "wykonania przez inwestora robót budowlanych z przekroczeniem zakresu zgłoszenia prac remontowych". Skarżący jednak nie sformułował takiego wniosku o wydanie zaświadczenia, lecz wyraźnie – na piśmie domagał się wydania zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego skarżący nie ma również podstaw do twierdzenia, że: "w przypadku jeżeli budynek nie uległ przesunięciu organ powinien był wydać zaświadczenie o zgodności z mpz". Nawet jednak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, skarżący nie zmodyfikował treści podania o wydanie zaświadczenia. Nie przedłożył również orzeczenia właściwego organu nadzoru budowlanego, z którego wynikałoby w sposób niewątpliwy, jakiego zaświadczenia oczekuje się od skarżącego. Nie jest natomiast obowiązkiem organu właściwego do wydania zaświadczenia zastępowanie strony w formułowaniu wniosku o wydanie zaświadczenia. W związku z tym organy musiały rozpoznać sprawę na podstawie takich informacji, jakie uzyskały od wnioskującego inwestora oraz takich, jakie wynikają z posiadanych przez organ informacji. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. T. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu postawionego w zażaleniu mianowicie polegającego na naruszeniu § 9 ust. 7 uchwały nr LXXI/2322/2022/ Rady m.st. Warszawy z dnia 13 października 2023 zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Stara Miłosna Południe część I poprzez jego nieuwzględnienie w sytuacji gdy budynek którego dotyczy postępowanie, powstał zgodnie z decyzją Naczelnika Miasta [...] z dnia 6 sierpnia 1986 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, zaś postępowanie legalizacyjne dotyczy wykonania robót budowlanych z przekroczeniem zakresu zgłoszenia prac remontowych z dnia 1 marca 2018 r. w szczególności poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia na jakiej podstawie organ przyjął, że obiekt którego dotyczy postępowanie nie jest obiektem objętym decyzją Naczelnika Miasta [...] z dnia 6 sierpnia 1986 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, zawierającą plan zagospodarowania nieruchomość z naniesionym budynkiem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu w skarżonym postanowieniu, iż sprawa dotyczy postanowienia wydanego przez Prezydenta Miasta Otwock, w sytuacji gdy organem który wydał skarżone postanowienie był Prezydent m.st. Warszawy oraz przyjęciu, że sprawa dotyczy budowy hali magazynowej, a nie remontu dokonanego z przekroczeniem zakresu zgłoszenia, co może oznaczać, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczy innej sprawy i innego obiektu niż wskazanego we wniosku o wydanie zaświadczenia. 3. prawa materialnego, tj. art. 217 § 2 pkt. 1 K.p.a. w związku z 218 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie dokumentów dotyczących legalizacji hali będącej przedmiotem postępowania tj. wszelkich rozstrzygnięć wydawanych przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym hali i przesyłanym do organu architektoniczno-budowlanego co oznacza, że organ z urzędu dysponował wiedzą odnośnie zakresu postępowania legalizacyjnego w tym faktu, iż dotyczy ono robót budowlanych polegających na remoncie hali z przekroczeniem zakresu zgłoszenia, których to faktów i dokumentów nie uwzględnił w niniejszym postępowaniu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Odnosząc się do sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Z treści art. 218 § 1 K.p.a. wynika, że w przypadku wydania zaświadczenia ze względu na interes prawny osoby żądającej wydania zaświadczenia (K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z kolei z art. 218 § 2 K.p.a. wynika, że w każdym przypadku wydawania zaświadczenia organ administracji może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W powołanym przepisie stanowi się wprawdzie, że organ administracji może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w niektórych przypadkach organ administracji jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia może bowiem wynikać z charakteru zaświadczenia wydawanego, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, czyli zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, na który to przepis powołano się w treści wniosku skierowanego przez stronę skarżącą do Prezydenta m.st. Warszawy, w przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą (pkt1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. W związku z tym należy przyjąć, że organ właściwy do wydania ww. zaświadczenia przed wydaniem zaświadczenia, albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści, jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., w celu ustalenia - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę, skoro ustawodawca zdecydował, że odpowiednią formą oceny zgodności samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma być zaświadczenie, to przepisy prawa dotyczące wydawania zaświadczeń zamieszczone w K.p.a. powinny być wykładane w taki sposób, aby wydanie takiego zaświadczenia było możliwe. Nie jest zaś dopuszczalna ocena, czy obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bez ustalenia istotnych parametrów tego obiektu budowlanego i jego funkcji. Skoro zaś z reguły takich okoliczności nie można ustalić na podstawie danych posiadanych przez organ administracji właściwy do wydania zaświadczenia, to organ administracji powinien innymi dopuszczalnymi środkami ustalić istotne okoliczności faktyczne. Podstawę prawną do przeprowadzenia takiego postępowania należy przy tym wyprowadzić z art. 218 § 2 K.p.a., stanowiącego, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, przy czym konieczny zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przed wydaniem zaświadczenia na podstawie K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego determinuje specyfika tego zaświadczenia, w szczególności to, że konieczne jest ustalenie - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę, co do zasady postępowanie wyjaśniające prowadzone w związku z wnioskiem o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego może polegać na wezwaniu wnioskodawcy do podania istotnych parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego i następnie sprawdzeniu, czy podane dane odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Mając na uwadze powyższe unormowania należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji prawidłowo odnoszą się do podania skarżącego i przemawiają za brakiem możliwości wydania zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z obowiązującym planem miejscowym. W § 176 ust. 1 m.p.z.p. ustalono bowiem następujące przeznaczenie terenu: 1) podstawowe – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 2) uzupełniające dopuszczone – usługi nieuciążliwe w formie lokali użytkowych realizowanych w budynkach mieszkalnych, zlokalizowane wyłącznie w parterach lub na kondygnacjach podziemnych. Nie ulega wątpliwości, że sporny obiekt jako parterowa hala magazynowa stanowi odrębny obiekt budowlany, a nie lokal użytkowy, który byłby zrealizowany na parterze lub na kondygnacji podziemnej budynku mieszkalnego. Z kolei przepis § 176 ust. 2 pkt 6 m.p.z.p. nakazuje, w zakresie geometrii dachów: dach stromy lub dach płaski. W § 9 ust. 9 m.p.z.p. wskazano natomiast, że dla dachów stromych nakazuje się stosowanie spadków połaci w przedziale od 20 do 48 stopni, a dla dachów płaskich nakazuje się stosowanie spadków połaci w przedziale od 0 do 10 stopni. Kąt nachylenia połaci dachowych w spornym obiekcie wynosi natomiast 15 stopni, a zatem narusza ww. ustalenia – takie nachylenie byłoby dopuszczalne jedynie w przypadku lukarn (zadaszenia okna mansardowego) o łącznej powierzchni nie przekraczającej 40% powierzchni danej połaci dachowej oraz zadaszeń: wejść do budynków lub wjazdów do garażów, a także zadaszeń tarasów lub balkonów (§ 9 ust. 9 pkt 3 m.p.z.p.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza również, że sporny obiekt znajduje się w odległości ok. 1-1,5 m od ul. [...], a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na tym fragmencie działki wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 9 m od linii rozgraniczającej ul. Jeździeckiej. Jak zatem prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, podniesione wyżej okoliczności zobowiązywały orzekające w sprawie organy do odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, tj. o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z ustaleniami m.p.z.p. Niezasadnym okazał się też zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niewystarczające wyjaśnienie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.". Jak wynika z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 P.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanego postanowienia, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść równie szczegółowo do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Natomiast Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. m.in. wyroki NSA z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3376/19, LEX nr 3433930 oraz z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 116/23, LEX nr 3750565). Chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Nawet ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Również zarzut dotyczący nieodniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu postawionego w zażaleniu mianowicie polegającego na naruszeniu § 9 ust. 7 uchwały nr LXXI/2322/2022/ Rady m.st. Warszawy z dnia 13 października 2023 zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Stara Miłosna Południe część I poprzez jego nieuwzględnienie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wydanie zaświadczenia nie polega bowiem na dokonywaniu ocen i interpretacji, a jedynie potwierdzeniu istniejących faktów. Samo zaś przyznanie, że strona domaga się oceny obowiązujących zapisów m.p.z.p. wyklucza możliwość rozstrzygnięcia o takiej interpretacji w drodze zaświadczenia wydanego na podstawie art. 217 K.p.a. Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku trafnie ocenił decyzje organów obu instancji również pod kątem wymogów wynikających z ww. przepisu podnosząc, że skarżący w pierwotnie złożonym wniosku do Prezydenta m.st. Warszawy domagał się zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z obowiązującym planem miejscowym, w związku z czym organy odniosły się do tak sformułowanego żądania. Natomiast dopiero na etapie zażalenia, a zatem już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, skarżący dodał, że postępowanie legalizacyjne, w związku z którym ubiega się o zaświadczenie, dotyczyć ma: "wykonania przez inwestora robót budowlanych z przekroczeniem zakresu zgłoszenia prac remontowych". Skarżący jednak nie sformułował takiego wniosku o wydanie zaświadczenia, lecz wyraźnie – na piśmie domagał się wydania zaświadczenia o zgodności budowy parterowej hali magazynowej z częścią socjalno-biurową w konstrukcji stalowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocena ta została przez organy dokonana i uzasadniona w ramach kompetencji, jakie zostały przyznane organom w sprawach wydawania zaświadczeń. Należy bowiem mieć na uwadze, że nie bez powodu postępowanie w sprawie wydawania zaświadczenia jest określane mianem postępowania uproszczonego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się o uprawnieniach bądź obowiązkach strony. "Rozstrzygnięciem" w tym postępowaniu jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, albo odmowa takiego potwierdzenia. Postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie sprowadzało się więc w swej istocie do ustalenia prawnego reżimu wynikającego z obowiązującego planu miejscowego na nieruchomości skarżącego. W tym też zakresie organy w uzasadnieniach wydanych postanowień wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy podejmowaniu kwestionowanych rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.