II OSK 753/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Anna Żak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 200/24 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 1039/OPON/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2024 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa oddalił skargę M. G.na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 1039/OPON/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 grudnia 2023r. Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania S. D. i M. G., od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr 590/2022 z 12 grudnia 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną tj. wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na nieruchomości położonej przy [...] na podstawie art.138 par.1 pkt k.p.a. i art.82ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz.682 ze zm., dalej "pr.bud") umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał, że P. sp. z o.o. z siedzibą [...] ("inwestor") wnioskiem z 24 sierpnia 2022 r. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę w/w stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazaną wyżej decyzją z 12 grudnia 2022 r., Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę tej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniosła S. D. i M. G. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 13 marca 2023 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 12 grudnia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego odwołujące złożyły sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 lipca 2023 r., w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 317/23, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 marca 2023 r. wskazując m.in., że ewentualne wątpliwości co do stron tego postępowania mogą być uzupełnione w trybie art. 136 k.p.a., zwłaszcza że istnieje dokumentacja w sprawie o pozwoleniu na budowę, dokumentacja w sprawie o ustalenie lokalizacji, ewentualne jej uzupełnienie, które kwestie stron postępowania potrafi rozstrzygnąć. Po tym wyroku Sądu, Wojewoda pismem z dnia 12 października 2023 r. wezwał odwołujące się do wykazania interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. Na pismo udzieliła odpowiedzi tylko M. G. wskazując na naruszenie art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1-3, art. 68 ust. 1, art. 74 ust. 1-4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 122a ust. 1, art. 141 ust. 1-2, art. 144 ust. 1-3, art. 152 ust 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska w związku z rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, § 1 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku, art. 222 § 2, art. 144, art. 439, art. 23, art. 24 § 1-2 Kodeksu cywilnego, art. 160 i 165 ustawy Kodeks karny. Wojewoda Mazowiecki umarzając zaskarżoną decyzją postępowanie odwoławcze omówił regulację zawartą w art. 28 ust. 2 pr.bud. oraz pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane w art. 3 pkt 20 pr.bud., zgodnie z którym jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Podkreślił, że art. 28 ust. 2 pr.bud. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zatem dopiero wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu. Wojewoda zaznaczył, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. W związku z tym stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Podkreślił przy tym, że nie chodzi o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o takie oddziaływanie na nieruchomość, które będzie ograniczało jej zagospodarowanie wbrew obowiązującym przepisom. Niezbędne staje się wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym prawem budowlanym ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Organ wskazał, że istotne znaczenie w sprawie znajduje nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r.(Dz.U.2019r., poz.1839; dalej "rozporządzenie RM z 2019r.") dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071, dalej: "rozporządzenie zmieniające". Z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie tj. z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 2019 r., dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, w związku z czym ww. instalacje nie zaliczają się już do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższej nowelizacji przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że w sprawie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się przepisy rozporządzenia RM z 2019 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Prowadzi to do zawężenia kręgu stron postępowania, ponieważ w obecnym stanie prawnym nie ma potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że w otoczeniu obiektu żadnych budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi na obszarach stref, w których może wystąpić gęstość mocy pola elektromagnetycznego na poziomie wyższym niż dopuszczalne, co nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował inne nieruchomości oprócz działki, na której planuje się zrealizować inwestycję. Zgodnie z treścią § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022r.,poz.1255 t.j.; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z projektem budowlanym zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych projektowanych anten sektorowych będzie wynosić; 800, 900, 1800/2100 oraz 2600 MHz. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. W projekcie budowlanym na rysunkach przedstawiono rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla pochylenia minimalnego i maksymalnego dla anten sektorowych - w azymucie 0°, 115°, 220° w odległościach 7,51 m, od anteny, przy maksymalnym (czyli najbardziej niekorzystnym) pochyleniu wynosi około 57 m n.p.t. Rozkład pól nie wykracza poza działkę inwestycyjną. W ocenie Wojewody, odwołujące się nie wskazały na żadne inne normy przepisów prawa materialnego administracyjnego, które wskazywałby na ograniczenie ich praw do zabudowy nieruchomości. Sam bowiem fakt położenia działki skarżącej w sąsiedztwie inwestycji, w sytuacji, kiedy nie jest ona narażona na ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne, nie pozwala na uznanie jej za stronę postępowania w świetle art. 28 ust. 2 pr..bud.. Konkludując Wojewoda wyjaśnił, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 pr.bud.. skutkuje na podstawie – art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 18 października 2024 r. WSA w Warszawie dopuścił [...] Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. (k.212 tom II akt sądowych), które w piśmie z 12 listopada 2024r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody przedstawiając na poparcie swojego stanowiska swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja Wojewody zawiera rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, jest to bowiem decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ w toku czynności wstępnych Wojewoda stwierdził, że podmioty, które wniosły odwołanie, nie posiadają statusu strony postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Z tego powodu organ odwoławczy nie przystąpił do rozpatrzenia istoty sprawy oraz nie badał czy decyzja organu I instancji jest poprawna procesowo i prawidłowa merytorycznie. Sąd powołał regulacje art. 28 ust. 2 pr.bud., oraz art. 3 pkt 20 pr.bud.. Dalej Sąd wskazał, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Tym samym dla przyznania przymiotu strony postępowania konieczne jest ustalenie przez organ, że w związku z realizacją inwestycji właściciel innej nieruchomości dozna ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie swojej nieruchomości, przy czym ograniczenia te wynikać muszą z konkretnego przepisu prawa. W związku z realizacją inwestycji musi więc wystąpić rzeczywiste ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości. Powołując wyrok NSA z 20 kwietnia 2023r.sygn.akt II OSK 1242/20 Sąd wskazał, że obszaru oddziaływania nie można utożsamiać z każdym obszarem, na którym odczuwalne będą niekorzystne skutki realizacji określonej inwestycji. W świetle art. 28 ust. 2 pr.bud. nie wystarczy też samo przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tylko bowiem przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają legitymację procesową strony określonemu podmiotowi, który zgłaszając swoje żądanie powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania prawa może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną danego podmiotu, to nie można mówić o jego interesie prawnym. Analizując ustalenia organu odwoławczego oraz zarzuty skargi, Sąd stwierdził, że organ nie naruszył art. 28 ust. 2 pr.bud. w związku z art. 3 pkt 20 pr.bud. Oceniając interes prawny skarżącej prawidłowo określił przepisy odrębne istotne dla ustalenia obszaru oddziaływania projektowanego zamierzenia. Słusznie wskazał, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję i inne cechy charakterystyczne projektowanego obiektu oraz uwzględniając sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w jego otoczeniu, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. należy zaliczyć przede wszystkim, rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, ustawę - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W tak zakreślonych ramach właściwie zauważył brak podstaw do przyznania skarżącej interesu prawnego w sprawie. Sąd podkreślił nowelizację przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu RM z 2019 r. Wskazana nowelizacja dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. wywołała skutki w zakresie stosowania przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku do inwestycji polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej. W następstwie uchylenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest obecnie ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że nie jest obowiązkowe z mocy prawa sporządzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponieważ budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest obecnie ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięcie tego rodzaju nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej telefonii komórkowej jest elementem projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz podlega ocenie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Zmiana przepisów skutkowała de facto stanem prowadzącym do zawężenia kręgu stron postępowania, ponieważ w obecnym stanie prawnym nie ma potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. Sąd podkreślił, że w otoczeniu obiektu Inwestora nie ma żadnych budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi na obszarach stref, w których może wystąpić gęstość mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne, co nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował inne nieruchomości oprócz działki, na której planuje się zrealizować inwestycję. W myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 1024 r. poz.54) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Zgodnie z projektem budowlanym zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych projektowanych anten sektorowych będzie wynosić: 800, 900, 1800/2100 oraz 2600 MHz. Jak prawidłowo wskazał Wojewoda, poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. W projekcie budowlanym na rysunkach przedstawiono rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla pochylenia minimalnego i maksymalnego dla anten sektorowych - w azymucie 0°, 115°, 220° w odległościach 7,51 m, od anteny, przy maksymalnym (czyli najbardziej niekorzystnym) pochyleniu wynosi około 57 m n.p.t. Rozkład pól nie wykracza poza działkę inwestycyjną. Z dokumentacji (akt administracyjnych) w przedmiotowej sprawie wynika, że M. G. jest właścicielką działki o nr ew. [...], zaś S. D. jest właścicielką działek o nr ew. [...],[...] i [...]. Z kolei przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych zawierają się w granicach działki inwestycyjnej na wysokości wykluczającej dostęp dla ludzi. W związku z powyższym działka należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania. Skarżące nie wskazały na żadne normy przepisów prawa materialnego administracyjnego, które wskazywałyby na ograniczenie ich praw do zabudowy nieruchomości. Słusznie wskazał Wojewoda, że sam fakt położenia działki skarżących w sąsiedztwie inwestycji, w sytuacji, kiedy nie jest ona narażona na ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne, nie pozwala na uznanie odwołujących za strony postępowania w świetle art. 28 ust. 2 pr.bud. Również sama skarżąca kwestionując stanowisko Wojewody poza ogólnymi twierdzeniami nie wskazała żadnych przepisów, które wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu jej działki. W konsekwencji Sąd uznał, że przepis art. 144 k.c. stanowiący element cywilnoprawnego określenia treści i granic prawa własności nieruchomości nie może być wyłączną samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis ten - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2403/21 - odnosi się do oddziaływania nieruchomości na otoczenie w postaci tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej. Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jednak jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 pr.bud., czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście pr.bud. nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. (por. wyroki NSA z: 26 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2011/11; 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 12/08; 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1365/14; 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 905/14, CBOSA). Przewidziana w art. 144 k.c. miara dopuszczalnych zakłóceń jako oparta na kryteriach społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunkach miejscowych ma charakter autonomiczny wobec regulacji administracyjnoprawnych, w tym również tych, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. Stąd samo powoływanie się przez skarżącą na normę cywilnoprawną w kontekście potencjalnych immisji jest okolicznością niemającą wpływu na ocenę możliwości zagospodarowania należących do niej nieruchomości, a także istnienie interesu prawnego w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę. Nie każda bowiem uciążliwość wynikająca z realizacji inwestycji może być kwalifikowana jako uciążliwość skutkująca prawnym ograniczeniem możliwości zagospodarowania. Tymczasem w realiach badanej sprawy skarżąca nie wskazała żadnych, konkretnych uciążliwości, jak również nie zidentyfikował ich organ. Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, Wojewoda nie naruszył art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy przeprowadził bowiem jedynie postępowanie w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy strona skarżąca posiadała legitymację procesową do wniesienia odwołania. Nie odniósł się zatem i nie mógł się odnieść do meritum sprawy, stąd argumentacja dotycząca niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jest chybiona. Dodatkowo Sąd wskazał, że w istniejącym stanie prawnym zakres badania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej ogranicza się do zweryfikowania, czy taki wniosek spełnia wszystkie kryteria prawne. Natomiast za spełnienie wymogów o charakterze technicznym (należących do zakresu wiedzy technicznej) odpowiada projektant. Nadmienić też należy, że budowa musi być zrealizowana zgodnie z projektem budowlanym, w przeciwnym przypadku organ nadzoru budowlanego odmówi wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Nie jest więc prawnie dopuszczalna, wbrew obawom strony skarżącej, budowa stacji bazowej o mocy większej niż przewidziana w zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu. W tej sytuacji mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę w całości W skardze kasacyjnej M. G. zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: 1. art.141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a.") przez błędne zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku z całkowitym pominięciem faktu dopuszczenia [...] Stowarzyszenie [...] do udziału oraz nieodniesieniem się do stanowiska Stowarzyszenia zawartego w piśmie z 12.11.2024r., które to stanowisko jest odmienne niż stanowisko Sądu I instancji; 2. art.141 § 4 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie polegające na pominięciu, że skarżąca w skardze wskazała konkretne przepisy prawa, z których wywodzi występowanie obszaru oddziaływania, a które to przepisy Wojewoda pominął (zarzut 5 skargi), a Sąd do tej kwestii w ogóle się nie odniósł pomimo, że miała istotny wpływ na wynik sprawy; 3. Art.151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.,art.107 § 3,4,5 k.p.a., art.7 k.p.a., art.8 § 1-2 k.p.a., art.12 § 1 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a. i art.80 k.p.a. przez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi zamiast jej uwzględnienia, gdyż w decyzji Wojewody są sprzeczne wzajemne ustalenia prawne - skarżąca przed Wojewodą wskazała konkretne przepisy prawa materialnego, z których wywodzi występowanie obszaru oddziaływania, a Wojewoda w ogóle tej okoliczności nie rozpatrzył, pominął ją w decyzji i skwitował, że skarżąca żadnych przepisów nie podała - co jednoznacznie narusza w/w przepisy k.p.a. i miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. Art.151 p.p.s.a. w zw. z art.28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 pr.bud. przez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnego uznania, że stroną postępowania można być jedynie wtedy, gdy z dokumentacji inwestora wynika przekroczenie dopuszczalnej normy promieniowania elektromagnetycznego na działce skarżącej, a nie wówczas gdy może to potencjalnie wystąpić w oparciu o dokumentację; 5. Art.151 p.p.s.a. w zw. z art.3 pkt 20 pr.bud. w zw. z art.122a ust.1 Prawo ochrony środowiska i w zw. z art.14 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 10.02.2020r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymywania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i w zw. z §1 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17.12.2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i tabelą nr 2 w załączniku do rozporządzenia przez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy fakt objęcia działki skarżącej oddziaływaniem inwestycji wynika z tego, że inwestor jest zobligowany do wykonania sprawdzenia przekroczenia dopuszczalnej normy promieniowania przez przeprowadzenie pomiarów promieniowania na działce i w budynku mieszkalnym skarżącej oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia wynika, że odziaływanie promieniowania występuje także poniżej dopuszczalnej normy; 6. Art.151 p.p.s.a. w zw. z art.3 pkt 20 pr.bud. i art.222 § 2 ,art.144 k.c., art. 439 k.c., art.23, art.24 § 1-2 k.c. przez błędne zastosowanie polegające na nieuznaniu, że działka skarżącej znajdzie się w obszarze oddziaływania pomimo, że stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w tak bliskiej odległości od działki skarżącej, że gdyby się zawaliła, to spadłaby na jej działkę, a tym samym inwestycja naraża potencjalnie skarżącą na bezprawne immisje i uszkodzenie mienia, oraz pomimo że inwestycja może narażać skarżącą na immisje ponad przeciętną miarę wskutek silnego natężenia pola elektromagnetycznego, które wcale nie musi przekraczać dopuszczalnych norm. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz wniesiono o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy prawa przywołane w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty zarówno oparte na podstawach dotyczących uchybienia przepisom postępowania, jak i prawa materialnego, jednak ich istota koncentruje się na zagadnieniu legitymacji M. G. do występowania w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę stacji bazowej w charakterze strony. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej (nr ew.[...]), co oznacza, że jej status jako strony jest uwarunkowany wpływem planowanej inwestycji na prawo własności tej nieruchomości. Kwestia stron postępowania o pozwolenie na budowę została uregulowana w sposób szczególny w art. 28 ust. 2 pr.bud., który wskazuje, że stronami tego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Znaczenie wyrażenia "obszar oddziaływania obiektu" zostało ustawowo zdefiniowane w art. 3 pkt 20 pr.bud., który stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Metodologia ustalania obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. wymaga zatem w pierwszej kolejności identyfikacji regulacji prawnych (przepisów odrębnych), które skutkują wpływem ograniczającym uprawnienie do zabudowy nieruchomości związane z określonym obiektem. Tak rozumiany obszar oddziaływania obiektu może zostać wyznaczony wyłącznie w kontekście konkretnych okoliczności sprawy, w szczególności określonych cech charakterystycznych, właściwości, funkcji zamierzenia budowlanego. Konkretyzacja cech obiektu budowlanego stanowiącego zamierzenie budowlane musi odbywać się przede wszystkim na podstawie sporządzonej zgodnie z prawem kompletnej dokumentacji dotyczącej obiektu przedstawionej przez inwestora, który kształtuje zamierzenie budowlane będące przedmiotem postępowania. Wymóg odniesienia się do konkretnych i zadanych cech obiektu oznacza nie tylko krytyczną ocenę tego, co wskazuje inwestor, ale również wyłączenie możliwości przypisywania obiektowi cech lub form oddziaływania, które nie są oparte na danych wskazanych w dokumentacji lub zgoła opartych wyłącznie na spekulacji sprzecznej z cechami zamierzania inwestycyjnego scharakteryzowanymi w projekcie budowlanym. Powyższe zapatrywanie odzwierciedlono w wiążącej wypowiedzi zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, stwierdzającej, że "(...) nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji". Skarżąca kasacyjnie uważa (co wynika z pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej), że do zakwalifikowania jej nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu i tym samym przyznania jej jako właścicielowi takiej nieruchomości statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wystarczy już potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania w wyniku przekroczenia dopuszczalnej normy promieniowania elekromagnetycznego. Sama bowiem konieczność sprawdzenia stopnia i zgodności z prawem tego oddziaływania stanowi przesłankę udziału skarżącej w postępowaniu jako strony. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organ odwoławczy nie naruszył art.28 ust.2 w zw. z art.3 pkt 20 pr.bud. oceniając interes prawny skarżącej. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie podkreślono, że w związku z nowelizacją rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), wykreślono stacje bazowe telefonii komórkowej z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 tego nowelizującego rozporządzenia, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku którym przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy (a więc m.in. postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę), stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Wynika z tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma już znaczenia kwalifikacja środowiskowa przedmiotowej inwestycji, a tym samym nie znajdują już zastosowania przepisy ww. rozporządzenia z 10 września 2019 r. W związku z tym przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wobec tego w niniejszej sprawie organ odwoławczy, a w ślad za nim Sąd I instancji, zobowiązany był swoją ocenę oprzeć na przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej. Z przedstawionych przez inwestora dokumentów wynika, że obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla pochylenia minimalnego i maksymalnego dla anten sektorowych w azymucie 0°,115°,220 ° występują w odległościach 7,51 m. od anteny, przy maksymalnym czyli najbardziej niekorzystnym pochyleniu, na wysokości około 57 m.n.p.m. Przedstawione na rys.nr 1 przewidywanie obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych zawierają się w granicach działki inwestycyjnej i na wysokości wykluczającej dostęp ludzi. Nie stwierdzono przekroczenia normatywów pól elektromagnetycznych nad działką skarżącej. W otoczeniu projektowanej stacji bazowej nie ma żadnych budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi na obszarach stref, w których może wystąpić gęstość mocy pola elekromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne. Tych okoliczności wynikających z dokumentacji projektowej skarżąca nie kwestionowała. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosiła jednak, że to inwestor ustalał czy na jej działce dojdzie do ponadnormatywnego promieniowania, a takie ustalenia powinny być czynione z udziałem skarżącej, ponieważ niedopuszczalnym jest aby sam inwestor decydował o tym kto może być stroną postępowania. Wskazywała, że osoba która jest potencjalnie narażona na przekroczenie normy promieniowania powinna brać udział w postępowaniu, aby móc skontrolować prawidłowość ustaleń inwestora oraz ustaleń organów. Podniosła nadto, że w przypadku zawalenia się stacji bazowej zniszczeniu uległoby ogrodzenie jej działki. Stwierdzić należy, że ustalenie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na inne działki, nie może opierać się wyłącznie na obawach skarżącej o dochowanie dopuszczalnych oddziaływań stacji bazowej w przestrzeganiu przez inwestora dopuszczalnych norm na etapie użytkowania obiektu, a także niczym nie uzasadnionej obawie, co do możliwości przewrócenia się wieży stacji bazowej. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, oparcie się przez organ na dowodzie przedstawionym przez inwestora nie stanowi naruszenia zasad postępowania dowodowego. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów, a strona kwestionująca ustalenia wynikające z dokumentu przedłożonego przez inną stronę, powinna przedstawić dowody przeciwne, które podważyłyby wiarygodność materiału inwestora. Skarżąca dowodów, które podważyłyby wnioski dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora nie przedstawiła, opierając swoje odwołanie i skargę na ogólnych obawach i twierdzeniach, które nie mogły stanowić podstawy do przyznania jej statusu strony. Ocena istnienia interesu prawnego musi opierać się na obiektywnych, sprawdzalnych kryteriach wynikających z przepisów prawa. W przypadku inwestycji polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej, kluczowym kryterium jest zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych (PEM). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, interes prawny do kwestionowania takiej inwestycji mają właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, na którym przekroczone są dopuszczalne normy promieniowania (por. wyroki NSA z: 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2376/13, 5 grudnia 2024 r., sygn. kat II OSK 826/22, 25 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 613/24). Skoro w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestor przedłożył dokumentację projektową, z której płyną jednoznaczne wnioski, że ponadnormatywny zasięg pola elektromagnetycznego stacji bazowej występuje wyłącznie na działce inwestycyjnej, to należało uznać, że skarżąca (odwołująca się) nie posiada statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tak jak o tym orzekł organ drugiej instancji umarzając postępowanie. Zakres odziaływania pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji nie uzasadnia stwierdzenia, że dojdzie do ograniczenia w zabudowie działki skarżącej. Źródeł tych ograniczeń nie mogły dostarczyć także przepisy art.122 a ust.1 Prawo ochrony środowiska w zw. z § 1 pkt 1 i pkt 14 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. ( w skardze kasacyjnej wpisano błędnie z " dnia 18 lutego 2020 r., "art.1 pkt 1" i "art.14") w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymywania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i § 1 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i tabelą nr 2 w załączniku do tego rozporządzenia, skoro odnoszą się one do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych po rozpoczęciu użytkowania inwestycji celem zapewnienia ochrony przed ponadnormatywnym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak wyżej wskazano z samej dokumentacji projektowej nie wynika natomiast, że na działce skarżącej dojdzie do ponadnormatywnego działania fal elektromagnetycznych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również poglądu skargi kasacyjnej, że przepisami, które należy rozpatrywać w kontekście art.3 pkt 20 pr.bud., a więc jako przepisy odrębne są regulacje dotyczące treści prawa własności tj. art. 222 § 2 k.c., z którego wynika roszczenie negatoryjne czy prawa sąsiedzkiego dotyczące immisji pośrednich (art. 144 k.c.). Ustawodawca wprowadził definicję obszaru oddziaływania obiektu z zamiarem oparcia ochrony interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego (por. np. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. II OSK 1241/06). Rezultat wykładni językowej art. 3 pkt 20 pr. bud., w którym mowa obecnie wyłącznie o ograniczeniach w zabudowie terenu. Przepisy szczególne, stanowiące wyjątki od powszechnie obowiązujących zasad, podlegają wykładni ścisłej i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Podzielić należy w pełni także pogląd wyrażony w wyroku z 10 grudnia 2024 w sprawie II OSK 686/22, który choć odnosi się do art.143 k.c., to jest adekwatny także w tej sprawie, ponieważ zawiera argumentację dotyczącą braku podstawy do wywiedzenia interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę z przepisów dotyczących treści i wykonywania własności uregulowanych w Kodeksie cywilnym. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że po nowelizacji Prawa budowlanego z dnia 13 lutego 2020 r. nie można przyjąć, aby status stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę determinował art. 143 k.c. z tej przyczyny, że przyjęcie takiej, rozszerzającej koncepcji strony tego postępowania, zniweczyłoby cel nowelizacji z dnia 13 lutego 2020 r., i prowadziłoby do skutków wprost przeciwnych z założeniem ustawodawcy wprowadzającym zawężoną definicję obszaru oddziaływania, o której mowa w aktualnym art. 3 pkt 20 pr. bud., jako terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zgodnie z regułą harmonizowania kontekstów, w sytuacjach trudnych, aby potwierdzić prawidłowość rezultatu wykładni językowej (systemowej), sięgnąć należy do wyników wykładni celowościowej. Rezultat wykładni językowej art. 3 pkt 20 pr. bud., w którym mowa obecnie wyłącznie o ograniczeniach w zabudowie terenu, potwierdza wynik wykładni celowościowej, uwzględniający ratio legis nowelizacji Prawa budowlanego z dnia 13 września 2020 r. Podstawową dyrektywą stosowania wykładni rozszerzającej i zwężającej jest przy tym zakaz wykładni rozszerzającej przepisów prawnych, które stanowią lex specialis, a do takich należy art. 28 ust. 2 pr. bud. Przepisy szczególne, stanowiące wyjątki od powszechnie obowiązujących zasad, podlegają wykładni ścisłej i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W tym kontekście źródeł interesu prawnego skarżącej w tej sprawie nie może stanowić także regulacja zawarta w art. 439 k.c. stanowiąca, że ten, komu wskutek zachowania się innej osoby, w szczególności wskutek braku należytego nadzoru nad ruchem kierowanego przez nią przedsiębiorstwa lub zakładu albo nad stanem posiadanego przez nią budynku lub innego urządzenia, zagraża bezpośrednio szkoda, może żądać, ażeby osoba ta przedsięwzięła środki niezbędne do odwrócenia grożącego niebezpieczeństwa, a w razie potrzeby także, by dała odpowiednie zabezpieczeni ani też art.23 k.c. i art.24 § 1 - 2 k.c. dotyczące dóbr osobistych człowieka i ich ochrony, ponieważ nie są przepisami prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji słusznie zatem wskazał, że przepis art.144 k.c. nie może być wyłączną i samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się odrębnie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej) wskazać należy, że naruszenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., sygn. akt. I OSK 196/21). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku, stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku wymaganej kontroli instancyjnej. Istotnie tak jak wskazuje to skarżąca Sąd I instancji nie odniósł się do argumentacji zawartej w piśmie Stowarzyszenia z dnia 12 listopada 2024r. jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy, ponieważ argumentacja w nim zawarta nie podważyłaby dokonanej przez organ odwoławczy oceny przymiotu strony skarżącej zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na zgormadzony w sprawie materiał dowodowy. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.