II OSK 764/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.R. i A.R.1 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 277/24 w sprawie ze skargi A.R. i A.R.1 na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 grudnia 2023 r., znak: Wl-I.7840.2.36.2022.MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek F. sp. z o.o. w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 277/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.R. i A.R.1 na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 grudnia 2023 r. znak: Wl-1.7840.2.36.2022.MS. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.; zwanej dalej: p.b.) po rozpatrzeniu odwołania A.R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 marca 2022 r., nr 318/6740.1/2022, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestora: F. sp. z o.o. w K. dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzną instalacją wod.-kan. gazu, CO, elektryczną, wentylacji mechanicznej i zewnętrznymi odcinkami instalacji kanalizacji sanitarnej za zbiornikami szczelnymi na nieczystości ciekłe, instalacji kanalizacji opadowej i zbiornikami szczelnymi na wody opadowe, gazu, prądu, wraz z dojściem i dojazdem oraz zjazdem z drogi wewnętrznej, wraz z rozbiórką istniejących budynków na działkach [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.". W skardze kasacyjnej A.R. i A.R.1 zaskarżyli ww. w całości zarzucając mu naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z następującymi przepisami uchwały CXIX/1283/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (zwanej dalej: m.p.z.p.): a) § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b w związku z art. 9 ust. 5 m.p.z.p. nakazujących zachowanie minimalnej powierzchni działki błędnie wyłożonych jako odnoszących się jedynie do dokonywania podziałów i scaleń działek geodezyjnych, a nie jako określający warunki lokalizacji zabudowy nakierowane na zachowanie proporcji pomiędzy intensywnością zabudowy, a wielkością działki, szczególnie w obszarach o przeznaczeniu mieszkalnym; nie ma możliwości wybudowania trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, gdyż powierzchnia działek na jakich zrealizowana ma być inwestycja jest mniejsza niż minimalna powierzchnia działki przewidziana w m.p.z.p., która wynosi dla zabudowy szeregowej minimum 350 m2 tymczasem działki stanowiące teren inwestycji mają łącznie powierzchnię 718 m2 (718 m2 : 3 = ok. 230 m2), a zatem każda z działek która powinna zostać nowowyznaczona pod każdy z budynków jest mniejsza aniżeli minimalna powierzchnia wymagana dla zabudowy szeregowej w m.p.z.p., co uniemożliwi w przyszłości podział geodezyjny tych działek z uwagi na brak jego zgodności z postanowieniami m.p.z.p., b) § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f polegające na przyjęciu, że ustanowiony tam nakaz utrzymania gabarytów budynków w PMI dostosowanej do istniejącej zabudowy o długości elewacji frontowej nie większej niż. 20,0 m, należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli tylko długość elewacji frontowej nie przekracza wartości maksymalnej przyjętej w m.p.z.p. to jest z nim zgodna, nawet w przypadku naruszenia pozostałej części tego przepisu odnoszącej się do nakazu "utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy, co w ocenie Sądu pierwszej instancji zwalniało go z oceny wypełnienia abstrakcyjnej części ww. normy i subsumpcji ustalonego stanu faktycznego w sprawie pod ten konkretny przepis prawa, podczas gdy gabaryty istniejącej zabudowy są znacząco niższe aniżeli przyjęte dla projektowanej zabudowy; c) § 11 ust. 3 pkt 1 lit. j m.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że spełniony został nakaz nawiązania przy projektowaniu lokalizowanych budynków zarówno do gabarytów jak i do wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich (warunek łączny), która jest zasadniczo dwukondygnacyjna, podczas gdy projektowane budynki co prawda nie są wyższe niż 10 m, ale są dużo wyższe i większe niż zabudowa na terenach sąsiednich, które co więcej pozostają zabudowane wyłącznie częściowo; 2) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek czego nieprawidłowo wyznaczony został obszar oddziaływania obiektu pomijając działki zlokalizowane na południe od terenu inwestycji, w tym w szczególności działkę nr [...] i numer [...] pomimo, iż projektowana inwestycja z uwagi na przyjętą intensywność i gabaryty wprowadza ograniczenia w możliwościach zabudowy tychże działek, w tym działki Skarżącej, chociażby w świetle § 13 i § 60 warunków technicznych; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z art. 5 ust. 9 pkt 1 p.b. oraz w związku z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w wersji obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że:" (i) przedłożona przez inwestora analiza przesłaniania i zacieniania jest pełna rzetelna i przekonująca, podczas gdy analizy te przedstawione są dla dwóch różnych sytuacji, a nadto są niekompletne (ii) pozostaje bez wpływu na prawa osób trzecich będących właścicielami działki nr [...], podczas gdy projektowana zabudowa w sposób istotny ogranicza możliwości zabudowy działek zlokalizowanych na południe od terenu inwestycji, (iii) nie ogranicza możliwości zabudowy działki Skarżących, podczas gdy parametry i intensywność zabudowy przyjęta dla projektowanej inwestycji w sposób istotny wpływa i ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich zlokalizowanych na południe od terenu inwestycji, a co za tym idzie, że spełnione są ww. przepisy warunków technicznych"; 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. w zw. z art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że projekt jest kompletny i posiada wymagane prawem uzgodnienia podczas, gdy inwestor nie przedłożył uzgodnienia z zarządcą drogi o zgodzie na lokalizację obiektów budowlanych w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż 6 m, pomimo iż miejsca postojowe zlokalizowane na terenie inwestycji znajdują się w odległości mniejszej od krawędzi jezdni aniżeli minimalna dopuszczalna odległość wynikająca z powołanych przepisów pomimo, iż ul. [...], a konkretnie działka nr [...] sąsiadująca z terenem inwestycji, jest drogą gminną; 5) art. 151 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 235; zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 20 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na przeprowadzeniu niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję i niepełnej oraz błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek której Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się sprzeczności projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym z ustaleniami m.p.z.p. nie dostrzegł wadliwie ustalonego przez organy administracyjne i projektanta obszaru oddziaływania obiektu na skutek czego nieprawidłowo ustalono krąg stron postępowania, nie przeanalizował analizy przesłaniania i nasłonecznienia, która jest niespójna i niekompletna, niedostrzeżeniu, że inwestor nie posiada i nie przedłożył wymaganych prawem uzgodnień, podczas gdy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazali, że inwestycja ma zostać zlokalizowała na dwóch działkach ewidencyjnych, tj. na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 349 m2 oraz działce ewidencyjnej o numerze [...] o powierzchni 369 m2, których łączna powierzchnia wynosi 718 m2. Zgodnie z § 11 ust. 1 m.p.z.p. "wyznacza się na rysunku planu tereny oznaczone symbolami 1MN do 3MN, 9MN do 21MN ustalając podstawowe przeznaczenie tych terenów pod zabudowę jednorodzinną: wolnostojącą, bliźniaczą lub szeregową". W dalszej części § 11 m.p.z.p. ustala się nakazy i zakazy dotyczące zasad kształtowania i lokalizacji zabudowy na ww. obszarach. Jednym z podstawowych zakazów wprowadzonych postanowieniami § 11 ust. 3 pkt 2 jest grupa przepisów dotyczących minimalnej powierzchni działek oraz intensywności zabudowy. W ocenie Skarżących kasacyjnie Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził, że plan miejscowy nie zastrzega, że 350 m2 na każdy budynek w zabudowie szeregowej. Zastosowany przez Sąd pierwszej instancji sposób wykładni ww. przepisu jest błędny. Przedmiotowy m.p.z.p. uchwalony został w 2006 r. W nowszych planach miejscowych, tj. uchwalanych w K. na przestrzeni ostatnich kilku lat, w treści uchwał w części referującej do minimalnej powierzchni działek zaczynają pojawiać się regulacje wskazujące na możliwość zabudowy jednej działki ewidencyjnej jednym budynkiem. Różnica redakcyjna w pozostałych planach miejscowych, nie uprawnia i nie uzasadnia różnej wykładni ich postanowień, a to z uwagi na tożsamość celu, dla którego przywołane zakazy zostały w tychże planach miejscowych skonstruowane. Inwestor pod każdy z realizowanych budynków może przeznaczyć zaledwie teren o powierzchni 233 m2, a zatem drastycznie mniejszy niż minimalna powierzchnia wymagana zgodnie z m.p.z.p. dla zabudowy szeregowej. Skarżący kasacyjnie wskazali ponadto, że projektując zabudowę szeregową, chcąc zapewnić jej zgodność z postanowieniami m.p.z.p. należało zapewnić, aby każdy z budynków przylegał do siebie i był usytuowany w jednej, prostej linii. Warunek ten nie został spełniony, albowiem budynek opisany na projekcie zagospodarowania terenu jako budynek "A" nie przylega w linii prostej do projektowanych budynków. Gdyby przyjąć usytuowanie projektowanych budynków w linii prostej, niemożliwym byłoby zachowanie minimalnych odległości od granicy z działkami sąsiednimi przewidzianych w § 12 warunków technicznych. Gdyby inwestor zinterpretował przepis § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b m.p.z.p. jako odnoszący się do zasad lokalizacji każdej zabudowy i mający zastosowanie do każdego z projektowanych budynków jednorodzinnych, niemożliwym byłoby spełnienie parametru m.p.z.p., co uniemożliwiłoby uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż powierzchnia terenu inwestycji jest za mała, aby zlokalizować na niej zabudowę o oczekiwanych przez inwestora parametrach. W ramach realizacji inwestycji na nieruchomości będącej ewidencyjnie i prawnie dwoma działkami, wydzielonych i wyodrębnionych docelowo zostanie 6 lokali mieszkalnych, co w zestawieniu z zaniechaniem obecnie lub docelowo podziału tejże nieruchomości na trzy odrębne działki powoduje, że zrealizowana zostanie zabudowa quasi wielorodzinna, nie zaś jednorodzinna dopuszczana przez m.p.z.p. Podział tej działki w przyszłości na trzy odrębne nieruchomości będzie sprzeczny z postanowieniami m.p.z.p. Prawidłowo wyinterpretowany zakaz zawarty w § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b dotyczy warunków i lokalizacji zabudowy, a nie jak błędnie wywiódł Sąd pierwszej instancji do warunków dokonywania nowych podziałów geodezyjnych, a ponadto do każdego z budynków jednorodzinnych mających stanowić projektowany w ramach inwestycji szereg budynków, a nie jak błędnie wywiódł Sąd pierwszej instancji wyłącznie do terenu całej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja narusza również § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f m.p.z.p. Projektowana inwestycja to trzy budynki trzykondygnacyjne o wysokiej intensywności zabudowy. Działki sąsiadujące z terenem inwestycji pozostają częściowo niezabudowane, bądź zabudowane niewielkimi budynkami mieszkalnymi, zlokalizowanymi na odrębnych działkach ewidencyjnych. W okolicy brak zabudowy odpowiadającej zarówno charakterem, jak i gabarytami do projektowanej zabudowy. Jest to zabudowa jednorodzinna wolnostojąca lub ewentualnie bliźniacza, maksymalnie dwukondygnacyjna. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie wynika, aby przeprowadzona została prawidłowa i rzetelna analiza spełniania przez projektowaną inwestycję warunków wynikających z ww. przepisu. Wskazali ponadto, że analiza przesłaniania opracowana została przy uwzględnieniu, że działka nr [...] i [...] należą do jednego właściciela i zabudowane zostają szeregiem trzech budynków jednorodzinnych. W aktualnym stanie faktycznym pozostają one własnością różnych, niepowiązanych ze sobą osób, w tym Skarżących. Analiza przesłaniania oraz analiza zacieniania opracowane zostały dla dwóch różnych sytuacji przedstawiających dwa różne typy zabudowy nieruchomości sąsiednich. Przy uwzględnieniu, że na terenie inwestycji wybudowana zostanie projektowana inwestycja to Skarżący będą mogli zrealizować na swojej nieruchomości zaledwie niewielki budynek, o parametrach znacząco niższych aniżeli przyjęte dla projektowanej inwestycji, usytuowany w niekorzystnej konfiguracji zabudowy. W ocenie Skarżących kasacyjnie inwestor nie przedłożył uzgodnienia z zarządcą drogi o zgodzie na lokalizację obiektów budowlanych w odległości od krawędzi jezdni mniejsze niż 6 m, pomimo iż miejsca postojowe zlokalizowane na terenie inwestycji znajdują się w odległości mniejszej od krawędzi jezdni aniżeli minimalna odległość wynikająca z przepisów. Tymczasem ul. [...] sąsiadującą z terenem inwestycji jest drogą gminną. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka F. sp. z o. o z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej, w ramach których kwestionowane jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powołany w zarzutach kasacyjnych § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b m.p.z.p. przewiduje zakaz lokalizacji zabudowy na działkach nowo-wyznaczonych mniejszych niż: 600 m², w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej, 400 m² w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej, 350 m² w zabudowie jednorodzinnej szeregowej. Podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany przewiduje budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej na działkach [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji zasadnie dostrzegł, że przepis ten dotyczy działek nowo wydzielonych. Odnosi się więc do podziału nieruchomości, a zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje podziału działek na trzy mniejsze. Teren inwestycji określony został jako działki o nr [...], [...], [...] i na nich zostanie zlokalizowany projektowany szeregowiec. Podkreślenia wymaga, że nie jest prawnie wykluczone istnienie kilku domów jednorodzinnych spełniających kryteria z art. 3 pkt 2a p.b. na zespole kilku działek. Ewentualnie perspektywy dotyczące uregulowania przez inwestora, albo późniejszych właścicieli, kwestii własnościowych są kwestią wtórną i nie mogą być argumentem przemawiającym za odmową udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projektowany przez niego zespół budynków odpowiada przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisom prawa budowlanego. Dlatego też, skoro zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje podziału działek nr [...], [...], [...] i realizacji inwestycji na nowo wydzielonych działkach, zatem nie narusza § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b m.p.z.p. Zatwierdzony projekt nie naruszał także § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f i j m.p.z.p. Pierwszy z tych przepisów planu przewiduje nakaz utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy i o długości elewacji frontowej nie większej niż 20,0 m, oraz zgodnie z przepisami określonymi pod. lit. j, drugi natomiast, nakaz utrzymania wysokości lokalizowanych budynków mieszkaniowych w nawiązaniu do wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich i nie większej niż 13,0 m dla budynków z dachami dwu- lub wielospadowymi z kalenicą na osi budynku i spadkach połaci dachowych o kącie nachylenia wynoszącym 40º z tolerancją do 10º oraz utrzymania wysokości nie większej niż 10 m dla budynków z dachami płaskimi mierzonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Skarżący kasacyjnie nie kwestionują, że planowana inwestycja przekracza wartości maksymalne określone w ww. przepisach. W ich ocenie inwestycja nie nawiązuje do gabarytów budynków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2022 r. II OSK 954/20 na tle takiego samego zagadnienia wynikającego z ww. przepisów m.p.z.p. wyraził podzielany przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną pogląd, o postulatywnym charakterze części tych przepisów. Świadczy o tym posłużenie się przez lokalnego prawodawcę postulatami "utrzymania gabarytów budynków w skali dostosowanej do istniejącej zabudowy" i "utrzymania wysokości lokalizowanych budynków mieszkaniowych w nawiązaniu do wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich". Potraktowanie powyższych nakazów jako swoistych wskazań architektonicznych nie oznacza automatycznie odmowy uznania ich prawnego charakteru. Mamy w tym przypadku do czynienia z normami, które interpretować należy jako ogólne zasady projektowania dla jednostki planistycznej, pozbawionymi sankcji. Takie odczytanie analizowanych reguł jest dopuszczalne tym bardziej, że w samych postanowieniach § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f i j m.p.z.p. znajdujemy też bezpośrednio z nimi powiązane, bezwzględne parametry dotyczące maksymalnej długości elewacji frontowej budynku (20 m, z zastrzeżeniem, że dla zabudowy szeregowej normatyw ten określono na poziomie 45 m - § 11 ust. 3 pkt 1 lit. g planu) i maksymalnej wysokości (13 m). Dodać można, że plan określa także w § 11 ust. 3 pkt 2 lit. d normatyw powierzchni zabudowy. Wszystkie opisane regulacje tworzą zespół ogólnych jak i bezwzględnych warunków zabudowy na terenie 15 MN. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zatwierdzony projekt budowlany nie narusza § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f i j m.p.z.p., bowiem projektowany zespół budynków w zabudowie szeregowej nie przekracza wartości maksymalnych określonych w tych przepisach planu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z art. 5 ust. 9 pkt 1 p.b. oraz w związku z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 4 p.b., przysługujące każdemu prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. W orzecznictwie dostrzega się, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (wyroki NSA z 24 sierpnia 2023 r., II OSK 368/22, z 23 czerwca 2021 r. II OSK 2738/18, z 23 lipca 2015 r. II OSK 3090/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Czego nie kwestionują Skarżący kasacyjnie analiza dotycząca możliwości zabudowy na działkach sąsiednich dokonana została przez projektanta przy uwzględnieniu hipotetycznej zabudowy mogącej powstać na działkach sąsiednich. Analiza ta potwierdza przy tym zachowanie minimalnych norm nasłonecznienia wynikających z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konstatacja Skarżących kasacyjne, że realizacja projektowanej inwestycji, pozwoli im na realizację zaledwie niewielkiego budynku, o parametrach znacząco niższych aniżeli przyjęte dla projektowanej inwestycji, nie została poparta konkretną argumentacją, w jakim zakresie doszłoby do tego typu ograniczeń, co czyni omawiany zarzut niezasadnym. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała zgody o jakiej mowa w art. 43 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowanym. Ust. 2 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze gminnej w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodę, o której mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z ust. 2a. Podkreślenia wymaga, że omawiana regulacja nie określa minimalnej odległości obiektów budowlanych od dróg wewnętrznych. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 21 lutego 2022 r. wynika, że dojazd do inwestycji zapewnia droga publiczna ul. [...], poprzez drogę wewnętrzną – ul. [...]. Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Droga wewnętrzna nie stanowi zatem drogi gminnej. Skoro przepis art. 43 ww. ustawy nie określa odległości obiektów budowlanych od dróg wewnętrznych, to nie znajdował on w sprawie zastosowania, przez co nie mógł zostać naruszony. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 20 k.p.a, art. 8 § 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem w istocie zarzut ten stanowi powtórzenie wyżej omówionych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zwrot kosztów postępowania, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był stroną skarżącą przed wojewódzkim sądem administracyjnym.