II OSK 781/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 857/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 857/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę [...] (dalej: "skarżąca") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 22 czerwca 2018 r., znak: WOA.7721.5.2018.RK, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po przeprowadzeniu wizji lokalnej i rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 6 grudnia 2017 r., znak: PINB.5160.86.2017.JZ, nakazał [...] rozbiórkę domku o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,6 x 5,9 m wybudowanego na nieruchomości przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...], na terenie działki oznaczonej nr ewid. 554/49, stanowiącej własność skarżącej. Organ I instancji wydał ww. decyzję na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a."). W ocenie organu powiatowego ww. obiekt został wybudowany bez wymaganego zgłoszenia oraz z jednoczesnym naruszeniem obowiązujących norm techniczno-budowlanych wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Tym samym naruszenie prawa uniemożliwiało doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ powiatowy zobowiązał inwestora do wykonania rozbiórki domku pod nadzorem uprawnionej osoby z zachowaniem zasad bezpieczeństwa obowiązujących przy rozbiórkach obiektów, a także do powiadomienia organu o wykonaniu nałożonego obowiązku. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji jest nieadekwatna do naruszenia prawa, jakim było postawienie drewnianego domku jako zaplecza budowy przed otrzymaniem pozwolenia na budowę, chociaż działała w celu zagospodarowania terenu pod przyszłą inwestycję oraz zapewnienia możliwości przechowywania niezbędnych narzędzi. Skarżąca wskazała również, że wykonanie takiego tymczasowego obiektu było niezbędne, gdyż skarżąca mieszka około 200 km od miejscowości Śliwin, co utrudnia zagospodarowanie działki i przygotowanie inwestycji budowlanej. Pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego zostało jej udzielone decyzją Starosty Powiatowego w [...] nr 518/2017 z 16 października 2017 r. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z 22 czerwca 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej obowiązku wykonania rozbiórki pod nadzorem uprawnionej osoby i umorzył postępowanie organu powiatowego w tym zakresie. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że sporny obiekt pełnił funkcję zaplecza budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. W okresie jego wykonania, tj. w lipcu 2017 r. skarżąca nie posiadała jeszcze pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego wzniesiony obiekt jest użytkowany jako budynek rekreacji indywidualnej z częścią gospodarczą, o czym świadczy m.in. jego wyposażenie, tj. pokój, miejsce do przygotowywania posiłków oraz miejsce do spania na antresoli. Powyższe ustalenia powodują, że sposób użytkowania spornego obiektu odpowiada dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, zgodnie z którym budowa wolnostojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej, rozumianego jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Takiego zgłoszenia skarżąca nie dokonała. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie doszło również do naruszenia przepisów ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, tj. § 12 ust. 1 pkt 1 ze względu na lokalizację obiektu w zbyt bliskiej odległości od granicy z działką nr ewid. [...] oraz – analogicznie § 12 ust. 1 pkt 2 ze względu na odległość od granicy z działką nr ewid. [...]. Żaden z tych przepisów nie przewiduje możliwości usytuowania budynku w odległości 50 cm od granicy działek. Wobec powyższego nie ma możliwości wykonania takich zmian i przeróbek, aby możliwe było doprowadzenie usytuowania spornego obiektu do stanu zgodnego z przywołanymi przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. [...] zaskarżyła ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Po rozpatrzeniu ww. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] na decyzję organu odwoławczego z 22 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ I instancji jest bezsporny. Przedmiotem postępowania jest parterowy domek o powierzchni ok. 22 m2, posadowiony na bloczkach betonowych, tj. nie związany z gruntem, mający konstrukcję drewnianą i składający się z pokoju z aneksem kuchennym oraz antresoli. Jest on usytuowany w narożniku działki nr ewid. [...] w odległości 50 cm od granicy z działkami sąsiadującymi. Obiekt powstał w lipcu 2017 r. Zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego, skarżąca podnosiła argumenty zmierzające do wykazania, że obiekt budowlany wykonany na czas prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego. Obiekt miał służyć jako zaplecze budowy. W ocenie Sądu I instancji kwalifikacji przedstawionej przez skarżącą nie można zaakceptować. Warunkiem zakwalifikowania spornego domku jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, jest dysponowanie przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia w odniesieniu do innych robót budowlanych, przy prowadzeniu których taki obiekt miałby być użytkowany. Tymczasem skarżąca w dacie posadowienia obiektu nie legitymowała się pozwoleniem na budowę, które zostało jej wydane przez Starostę Powiatu [...] dopiero w dniu 16 października 2017 r. Dlatego też skarżąca w dniu 31 października 2017 r. złożyła we właściwym organie zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych. Nie można więc podzielić argumentacji skarżącej o charakterze obiektu i jego przeznaczeniu gospodarczym. Mając na uwadze okoliczności sprawy, Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję za nienaruszającą prawa. Uznanie obiektu za parterowy budynek rekreacji indywidualnej oznacza potwierdzenie obowiązku dokonania przez skarżącą uprzedniego zgłoszenia zamiaru budowy do organu architektoniczno-budowlanego. Takiego zgłoszenia skarżąca nie przedstawiła i z tego względu należało zastosować art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Dodatkowo, dopuszczalność legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez zgłoszenia uzależniona była m.in. od zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Tymczasem, usytuowanie obiektu w odległości 50 cm od granic z działkami sąsiednimi spowodowało naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ustalenia faktyczne i kwalifikacja obiektu uzasadniały zatem rozbiórkę obiektu. Nie godząc się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., [...] pismem z 4 lutego 2019 r. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Dodatkowo, skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi z 21 listopada 2018 r. skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że obiekt posadowiony na działce nr ewid. [...] w [...] nie stanowi obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych, podczas gdy jest to obiekt tymczasowy mający służyć do tego celu; 2) naruszenie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wydanie wyroku na podstawie niepełnego materiału dowodowego; 4) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wszechstronny; 5) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez złamanie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujący niezasadnym uznaniem, że obiekt nie spełnia norm prawa budowlanego, a w konsekwencji powinien zostać rozebrany; 6) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu; 7) naruszenie art. 15 k.p.a. polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy ustaleń organu I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że nie kwestionuje zasady dopuszczalności wykonania obiektu przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę lub z upływem trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia przez organ sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła jednak, że nakaz rozbiórki nie był uzasadniony, gdyż przeznaczenie obiektu było takie, jak przedstawiła, a roboty budowlane rozpoczęto niedługo po powstaniu przedmiotowego obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2021 r., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.). Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec trwającej epidemii - mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Należy też dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest bowiem wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zatem sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek odnieść się do kwestii, czy wykładnia funkcjonalna (dynamiczna) przepisów Prawa budowlanego zawierających sankcje prawne lub przepisów ustanawiających wyjątki od reguły nakazującej organom administracji publicznej wydanie określonej decyzji lub podjęcie określonych czynności, może uzasadniać odstąpienie przez organ od zastosowania sankcji lub dopuszczenie rozszerzającej wykładni przepisu materialnoprawnego. W nauce prawa administracyjnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych na powyższe pytanie zwykle odpowiada się negatywnie, to znaczy nie można twierdzić, że dobre zamiary obywatela usprawiedliwiają działanie niezgodne z prawem. Tak samo przyjmuje się, że jeśli mamy do czynienia z wyjątkiem od reguły, to przepisy ustanawiające taki wyjątek należy interpretować i stosować ściśle zgodnie z językowym brzmieniem tych przepisów (wykładnią językową) lub nawet w sposób ścieśniający. Co do zasady zatem cel działania adresata prawa nie usprawiedliwia naruszenia prawa, a w sytuacji wyjątkowej trzeba postępować ściśle ze wskazaniem przepisu prawa publicznego. Przedstawiony rygoryzm rozumowań prawniczych nie wynika przy tym z bezdusznego formalizmu osób stosujących prawo, lecz uzasadniony jest koniecznością zapewnienia obywatelom pewności i przewidywalności prawa. Gdybyśmy odstąpili od tak rozumianej wierności prawu wówczas istniałoby znaczne ryzyko, że każdy obowiązek prawny dałoby się obejść lub w inny sposób wyeliminować. Przedstawione zasady rozumowania mają bezpośrednie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła bowiem, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego i błędnie zastosował ten przepis w sprawie uznając, że domek o konstrukcji drewnianej, wybudowany na nieruchomości skarżącej w miejscowości Śliwin, nie może być uznany za obiekt zaplecza budowy, tzn. jest położony na terenie budowy i przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Skarżąca kasacyjnie powołuje się bowiem na cel swojego działania i twierdzi, że niewielki budynek zbudowany został trzy miesiące przed uzyskaniem pozwolenia na budowę po to, aby służyć jako zaplecze budowy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak przyjąć przedstawionego rozumowania. Art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego przewidujący brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla obiektów zaplecza robót budowlanych jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 29 Prawa budowlanego obejmuje całą listę obiektów budowlanych lub robót budowlanych, które takiego obowiązku nie muszą spełniać. Aby jednak móc skorzystać z przedstawionego ułatwienia muszą być ściśle spełnione warunki przewidziane w przepisach. Przepis stanowi więc, że obiekt zaplecza musi być położony na terenie budowy, a nie na terenie przeznaczonym pod przyszłą budowę. Ponadto, taki obiekt zaplecza może być użytkowany w trakcie realizacji robót budowlanych, ale nie wcześniej. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto zasadę, powołaną wprost przez Sąd I instancji, że budowa obiektu określonego w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego możliwa jest dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (patrz np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2195/18, LEX nr 2778693 oraz z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2144/11, LEX nr 1340200, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2893/16, LEX nr 2484049). Skoro zatem wybudowany przez skarżącą kasacyjnie domek drewniany o wymiarach 3,6 x 5,9 m nie spełniał warunków dla uznania go za obiekt zaplecza budowy, organy nadzoru budowlanego miały mocną podstawę prawną, aby uznać, że jest to wolnostojący parterowy budynek rekreacji indywidualnej, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przeznaczony do okresowego wypoczynku, a więc obiekt określony w art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego. Taki obiekt nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiaru jego wykonania. Zgłoszenie powinno nastąpić co najmniej 21 dni przed planowanym momentem rozpoczęcia prac zmierzających do wykonania wskazanego obiektu rekreacyjnego (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Z okoliczności ustalonych w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego wynikało jednoznacznie, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia przedmiotowego domku drewnianego. Nie mogła się zatem powoływać na wykonanie spornego obiektu zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy nie można twierdzić, że Sąd I instancji, a wcześniej również właściwe organy nadzoru budowlanego, dokonały błędnej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. Interpretacja przepisu proponowana przez skarżącą kasacyjnie odwoływała się bowiem do celu jej działania (przygotowanie zaplecza budowy), co jednak nie mogło podważyć ani osłabić faktycznego niespełnienia warunku dotyczącego czasu budowy obiektu zaplecza. Jak bowiem podkreślono w sprawie, obiekty zaplecza mogą bowiem powstawać wyłącznie po uzyskaniu ostatecznego pozwolenia na budowę. Analogicznie należało ocenić argumentację skarżącej kasacyjnie i stanowisko Sądu I instancji w odniesieniu do art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten ma bowiem również charakter wyjątku od reguły, a jednocześnie zawiera tzw. normę sankcjonującą. Stanowi bowiem, że w przypadku wybudowania lub prowadzenia budowy obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, tj. ma obowiązek nakazać, rozbiórkę takiego obiektu lub jego części. Przepis ten zawiera wszakże zastrzeżenie, czyli wyjątek, według którego rozbiórka może nie być konieczna, jeśli zgodnie z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego zostanie ustalone, że przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w tym również techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Innymi słowy, legalizacja obiektu zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia jest dopuszczalna, jeśli inwestor spełnił wymienione wyżej warunki formalne dotyczące zgodności z przepisami planistycznymi i przepisami technicznymi. Dodajmy, że wykonanie obiektu budowlanego w szczytnym celu wykorzystania go później zgodnie z prawem jako np. zaplecza budowy, nie daje organowi podstawy do niezastosowania obowiązku z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Tymczasem, w sprawie ustalono, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia wykonanego przez siebie domku drewnianego, ale przede wszystkim zlokalizowała go w bezpośredniej odległości od granicy własnej działki z dwiema działkami sąsiednimi. Stanowiło to zatem jednoznaczne naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazany przepis przewiduje bowiem obowiązek zachowania odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z działką sąsiednią w przypadku budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez okien i drzwi, a także 4 m przypadku budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z oknami i drzwiami. Budowę spornego budynku drewnianego należało zatem zakwalifikować jako naruszenie wymienionych przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych budynku. Skoro zatem niemożliwe było doprowadzenie istniejącego budynku do stanu zgodnego z prawem, to organy nadzoru miały obowiązek nakazania rozbiórki. Rozumowanie takie nie mogło być uznane przez Sąd I instancji za sprzeczne z prawem i dlatego miał obowiązek oddalić skargę [...] (skarżącej). Nie było bowiem podstaw do stwierdzenia, że organu nadzoru budowlanego właściwe w sprawie dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podnoszony przez skarżącą kasacyjnie argument "nieadekwatności nakazu rozbiórki do [nieznacznego] naruszenia prawa" nie mógł być uwzględniony przez Sąd I instancji i nie stanowi usprawiedliwionej podstawy dla Naczelnego Sądu Administracyjnego do uchylenia zaskarżonego wyroku. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do takiego naruszenia. Z akt sprawy oraz pism [...] jako skarżącej i jako skarżącej kasacyjnie nie wynika, aby organy nadzoru budowlanego wydały zaskarżone decyzje na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 7 k.p.a. Podobnie, skarżąca nie wskazała, na czym polegałoby nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wszechstronny. Nie można bowiem przyjąć, że naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. jest nieuwzględnienie proponowanej przez skarżącą interpretacji, że cel wykonania budynku na działce nr ewid. [...] nakazuje inną kwalifikację prawną budynku, niż wynikająca z obiektywnych jego parametrów i cech funkcjonalnych, a przede wszystkim czasu jego wykonania. Sąd wojewódzki nie stwierdził, aby którakolwiek z okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie była ustalona lub była ustalona błędnie. W tym kontekście całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) poprzez oddalenie skargi w przedmiocie nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.