II OSK 769/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 385/22 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2022 r. znak: ZOA-XVII.7721.29.2020.MSG w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 385/22, oddalił skargę G.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z 6 kwietnia 2022 r. nr ZOA-XVII.7721.29.2020.MSG w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 16 czerwca 2020 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju (dalej: PINB) wpłynęło zawiadomienie M.S. o budowie przez właściciela sąsiedniej nieruchomości o nr [...] położonej w miejscowości W. bez uzyskania stosownych zezwoleń i dokumentów budynku gospodarczego. W dniu 18 czerwca 2020 r. organ powiatowy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Przeprowadzone 9 lipca 2020 r. oględziny nieruchomości wykazały, że na ww. działce nr [...] posadowiony jest budynek gospodarczy parterowy o wymiarach 7,05 m x 8,80 m o konstrukcji składającej się z 4 słupów murowanych, na których oparte są drewniane belki i krokwie dachowe. Budynek posiada dach jednospadowy, o konstrukcji drewnianej, kryty blachą, ze spadkiem połaci w stronę działki sąsiedniej. Przylega bezpośrednio do innego budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej, znajdującego się na tej samej działce. Budynek jest użytkowany, wypełnienie pomiędzy słupami wykonane jest z blachy. Obiekt nie posiada orynnowania. Odległość budynku od granicy działki sąsiedniej wynosi 2,50 m. Według oświadczenia właścicielki nieruchomości G.S. budynek został wybudowany przez jej rodziców prawdopodobnie w latach 70-ych ubiegłego wieku. Nie posiada jednak żadnych dokumentów związanych z budową. Strona stwierdziła jednak, że budynek około 2 lat temu (tj. w 2019 r.) został wyremontowany w ten sposób, że wymienione zostały ściany drewniane na blaszane oraz dokonano wymiany pokrycia dachu. Budynek wykorzystywany jest dla celów gospodarstwa rolnego. Obecny podczas oględzin M.S. podał natomiast, że przedmiotowy budynek posadowiony jest w miejscu uprzednio istniejącego, dużo mniejszego budynku, który został rozebrany w 2019 roku. Pismem z dnia 15 lipca 2020r. G.S. wyjaśniła, że przedmiotowy obiekt nie posiada fundamentów, a jego podstawową konstrukcją są słupy wiążąca budowlę z gruntem, na których oparty jest dach. Dwa słupy i pierwotne zadaszenie zostały posadowione przez jej ojca. Taka charakterystyka obiektu pozwala jej zdaniem na ocenę, że jest to wiata na budowę której nie trzeba było pozwolenia lub zgłoszenia. Przedmiotowa sprawa była kilkukrotnie przedmiotem rozpoznania przez orany nadzoru budowlanego. PINB decyzją z 31 grudnia 2021 r. nr PINB.7355-VI/5/20 działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b. oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. nakazał inwestorowi G.S. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 7,05 x 8,75 m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w W.. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji uznał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wybudowany pomiędzy 2017 r. a 2019 r. budynek posiadający wymiary 7,05 m x 8,75 m, o powierzchni zabudowy ok. 61,70m2, rozpiętości konstrukcji dachu ok. 7 m, uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, związany z produkcją rolną, a więc pełniący funkcję budynku gospodarczego. Zatem do jego legalności wymagane było, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, którego jednak inwestorka nie przedstawiła. PINB wyjaśnił, iż wykonanie takich robót może być zalegalizowane tylko wówczas, gdy budowa zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem zlokalizowanie budynku w odległości 2,6 m od granic z sąsiednią nieruchomością jest niezgodne z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: r.w.t., który dopuszcza budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien. Takie umiejscowienie budynku narusza ustalenia również postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gniny Goraj zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXI/2018/05 Rady Gminy w Goraju z dnia 6 grudnia 2005 r. (Dz.U. Woj. Lubelskiego z 14 marca 2006, Nr 46, poz. 952), dalej: m.p.z.p. Jak bowiem stanowi § 32 ust. 2 m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolem 12 RM/MN, gdzie zlokalizowana jest działka nr ew. [...] w W., dopuszczona została nowa zabudowa z zachowaniem obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalenia te uzasadniały nakazanie rozbiórki budynku. W wyniku rozpoznania odwołania G.S. WINB decyzją z 6 kwietnia 2022 r. nr ZOA-XVII.7721.29.2020.MSG utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu wskazał, że podzielił dotychczasowe ustalenia, co do charakteru budynku i prawnej możliwości jego legalizacji. WINB za prawidłowe uznał twierdzenie, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania obejmujący tzw. część gospodarczą i tzw. wiatę, stanowi jeden obiekt budowlany. Obie części powstały w tym samym czasie o czym świadczy wspólna konstrukcja i przekrycie dachu oraz wspólna podmurówka. Pomiędzy obiema częściami obiektu brak jest ściany dzielącej oba pomieszczenia. Za jednolitym charakterem obiektu przemawia również przeznaczenie obu pomieszczeń tj. do celów gospodarstwa rolnego i składowania maszyn wykorzystywanych w tym gospodarstwie oraz dokumentacja fotograficzna, w szczególności sporządzona w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 9 lipca 2020 r., na której oba pomieszczenia posiadają tak samo wyglądające bramy zamykające te pomieszczenia świadczące o zamkniętym charakterze obiektu. Późniejsze zdemontowanie bramy znajdującej się w części tzw. wiaty organ odwoławczy uznał za czynność tymczasową, dokonaną w toku prowadzonego postępowania która, miała na celu jedynie obejście prawa. Skargę na decyzję WINB wniosła G.S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnił, iż dokonana przez organ nadzoru budowlanego ocena i kwalifikacja wykonanych robót budowlanych, jako budowa budynku gospodarczego jest prawidłowa. Przedmiotowy obiekt budowlany posiada wszystkie cechy, które w świetle art. 3 pkt 2 p.b. pozwalają uznać go za budynek. Dalej Sąd I instancji wskazał także na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące cechy trwałego związania z gruntem, które sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesuniecie czy przemieszczenie w inne miejsce. W niniejszej sprawie obiekt posadowiony jest na betonowych słupach wkopanych w ziemię i drewnianych osadzonych w stalowych wspornikach, przymocowanych do betonowej podłogi, posiada podmurówkę, a zatem te elementy konstrukcyjne spełniają funkcję fundamentu i sprawiają, że obiekt jest niewątpliwie trwale związany z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Przeprowadzone roboty stanowiły w istocie budowę budynku gospodarczego, rozumianą jako odbudowa już istniejącego budynku i klasycznym jej rozumieniem jako wzniesienie kolejnej jego części. Co istotne również skarżąca nie kwestionowała, że dotychczasowy budynek został rozebrany, a na jego miejscu wybudowano nowy budynek. Rozebranie budynku potwierdzili także zeznające w sprawie świadkowie. Sąd zauważył, że nawet, jeśli pierwotny budynek gospodarczy wznieśli rodzice skarżącej, to jest oczywiste, że przeprowadzone następnie przez nią prace spowodowały, że nie można obecnie mówić o obiekcie tożsamym z pierwotnie wzniesionym. W związku z powyższym, trafnie organ nadzoru budowlanego podniósł, że stanowi on jedną całość techniczno-użytkową, a jego wykonanie polegało na budowie. Co więcej, wszystkie wykonane roboty spowodowały w efekcie powiększenie powierzchni i kubatury dotychczasowego budynku. Sąd wojewódzki podniósł także, że wykonane roboty nie stanowiły remontu, jak utrzymywała skarżąca w toku postępowania. Wykonanie bowiem nowych ścian i zadaszenia, w wyniku czego powstał obiekt kubaturowy tj. budynek gospodarczy o innych parametrach technicznych, niż obiekt pierwotny zasadnie zakwalifikowane zostało, jako odtworzenie właściwe wiążące się z pojęciem odbudowy. Sąd I instancji nie zgodził się również ze skarżącą, że roboty stanowiły przebudowę obiektu budowlanego, przez którą rozumie się w myśl art. 3 pkt 7a p.b. wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Tymczasem to te właśnie parametry zostały zmienione, czemu w skardze nie przeczy sama skarżąca, domagając się uznania, że budynek o wymiarach 7,05 m x 8,75 m powstał w wyniku przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego. Bezpodstawna jest również teza o istnieniu, po wykonaniu spornych robót, dwóch odrębnych obiektów budynku gospodarczego i wiaty, gdyż z protokołów oględzin oraz materiału fotograficznego jasno wynika, że nie ma podstaw do uznania, aby część wzniesionego obiektu można było uznać za wiatę, jako lekką konstrukcję. Zarówno odbudowana część budynku gospodarczego jak i część, która została wykonana jako budowa, opisywana przez skarżącą, jako wiata zostały wybudowane w ten sam sposób, mają konstrukcję zamknięta ścianami z blachy trapezowej, przymocowanej do betonowych słupów, na których wznosi się także konstrukcja dachu, mają wspólną podmurówkę, wewnątrz wykonano posadzkę i ścianę z desek, od strony podwórka zainstalowano dwie bramy garażowe, co potwierdzają zdjęcia wykonane podczas oględzin w dniu 9 lipca 2020 r. W konsekwencji, w ocenie Sądu wojewódzkiego należało uznać, iż jest to jeden obiekt budowlany w postaci budynku gospodarczego, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia. Z uwagi na fakt, iż skarżąca pozwoleniem takim nie dysponuje powstały obiekt podlega regulacji art. 48 p.b. Wykonanie robót bez pozwolenia skutkuje wszczęciem procedury legalizacyjnej, o ile zrealizowane roboty są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie słusznie organy nadzoru budowlanego uznały, iż obiekt niezgodny jest z m.p.z.p., który dopuszcza budowę budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Powierzchnia przedmiotowego budynku wynosi 61,68 m2, znacznie wykraczając poza ten reżim. Co więcej obiekt niezgodny jest także przepisami r.w.t., gdyż położony jest w odległości 2,48 – 2,50 m od granicy działki sąsiedniej. Wobec powyższego orzeczenie rozbiórki budynku gospodarczego okazało się konieczne. Skargę kasacyjną wniosła G.S. zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów wprawa materialnego tj. art. 48 ust. 2 i 3 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak wydania przez organ postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. nie stanowi uchybienia mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na brak podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że możliwe jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego i ograniczenie nakazu rozbiórki do części obiektu budowlanego. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Podstawę materialnoprawną badanych rozstrzygnięć stanowił art. 48 ust. 1 p.b. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), zgodnie z treścią którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust 2). Postępowanie legalizacyjne podzielone było zatem na kilka etapów. Pierwszy obejmował ustalenie, że obiekt budowlany był zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, drugi zbadanie, czy nadaje się on do legalizacji - tj. czy nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym i czy jego stan techniczny nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do zgodności z tymi przepisami. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie obligowały organ do wydania postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych i nakładającego obowiązek złożenia wymaganej dokumentacji. Wstępnym warunkiem prowadzenia postępowania legalizacyjnego było zatem ustalenie, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero po wstępnym ustaleniu przez nadzór budowlany, że zgodność taka występuje, zobowiązuje on inwestora do przedłożenia dalszych dokumentów umożliwiających ostateczną legalizację samowoli budowlanej, wydając w tym zakresie na mocy art. 48 ust. 2 p.b. postanowienie (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2104/18LEX nr 3195278) Niejednokrotnie w wyrokach NSA wskazywano, że organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do dokonania wstępnej oceny możliwości legalizacji budowy, w tym m.in. oceny, czy budowa stanowiąca przedmiot postępowania jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez takiego wstępnego zbadania nie jest bowiem możliwe stwierdzenie, czy w ogóle możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego, a zatem, czy zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2088/17 oraz wyrok NSA z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2595/17). Należy zatem przyjąć, że na gruncie art. 48 p.b. podstawowym warunkiem legalizacji samowoli budowlanej (który pozostaje aktualny również w obecnym brzmieniu ustawy) jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Przypomnieć również należy, że legalizacja skutków samowoli budowlanej ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Uwzględniając cel tego postępowania oczywistym jest, że chodzi o stan prawny obowiązujący w dacie tej legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1851/16, LEX nr 2524290/0).W przypadku, gdy budowa jest sprzeczna z tymi przepisami organ jest zobowiązany do nakazania rozbiórki obiektu. Nie ulega wątpliwości, że trafnie nakazano w niniejszej sprawie rozbiórkę samowolnie wybudowanego przez skarżącą kasacyjnie budynku gospodarczego, albowiem budowa ta jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Goraj zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Goraju z dnia 6 grudnia 2005 r. Nr XXXI/2018/05 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 14 marca 2006 r. Nr 46 poz.952) oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Jak ustaliły organy nadzoru budowlanego w toku postępowania administracyjnego przedmiotowy budynek gospodarczy posiada wymiary 7,05 m x 8,75 m i wysokość 3,74m, co natomiast § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, dopuszcza budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, co oznacza, że istniejący budynek narusza tą regulację, a w konsekwencji również § 32 ust. 2 m.p.z.p. który dopuszcza nową zabudowę z zachowaniem obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie odniesiono się do tej kwestii, nie podważono w szczególności ustalenia, zgodnie z którym budynek o tych wymiarach narusza postanowienia planu oraz warunków technicznych. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie wskazuje, że podziela ponadto stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 356/20, iż utrzymanie stanu niezgodnego z treścią obowiązującego prawa miejscowego narusza rażąco interes społeczny. Odnoszą się do argumentów skargi kasacyjnej wskazujących na możliwość legalizacji spornego budynku poprzez doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, chociażby poprzez jego częściową rozbiórkę, Należy wskazać, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa NSA nałożenie na inwestora obowiązku dokonania częściowej rozbiórki obiektu jest możliwe jedynie wówczas, gdy pozostała część obiektu może samodzielnie funkcjonować. Nakaz rozbiórki części obiektu jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacji, gdy jest to część obiektu na tyle samodzielna, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w część pozostałą. Orzekając częściową rozbiórkę należy zatem brać pod uwagę wykonalność decyzji z punktu widzenia warunków technicznych, to jest możliwości dokonania rozbiórki bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu ( por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1413/15 oraz wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2572/2, LEX nr 3557970). W związku z powyższym, zasadna jest konstatacja, że "część obiektu budowlanego", o której mowa w art. 48 p.b., to taka część, która jest na tyle samodzielna i niezależna od pozostałej części obiektu budowlanego wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tą pozostałą część. W niniejszej sprawie nie jest możliwe nakazanie rozbiórki jedynie części przedmiotowego budynku gospodarczego, jak chce tego skarżąca kasacyjnie. Taka sytuacja mogłaby mieć miejsce, gdyby skarżąca kasacyjnie rozbudowała czy nadbudowała budynek, a powstała w ten sposób część obiektu budowlanego byłaby samodzielna i niezależna, co pozwoliłoby na jej rozbiórkę bez szkody dla całego budynku (por. M. Rypina (w:) Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2021, art. 48). Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie tak się nie stało. Dodać należy, że rację ma skarżąca kasacyjnie, że nakaz rozbiórki stanowi najdalej idącą sankcję dla inwestora, a organy powinny dążyć do umożliwienia legalizacji inwestycji, jeśli ta spełnia wymogi wynikające z Prawa budowlanego i innych przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, w tym przepisów techniczno-budowlanych. W niniejszej sprawie przedmiotowy budynek nie spełnia jednak wymogów wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów, bowiem jego wymiary naruszają § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, a w konsekwencji § 32 ust. 2 m.p.z.p., a więc nie jest możliwa jego legalizacja. Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przedmiotowy budynek stanowi całość konstrukcyjną, co potwierdzają zarówno wyniki przeprowadzonych oględzin, jak i znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja zdjęciowa oraz stanowisko organów nadzoru budowlanego. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie tych ustaleń chociażby poprzez przedłożenie ekspertyzy technicznej, która wskazywałaby na możliwość częściowej rozbiórki budynku bez naruszenia konstrukcji pozostałej jego części. Stąd też twierdzenia skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należało za gołosłowną polemikę ze stanowiskiem fachowego organu jakim jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.