II OSK 763/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 3010/15 w sprawie ze skargi A. R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania obowiązku do wykonania zastępczego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 3010/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania obowiązku do wykonania zastępczego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł A. R. podnosząc zarzuty naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że zawarte w punkcie 1 zażalenia oświadczenie skarżącego z dnia 18 września 2015 r. nie stanowi skutecznie podniesionego zarzutu dotyczącego niewykonalności rozbiórki podestu, co w konsekwencji doprowadziło do braku uznania, że postępowanie powinno być zawieszone do momentu zakończenia postępowania incydentalnego na podstawie art. 35 § 1 i art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w zażaleniu z dnia 18 sierpnia 2015 r. w pkt 1 A. i A. R. wskazują, że "nigdy nie było i nie będzie podestu z biegiem schodowym". W tym zdaniu, w ocenie skarżącego kasacyjnie, zwarty jest zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym albowiem nie można dokonać rozbiórki nieistniejącego podestu. Zdanie to jest wprawdzie wieloznaczne, ale skarżący kasacyjnie nie posiadają specjalistycznej wiedzy z zakresu egzekucji administracyjnej a termin do złożenia zażalenia wynosi tylko 7 dni. Z tego też względu oświadczenie składane w trakcie postępowania egzekucyjnego mogło być nieostre. Konsekwencją tego powinno być wystąpienie przez organ o sprecyzowanie złożonego oświadczenia. Uznanie przez Sąd, że w zażaleniu z dnia 18 sierpnia 2015 r. nieskutecznie podniesiono zarzut z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym doprowadziło do nieprzeprowadzenia postępowania incydentalnego, którego celem byłoby zweryfikowanie fizycznej możliwości rozbiórki podestu przy budynku skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie stwierdził, że nieskutecznie podniesiony został zarzut z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), tylko że zarzut taki nie został w ogóle podniesiony. Stanowisko to, w ocenie NSA, należy w pełni podzielić. Analiza treści zażalenia z dnia 18 sierpnia 2015 r. pozwala stwierdzić, że nie został w nim zawarty zarzut niewykonalności obowiązku rozbiórki podestu. Zawarte w treści postanowienia stwierdzenie o treści "Fałszywa treść obowiązku - nigdy nie było i nie będzie podestu z biegiem schodowym 4,0 X 3,0 metra" nie świadczy o podniesieniu zarzutu niewykonalności obowiązku. Sformułowanie to można rozumieć jako twierdzenie, że podest nigdy nie został zbudowany. Odmienne rozumienie tego sformułowania przeczyłoby regułom znaczeniowym jakie język polski nadaje użytym w tym sformułowaniu słowom. Twierdzenie, że podest nie został nigdy zbudowany w istocie zmierza do kwestionowania prawidłowości ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę tego podestu, na co wskazuje też pozostała treść zażalenia. Tego rodzaju twierdzenie nie może być przedmiotem zarzutu w postepowaniu egzekucyjnym. Organ administracji ma obowiązek wezwania autora pisma do wyjaśnienia niejasnych bądź niezrozumiałych żądań jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Obowiązek ten nie może być rozumiany w ten sposób, że organ administracji powinien uzyskać od autora pisma informację, czy zwarte w nim sformułowanie, należy rozumieć zgodnie z regułami znaczeniowymi języka polskiego. Twierdzenie, że osoby wnoszące zażalenie nie potrafiły w sposób jasny i precyzyjny sformułować zarzutu niewykonalności nie znajduje uzasadnienia. Sformułowanie zarzutu, że wykonanie obowiązku jest niemożliwe nie wymaga specjalistycznej wiedzy prawniczej. Z akt sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie wystosował do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo z dnia 24 lipca 2012 r. w którym zawarł zarzuty do postępowania egzekucyjnego. Formułowanie tego rodzaju pism nie jest więc dla skarżącego kasacyjnie czynnością nową i mu nieznaną. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.